ഒരു പ്രതിമയെപോലെ അനങ്ങാൻ പറ്റാതെ തറച്ച് നിന്നുപോയ എന്റെ വായിൽ നിന്നും ഞാൻപോലും അറിയാതെ ആ പേര് പുറത്തേക്ക് വീണു..
“മിത്ര”
എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കുതന്നെ തറച്ച് നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നോടുള്ള ദേഷ്യവും.. പകയും.. വെറുപ്പും… എല്ലാം…!
***
→തുടർന്ന് വായിക്കുക↓
**** * * *
8 വർഷങ്ങൾക്കുസേഷം മിത്രയെ വീണ്ടും നേരിൽകണ്ട ആ ഷോക്കിൽ ഒരു ഞെട്ടലോടെ നിന്നിടത്തുതന്നെ തറച്ച് നിന്നുപോയിഞാൻ—– ഒരു ശില കണക്കെ……
““ഇ… ഇവവളെന്ത ഇവിടെ..?”” ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അനഘയുടെ വീട്ടിൽ മിത്രയെ കണ്ട ഞാൻ ആ ഞെട്ടലിനിടയിലും മനസ്സിലോർത്തു…
എന്നാൽ ആ സമയമത്രയും— സർവ്വവും കത്തിച്ച് ഭസ്മമാക്കുന്ന തരത്തിലെ അവളുടെ കത്തുന്ന നോട്ടം എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കുതന്നെ തറഞ്ഞ് നിന്നിരുന്നു..…. എന്നെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യം അവളുടെ ആ പിടയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളിൽ ഞാനപ്പോൾ കണ്ടു….! അവളുടെ ആ നോട്ടം നേരിടാനുള്ള ശക്തി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല… അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് തെളിഞ്ഞുവരുന്നത് ആ ദിവസമാണ്, 8 വർഷം മുൻപുള്ള ആ നശിച്ച ദിവസം…..
^^^ സ്കൂൾ കുട്ടികളുടേയും ടീച്ചേഴ്സിന്റേയും മുന്നിൽ ഒരു ബെഡ്ഷീറ്റുകൊണ്ട് തന്റെ നഗ്നതയെ മറച്ചുപിടിച്ച് നിന്നുകൊണ്ട് വാവിട്ട് കരയുന്ന മിത്രയുടെ ആ മുഖം സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ് കാണുന്നതുപോലെ വീണ്ടുംവീണ്ടും എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു,,, ആ നിമിഷം ഇവിടുന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലുമൊന്ന് പോയാൽമതി എന്നുമാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ചിന്തമുഴുവൻ….
എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ യാത്രയിൽ നിന്നും ഒഴിവാകണം എന്നുഞാൻ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു,,,, എന്നെ പൂണ്ടടക്കം ചുറ്റിപിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയുടെ പിടി ഞാനെന്നിൽനിന്നും പതിയെ വിടുവിച്ചസേഷം..
““നിങ്ങൾ ഇറങ്ങാറാകുമ്പോൾ പറഞ്ഞാമതി, ഞാൻ പുറത്തുകാണും””” മിത്രേടെകൂടെ നിൽക്കുന്ന മറ്റ് പെൺകുട്ടികളെ നോക്കി ചുണ്ടിലൊരു ചിരിവരുത്തികൊണ്ട് അത്രേം പറഞ്ഞഞാൻ അവിടെനിന്നും വീടിന് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞതും..
““നീയിത് എവിടെപോവ.? നി ഇവരേയൊന്നും പരിചപ്പെടുന്നില്ലെ.?””
പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞ എന്നെ അനഘ പിന്നിൽനിന്നും വിളിച്ചു… ആ നിമിഷം എന്റെ മനസ്സിലൊരു ആയിരം തെറിയെങ്കിലും ഞാൻ അനഘയെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവും— മുഖത്തൊരു ചിരി ഫിറ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ട് ഞാൻ പതിയെ അനഘയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു,, അപ്പഴേക്കും ലക്ഷ്മി വീണ്ടും എന്റെ അടുത്തേക്കുവന്ന് എന്റെ കയ്യിൽ ലോക്കിട്ടതുപോലെ പിടിച്ചസേഷം എന്നിലേക്ക് ചേർന്നു നിന്നു..
““ഈ കൂട്ടത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ആരെയെങ്കിലും നിനക്ക് ഇതിന് മുൻപ് പരിചയമുണ്ടൊ അപ്പൂസെ.?””” മിത്രയുൾപ്പെടെ ആ നാല് പെണ്ണുങ്ങളുടെ നേരെ വിരൾ ചൂണ്ടിയോടിച്ചുകൊണ്ട് ചുണ്ടിലൊളിപ്പിച്ച ചിരിയോടെ അനഘ എന്നോട് ചോദിച്ചു..
അനഘ എന്നോടത് ചോദിച്ചതും എന്റെ നോട്ടം ചെന്നുപതിച്ചത് മിത്രയുടെ മുഖത്തേക്കായിരുന്നു,..
എന്നാൽ അതേസമയം മിത്രയുടെ നോട്ടം എന്റെ കയ്യിൽപിടിച്ച് എന്നെ ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തേക്കായിരുന്നു…… ആ സമയം മിത്രയുടെ മുഖം ദേഷ്യത്താൽ കൂടുതൽ ചുവന്ന് നിൽക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി, പല്ല് കടിച്ച്ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് മിത്ര ലക്ഷ്മിയിൽ നിന്നും നോട്ടംമാറ്റി
എന്റെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി, പക്ഷെ എനിക്കെന്തൊ അവളുടെ ആ നോട്ടം നേരിടാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല ഞാൻ വീണ്ടും അവളുടെ മുഖത്തുനിന്നും നോട്ടം മാറ്റി
അനഘ: പറയട അപ്പൂസെ… ഈ കൂട്ടത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ആരെയെങ്കിലും നിനക്ക് അറിയാമൊ””” അനഘ വീണ്ടും എന്നോട് ചോദിച്ചു,,,
സത്യത്തിൽ മിത്രയെ ഇവിടെ കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ, അനഘയും മിത്രയും തമ്മിൽ എങ്ങനെയാണ് പരിചയമെന്ന് എനിക്ക് അനഘയോട് ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ മിത്രയെ കണ്ട ഷോക്കിൽ എനിക്കെന്റെ വായപോലും തുറക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല..
അനഘ: എട പൊട്ട നിന്നോട ചോദിച്ചെ.! നിനക്കെന്ത ചെവി കേൾക്കില്ലെ”””” എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് അനഘ എന്റെ ചുമലിൽ പതിയെ ഒന്ന് തള്ളി..
ഞാൻ: ഏ… അ…. അത്… എ.. എ.. എനിക്ക്””” വാക്കുകൾ പുറത്തേക്കുവരതെ ഞാൻ നിന്ന് വിക്കാൻ തുടങ്ങി..
മിത്ര: 8 വർഷം കഴിഞ്ഞില്ലെ അനഘെ … അവനിപ്പൊ എന്നെ ഓർമ്മ കാണില്ല.! മറന്നുപോയിട്ടുണ്ടാവും.”””
അനഘയുടെ മുഖത്തുക്കുനോക്കി അത്രേം പറഞ്ഞുനിർത്തിയ മിത്ര എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടംത്തിരിച്ചു—- എന്നെ ഒരുമാതിരി ആക്കിയ തരത്തിലുള്ള അവളുടെ നോട്ടം കണ്ടതും ഞാൻ വീണ്ടും അവളിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റി… എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ യാത്രയിൽ നിന്നും ഒഴിവാകണം എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു, അതിനുള്ള വഴികളും ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി..
അനഘ: എന്താട അപ്പൂസെ… വർഷങ്ങൾക്കുസേഷം സ്കൂൾമേറ്റിനെ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഇവിടെ കണ്ടതിന്റെ ചമ്മലും നാണൊംവാണൊ നിനക്ക്.?”””” ഒരു കളിയാക്കി ചിരിയോടെ അനഘ എന്നോട് ചോദിച്ചു..
““ആഹ അതുശെരി ചേച്ചിയപ്പൊ അപ്പുവേട്ടന്റെകൂടെ പഠിച്ചതാണോ””” എന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അക്കു മിത്രയുടെ അടുത്തേക്കുചെന്നു,,, അതിന് മിത്ര അക്കുവിനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചെന്ന് വരുത്തി..
ആ ഗ്യാപ്പിൽ ഞാൻ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് എസ്ക്കേപ്പാവാൻ തിരിഞ്ഞതും.
““എടാ അപ്പൂസെ നിയിപ്പൊ എന്തേലും കഴിക്കുന്നൊ.? കൊഞ്ചുകറിയുണ്ട്…. വാ ചോറ് കഴിക്കാം””” പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ തിരിഞ്ഞത എന്നോട് അനഘ ചോദിച്ചു..
““ഒന്നും വേണ്ടടി.! ഞാൻ കഴിച്ചത… പിന്നെ നിയിപ്പൊ തന്ന ചായേം പക്കാവടേം കഴിച്ചപ്പൊതന്നെ എന്റെ വയറ് ഫുള്ളായി”””
വയറിൽ വട്ടത്തിൽ തടവിക്കൊണ്ട് ഞാൻ അനഘയോട് പറഞ്ഞു ഒപ്പം മിത്രയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് പാളി നോക്കുകയും ചെയ്തു,,,,, അക്കുവിനോട് എന്തോ സംസാരിച്ച് നിൽക്കുന്ന മിത്രയുടെ പുരികമുയർത്തിയുള്ള നോട്ടം എന്റെ മുഖത്തേക്കുതന്നെയായിരുന്നു.
അതുകണ്ട് പെട്ടന്നുതന്നെ മിത്രയുടെ മുഖത്തുനിന്നും നോട്ടംമാറ്റി അനഘയുടെ മുഖത്തേക്കുനോക്കിയ ഞാൻ.
““എടി ഞാൻ പുറത്തുണ്ടാവും… അവര് ഇറങ്ങാറാവുമ്പൊ പറഞ്ഞാൽ മതി കേട്ടൊ.””” അനഘയോട് അത്രേം പറഞ്ഞുനിർത്തി ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു..
അനഘ: ““അഹ്…അവരും ഇറങ്ങുവാട…”””” അനഘ പിന്നിൽനിന്നും വിളിച്ചുപറഞ്ഞു—- അതിന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെത്തന്നെ “ശെരി” എന്ന് തലയാട്ടികൊണ്ട് ഞാൻ വീടിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി..
****
““ഒഹ്ഹ്ഹ്ഹ്””””
സത്യത്തിൽ വീടിന് മുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പഴാണ് ഞാനെന്റെ ശ്വാസമോന്ന് നേരെചൊവ്വെ വിടുന്നത്— അതേസമയം പിടികിട്ടാത്ത ഒരുപാട് സംശയങ്ങളും എന്റെ ഉള്ളിൽ തലപൊക്കാൻ തുടങ്ങി…
“““സംശയമൊക്കെ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ, അതൊക്കെ പതിയെ ക്ലിയർ ചെയ്യാം… ആദ്യം ഇവരെ കൊണ്ടുവിടുന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമെടുക്കണം””” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് വണ്ടിയുടെ ഒരു സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്നു..
““ഈ അവസരത്തിലിപ്പൊ എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ മൂന്നുപേർക്കെ കഴിയു…
കിച്ചു, റഫീക്, മനീഷ്.! കിച്ചു എന്തയാലും ഇപ്പൊ അടിച്ച് ഓഫായിക്കാണും… അതുകൊണ്ട് മനീഷ് അല്ലെങ്കിൽ റഫീക് അവരെ ആരെയെങ്കിലുമൊന്ന് വിളിക്കാം”””” എന്ന് മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച ഞാൻ ആദ്യം മനീഷിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു..
““എവിടെ ഊമ്പാൻപോയി കിടക്കുവാട മൈരെ””” ഫോണെടുത്തതും ഒരു തെറിയോടുകൂടി മനീഷ് സംസാരത്തിന് തുടക്കമിട്ടു—- എന്നാൽ എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ഈ അവസ്ഥയിൽ അവനെ തിരിച്ച് തെറിവിളിക്കുന്നത് ശെരിയല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ട്..
““മനീഷെ നീയിപ്പൊ എവിടാട”” വളരെ സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു…
എന്നാൽ എന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മനീഷിന്റെ പക്കൽനിന്നും മറുപടിയൊന്നും വന്നില്ല..
““ഹലൊ മനീഷെ നി കേൾക്കുന്നുണ്ടൊ”” വീണ്ടും വളരെ സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു…
മനീഷ്: ““നി വളച്ചുകെട്ടാതെ കാര്യംപറ മൈരെ””” എന്തൊ കാര്യം സാധിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് എന്റെ ഈ സ്നേഹതോടെയുള്ള സംസാരമെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി—– അല്ലെങ്കിൽ അവൻ വിളിച്ച തെറിക്ക് ഒരു ഒൻപത് തെറിയെങ്കിലും ഞാൻ തിരിച്ചുവിളിച്ചേനെ എന്നവന് നന്നായിട്ടറിയാം..
“““ഒരു ചെറിയ സഹായം… പറ്റില്ലാന്നുമാത്രം നി പറയരുത്.! പ്രതിഫലം എന്താണെന്നുവച്ചാൽ നി ചോദിച്ചൊ””” വീണ്ടും വളരെ സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചതും..
““മാജിക് മൊമെന്റ് ഒരു ഫുൾ & ഫുൾ മന്തി നാളെതന്നെ, സമയം രാവിലെ 9 മണി””’
എന്തോ വലിയ അത്യാവശ്യകാര്യത്തിനാണ് ഈ രാത്രിൽ തന്നേയിപ്പൊ സഹായംചോദിച്ച് വിളിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മനീഷ്മൈരൻ അവസരം നോക്കി ഡീലൊറപ്പിച്ചു.. —– എന്നാൽ അവൻ പറഞ്ഞതുകേട്ട്..
““കാട്ട് മൈരെ.”””” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ ഞാൻ..
““സമ്മതിച്ചു… പക്ഷെ., സമയം രാവിലെ ഒൻപതുമണി എന്നുള്ളതുമാറ്റി പത്തരയാക്കാൻ പറ്റുവൊ..?? കാരണം ബിവറേജസൊക്കെ തൊറക്കണവെങ്കി പത്തരയാവും…. അതോണ്ട””” വളരെ താഴ്മ്മയോടെ ഞാൻ മനീഷ്മൈരനോട് പറഞ്ഞു..
“““ഉം… ok.. രാവിലെ പത്തരയെങ്കിൽ പത്തര… ഇനി നി കാര്യംപറ അപ്പു മോനെ””” സ്വല്പം അഹങ്കാരത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും അവനെന്നോട് ചോദിച്ചു.
““പറയാം.. പക്ഷെ കാര്യം കേട്ടുകഴിയുമ്പോൾ കണകുണ വർത്താനം പറഞ്ഞേക്കല്ല്””” അവൻവല്ല ഒഴുവുകേട് പറയുമൊ എന്ന സംശയത്തോടെ ഞാനവനോട് ചോദിച്ചു..
അതിനവന്റെ മറുപടി….
““മോനെ അപ്പൂസെ….. ഇന്ന് ഈ കേരളത്തിൽ ആർക്കുമില്ലാത്ത ഒരു പന്ന സ്വഭാവം എനിക്കുണ്ട് അതെന്താണെന്ന് നിനക്കറിയാമൊ””” ശബ്ദം സ്വല്പം കനപ്പിച്ച് അവനെന്നോടത് ചോദിച്ചതും..
ഞാൻ: ““ഇല്ല എന്താ.???””
““പറഞ്ഞ വാക്ക് അതുപോലെ പാലിക്കുക എന്നത്.!! അതുകൊണ്ട് നീ കാര്യം പറയെന്റെ മൈരെ””” ഭൈരവ സിനിമയിൽ വിജയ് പറയുന്ന ഡൈലോഗോടുകൂടി അവനെനിക്ക് ഉറപ്പുതന്നതും പിന്നെഞാനൊന്നും നോക്കിയില്ല..
““കാവാലത്തേക്ക് ഒരു ഓട്ടം പോണം.. ഇപ്പൊത്തന്നെ””” വളച്ചുകെട്ടില്ലാതെ ഞാൻ വിഷയം പറഞ്ഞു..
““ആരെയെങ്കിലും അവിടെ കൊണ്ടുവിടാനാണൊ.?””” അവനെന്നോട് തിരിച്ച് ചോദിച്ചു.
““ആം… കൊണ്ടുവിടാന…”” എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞുനിർത്തിയതും..
““പെണ്ണുങ്ങളുണ്ടൊ.??”” വീണ്ടും അവന്റെ ഊമ്പിയ ചോദ്യം
നേരംകെട്ടനേരത്തെ അവന്റെ ഈ തൊലിഞ്ഞ സംസാരം കേട്ട് എനിക്ക് കലിപ്പ് കേറിയെങ്കിലും അത് ഉള്ളിലടക്കിയ ഞാൻ..
““ആം…. ഒണ്ട്”””
““ഏ ഒണ്ടൊ.??? എങ്കിൽഞാൻ എവിടെ വരണമെന്നുമാത്രം നീപറ…. ഞാൻ റെഡി”””
സത്യത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞതുകേട്ട് എനിക്ക് സന്തോഷംകൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടൻ തോന്നിയെങ്കിലും ഇനി ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യം കേട്ടുകഴിയുമ്പോൾ അവനെന്തുപറയും എന്ന് ചിന്തിച്ച ഞാൻ..
““എട മനീഷെ
അതല്ല…. വേറൊരു പ്രശ്നവൊണ്ട്.?”””
എന്ത് പ്രശ്നം….. ഒരു പ്രശ്നോവില്ല.. ഞാനിപ്പൊ എങ്ങോട്ട വരണ്ടേന്ന് മാത്രം നീ പറ””” എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കാൻ താൽപ്പര്യമില്ലാത്തമട്ടിൽ അവൻ എന്നോടുപറഞ്ഞു..
““എട മനീഷെ അതല്ല… ഞാൻ പറയുന്നത് നീ ആദ്യമൊന്ന് കേ.!”””
““എനിക്കൊന്നും കേൾക്കണ്ട.. എനിക്കിപ്പൊ കാവാലത്തുപോണം… ഞാനെവിടെ വരണമെന്ന് പറമൈരെനി””” ഞാൻ പറഞ്ഞുതീരുന്നതിന് മുന്നെ അവൻ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു..
““എന്ന ഒരു കാര്യം ചെയ്…. നീയിപ്പൊ ക്ഷേത്രത്തിലല്ലെ.? ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ടുവരാം.!””” അനഘയുടെ വീടിന്റെ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് എത്തിനോക്കികൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു..
“എന്നാ പെട്ടന്നുപോര്.!! I am Waiting.”” വിജയ് സ്റ്റൈലിൽ അവൻ പറഞ്ഞുനിർത്തി..
“ഞാൻവരാം പക്ഷെ ഞങ്ങളവിടെ വന്നുകഴിഞ്ഞ് നിനക്ക് പോകാൻ പറ്റില്ലാന്നുവല്ലോം നീ പറഞ്ഞ””” ഞാനത്രേം പറഞ്ഞുനിർത്തിയതും…
““മോനെ അപ്പൂസെ….. ഇന്ന് ഈ കേരളത്തിൽ ആർക്കുമില്ലാത്ത ഒരു””’”
““കേരളത്തിൽ നിന്റെ അച്ഛന്റെ അണ്ടി ഒന്നുവച്ചിട്ട് പോ മൈരെ ഞാനങ്ങുവന്നേക്കാം””” അവൻ വീണ്ടും ആ ഡൈലോഗടിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും ഞാനത്രേം പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ടാക്കി..
🔻🔻പ്രമോദ്, റഫീക്, കിഷോർ (കിച്ചു), മനീഷ്.. ഇവര് നാലുപേരുമാണ് എന്റെ ചങ്ക് ഫ്രണ്ട്സ്…. ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേരിൽ റഫീക് മാത്രമാണ് മദ്യം കൈകൊണ്ട് തൊടാത്തത്… എന്നിട്ടും ഞാനവനെ കാവാലത്തേക്ക് ഓട്ടം പോകാൻ വിളിക്കാതിരുന്നത് മറ്റൊന്നുംകൊണ്ടല്ല… ഇന്ന് ഉത്സവം നടക്കുന്ന ശ്രീ.മഹേശ്വര ശിവ ക്ഷേത്രത്തിൽ അവന്റെ പെങ്ങൾ റസിയയുടെ എന്തോ ഒരു ക്ലാസിക്കൽ ഡാൻസുണ്ട്, അത് കാണാൻ വേണ്ടി നിൽക്കുകയാണ് അവൻ, റസിയ എന്നുപറഞ്ഞാൽ അവന് അത്രയ്ക്ക് ജീവനാണ്.. ^^അവനുമാത്രമല്ല ഞങ്ങൾക്കും അങ്ങനെതന്നെയാണ് കേട്ടൊ…^^
********
കാവാലത്ത് കെട്ടിച്ചുവിട്ട എന്റെ അച്ഛന്റെ സഹോദരി കല്യാണി ചിറ്റയും ഭർത്താവ് ദേവനും (എന്റെ മാമൻ) തമ്മിലുള്ള കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് 5 വർഷം കാത്തിരുന്നിട്ടാണ് ചിറ്റക്ക് ഒരു മകൻ ജനിച്ചത്, എനിക്ക് 8 വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അവൻ ജനിക്കുന്നത് പേര് ദക്ഷൻ ദേവ്… കുട്ടികൾ ജനിക്കില്ല എന്ന് കരുതിയിരുന്ന ചിറ്റക്ക് 5 വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഒരു കുട്ടി ജനിച്ചപ്പോൾ അതിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷിച്ചതും ചിറ്റയും മാമനും തന്നെയായിരുന്നു… പിന്നങ്ങോട്ട് സന്തോഷത്തിന്റെ ദിനങ്ങളായിരുന്നു…, എന്നാൽ ആ സന്തോഷം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല, രണ്ടാമത്തെ വയസ്സിൽ നിമോണിയ ബാധിച്ച് അവൻ കല്ല്യാണി ചിറ്റയേയും മാമനേയും എന്നന്നേക്കുമായി വിട്ടുപിരിഞ്ഞുപോയി.. അവന്റെ വിയോഗം ചിറ്റയേയും മാമനേയും ഒരുപാട് തളർത്തി… അവരുടെ ദോഷംകൊണ്ടാണ് ജനിച്ച മകൻ മരണത്തിന് കീഴടങ്ങിയതെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിച്ച മാമനും ചിറ്റയും അതിന് സേഷം ഒരു കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി ശ്രെമിച്ചില്ല… ഞാനായിരുന്നു അവരുടെ ഏക ആശ്വാസം….
അങ്ങനെ അവരുടെ നിർബന്ധംകൊണ്ടാണ് പത്താംക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് +1ഉം +2ഉം അവിടെ ചേരൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്..
എന്നാൽ… എന്നെ വിട്ടുപിരിയാൻ എന്റെ ചങ്ക് ഫ്രണ്ട്സിനും എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിനെ വിട്ടുപിരിയാൻ എനിക്കും മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല… അങ്ങനെ വന്നപ്പോൾ ചിറ്റയോടും മാമനോടും ഞാനൊരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെട്ടു…
““എന്റെ കൂട്ടുകാരും എന്റെകൂടെ ഇവിടെ നിന്ന് പഠിച്ചോട്ടെ””” എന്ന്…, ഞാനാവശ്യപ്പെട്ട ആ കാര്യത്തിന് അവർ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതം മൂളി..
പിന്നെ പറയാനുണ്ടൊ പുകില്.. 😄 അടി, പൊക, വെള്ളപൊക്കം..
എല്ലാ മൈരന്മാരും ഇങ്ങ് പോന്നു…
പക്ഷെ റഫീക്കിന് അവന്റെ കുഞ്ഞിപെങ്ങളെ
വിട്ട് പിരിഞ്ഞുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു അതുകൊണ്ട് അവൻമാത്രം വന്നില്ല… (അതുകൊണ്ടെന്ത അവൻ പഠിച്ച് ഒരു നിലയിലുമായി😄 സന്തോഷം)
അങ്ങനെ…. ഞാനും, പ്രമോദും, മനീഷും, കിച്ചു എന്ന കിഷോറും കാവാലം SVHSS സ്കൂളിൽ +1ഉം +2ഉം ചേർന്നു….
(ബാക്കി ഇനി സമയപോലെ പറയാം)🔺🔺
******
മനീഷിനോട് സംസാരിച്ച് ഫോൺ കട്ടാക്കിയസേഷം എന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യം തോന്നിയ ആ പിടികിട്ടാത്ത സംശയങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ എന്റെ മനസ്സ് വെമ്പി…
എന്റെ ആ സംശയങ്ങൾക്കൊക്കെ ഉത്തരം കിട്ടണമെങ്കിൽ അനഘയോട് ചോദിച്ചെങ്കിൽ മാത്രമെ നടക്കു എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി—-
ഞാൻ അനഘയുടെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു..
അനഘ: ““എന്താട.?”” ഫോൺ എടുത്തതും അവൾ ചോദിച്ചു..
ഞാൻ: നീയൊന്ന് പുറത്തോട്ടുവന്നെ..””
അനഘ: “എന്താട.? എന്തുപറ്റി””
ഞാൻ: “അത് പറയാൻ വേണ്ടിയല്ലെ നിന്നോടിങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങിവരാൻ പറഞ്ഞെ”” സ്വല്പം ഗൗരവത്തിലാണ് ഞാനത് പറഞ്ഞത്..
അനഘ: “ഓഹ്… വരുവ”” അവളത്രേം പറഞ്ഞതും ഞാൻ ഫോൺ കട്ടാക്കി..
ഒരു രണ്ട് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞതും… അവൾ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു,,,, ഞാൻ വണ്ടിയുടെ സൈഡിൽ നിന്നും പതിയെ വണ്ടിയുടെ ഫ്രണ്ടിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു..
എന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം സ്വല്പം ഗൗരവമേറിയതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അനഘ..
“എന്താട… വല്ല്യ ഗൗരത്തിലാണല്ലൊ നിൽപ്പ്.? ഏ.! എന്തുപറ്റി””” എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നപാടെ കൈ ചുരുട്ടി എന്റെ വയറിൽ പതിയെ ഒന്ന് കുത്തികൊണ്ട് അനഘ എന്നോട് ചോദിച്ചു..
““അതിലും വലിയ ഗൗരവമുള്ള കാര്യമാണല്ലൊ ഇവിടെ നടക്കുന്നെ”” അതേ മുഖഭാവത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു..
““എന്ത് ഗൗരവം.? അപ്പൂസെ…. എന്തേലും പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ മനുഷ്യന് മനസ്സിലാവുന്ന വിധത്തിൽ പറ”” ഞാൻ പറയുന്നതൊന്നും മനസ്സിലാവാതെ അനഘ എന്നോട് പറഞ്ഞു…
““ശെരി എങ്കിഞാൻ മനസ്സിലാവുന്ന വിധത്തിൽതന്നെ പറയാം..”””” എന്നുപറഞ്ഞ് വീടിന്റെ സിറ്റൗട്ടിലേക്കൊന്ന് എത്തി നോക്കിയ ഞാൻ വണ്ടിയുടെ ബോണറ്റിൽ ചന്തിയുറപ്പിച്ച് നിന്നുകൊണ്ട് കൈരണ്ടും മാറിൽ പിണഞ്ഞസേഷം വീണ്ടും അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
““മിത്രയും നീയുംതമ്മിൽ എങ്ങനെയ പരിചയം.? എന്നെക്കുറിച്ച് അവൾ നിന്നോട് എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… പറ”””” വളരെ സീരിയസ്സായിട്ട് ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു..
““അപ്പുമോന് ഇത്രേം അറിഞ്ഞാൽ മതിയൊ.?”” ഇടുപ്പിന് കൈകുത്തി നിന്നുകൊണ്ട് ഒരുമാതിരി കളിയാക്കുന്ന തരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു…
““നീ തല്ക്കാലം ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് മറുപടിപറ… എന്നിട്ട് ഞാൻ തീരുമാനിക്കാം ബാക്കി ചോദിക്കണൊ വേണ്ടയോന്ന്””” ഗൗരവമോട്ടും കുറയ്ക്കാതെതന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞു..
ഗൗരവം വിടാതെയുള്ള എന്റെ ആ സംസാരം കേട്ട് സ്വല്പനേരം എന്റെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ തുറിച്ച് നോക്കിനിന്ന അനഘ എന്റെ അടുത്തേക്കുവന്ന് എന്നോടുചേർന്ന് എന്റടുത്തിരുന്നു..
““നിനക്കിപ്പൊ ശെരിക്കും എന്ത അറിയണ്ടെ”” അവളും സ്വല്പം കാര്യമായിട്ടുതന്നെ എന്നോട് ചോദിച്ചു..
““ഞാനും അവളും നേരത്തെ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചതാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയാരുന്നൊ”” ഞാൻ ചോദിച്ചു..
““അതാണൊ നിന്റെ പ്രശ്നം.? എങ്കിൽ കേട്ടൊ…
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ തുടർന്നു..
““അനിതയുടെ ഫ്രണ്ട്സാണ് ജീൻസും ടോപ്പുമിട്ട് അകത്തുനിൽക്കുന്ന ആ രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ, അതിൽ ഒരാളുടെ സ്വന്തം ചേച്ചിയാണ് കൂട്ടത്തിൽ ചുരിദാരിട്ട ആ പെൺകുട്ടി, അവളുടെ പേര് അഞ്ചു…. ആ അഞ്ജുവിന്റെ കൂട്ടുകാരിയാണ് മിത്ര,,,, ഇവിടെ വരുന്നതുവരെ അവളുടെ പേര് മിത്ര എന്നാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.. അഞ്ജുവിന്റെ കൂട്ടുകാരി
അത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.. ഞങ്ങൾ പരിചയപെട്ടപ്പോഴാണ് അവളുടെ പേര് മിത്ര എന്നാണെന്നും അവളും നീയും കാവാലത്ത് ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചതാണെന്നുമൊക്കെ ഞാൻ അറിയുന്നത്… ആ സമയം അവളുടെ കാര്യം നിന്നോടുപറയാൻ ഞാൻ ഫോണെടുത്തപ്പോൾ അവളാണ് പറഞ്ഞത് ഇപ്പൊ പറയണ്ട നീവരുമ്പോൾ നിനക്കൊരു സ്സർപ്രൈസ് കൊടുക്കാമെന്ന്, അതുകൊണ്ട നീവന്നപ്പൊ ഞാൻ അവളുടെ കാര്യം നിന്നിൽ നിന്നും മറച്ചുപിടിച്ചത്.. മനസ്സിലായൊ”””
അനഘ പറഞ്ഞതുകേട്ട് സത്യത്തിൽ എനിക്കൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.. മിത്ര ഇവളോട് പഴേ കാര്യങ്ങളൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലൊ എന്ന ആശ്വാസം.. എങ്കിലും അത് ഒന്നൂടെ ഉറപ്പിക്കാനായിട്ട് ഞാൻ വീണ്ടും അവളോട് ചോദിച്ചു.
““അപ്പൊ അ…അവള് നിന്നോട് വേറൊന്നും പ…പറഞ്ഞില്ലെ”” ഒരു സംശയത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു എന്നാൽ..
““വേറെന്ത്”” അവളും അതേ സംശയത്തോടെ എന്നോട് തിരിച്ച് ചോദിച്ചു..
““ഏയ് ഒന്നുവില്ല”” ഞാൻ പറഞ്ഞു..
““സത്യംപറ മോനെ അപ്പൂസെ.! നിന്റെ സംസാരത്തിൽ ഒരു പതർച്ചയുണ്ടല്ലൊ.? ഉം.! പറ എന്താകാര്യം.?”” ചുടിലൊളിപ്പിച്ച കള്ളചിരിയോടെ അവൾ ചോദിച്ചു..
““എന്ത് പതർച്ച… നീയൊന്ന് പോയെടി.. ചുമ്മ മനുഷ്യനെ”” എന്നുപറഞ്ഞ് ഞാൻ ബോണറ്റിൽ നിന്നും പതിയെ എഴുന്നേറ്റതും അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചു,,, ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തല ചാരിച്ച് നോക്കി..
““സത്യംപറയട… എന്ത നീയിപ്പൊ അവളേക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാൻ കാരണം””” അവൾ വീണ്ടും ഒരു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു… അപ്പഴും ആ കള്ള ചിരി അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു..
““എടി സത്യായിട്ടും ഒന്നുവില്ല.. ഞാൻ വന്ന സമയത്ത് നീയവളേക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയാതിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചെന്നെയുള്ളു”” എന്റെ കയ്യിന്മേലുളള അവളുടെ പിടി വിടുവിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു…
““അതല്ല….. നീയും അവളും തമ്മിൽ എന്തോ ഉണ്ട്… അല്ലെങ്കിൽ വേറെയെന്തെങ്കിലും അവളെന്നോട് പറഞ്ഞൊ എന്ന് നീയെന്നോട് ഇത്രേം ചൂഴ്ന്നുചോദിക്കില്ലല്ലൊ..! അതുകൊണ്ട് സത്യം പറമോനെ… എന്താകാര്യം.. പറ.?””
““എന്റെ ഈശ്വരാ… ഇതിപ്പൊ ഞാൻതന്നെ ഇവളോടെല്ലാം പറയേണ്ട അവസ്ഥയായല്ലൊ.! എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇതിൽനിന്ന് ഒന്ന് രക്ഷപെടണം”” എന്ന് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച് നിൽക്കുമ്പഴാണ്..
““ചേച്ചി അവരിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുവ.. വ”” മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന അനിത അനഘയെ പിന്നിൽ നിന്നും വിളിച്ചു..
അപ്പഴേക്കും മിത്രയും ഫ്രണ്ട്സും സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നിരുന്നു, അവർ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് സിറ്റൗട്ടിലെ സ്ലാബിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു, ഒപ്പം സ്നേഹയും, അക്കുവും, ലക്ഷ്മിയുമുണ്ട്..
““ആം വരുവ”” എന്നുപറഞ്ഞ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ അനഘ എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്നപോലെ ഒന്ന് നിന്നശേഷം വീണ്ടും എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു—— ആ സമയം ഞാനും അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി “എന്ത”” എന്ന ഭാവത്തോടെ..
““പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് നിങ്ങൾതമ്മിൽ ഇഷ്ടത്തിലായിരുന്നു അല്ലെ.?”” ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ അവളെന്നോട് ചോദിച്ചു..
““നിന്നോടത് ആരുപറഞ്ഞു… അവള് പറഞ്ഞൊ.”” അവളുടെ പെട്ടന്നുള്ള ആ ചോദ്യത്തിൽ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞാനും എടുത്തടിച്ചപോലെയങ്ങ് ചോദിച്ചു..
എന്നാൽ ഞാനത് പറഞ്ഞതും…
““മ്മ്…. മ്മ്… … നടക്കട്ടെ… നടക്കട്ടെ… നടക്കട്ടെ”” അതേ ചിരിയോടെ തല രണ്ട് സൈഡിലേക്കും ആട്ടികൊണ്ട് എന്നെ കളിയാക്കുന്ന തരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു..
““അല്ല… അ… അങ്ങനെ അ…. അ അല്ല””” ഞാൻ നിന്ന് വിക്കാൻ തുടങ്ങി..
““നീയിനി കൂടുതൽ ബപ്പപ്പയടിക്കണ്ട.!”” അത്രേം പറഞ്ഞുനിർത്തിയ അനഘ സിറ്റൗട്ടിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ സേഷം എന്റെ
അടുത്തേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നുകൊണ്ട്..
““അവളെ കാണാനെ അടിപൊളിയ.. സിനിമാനടി കീർത്തി സുരേഷിന്റെ അതേ മുഖച്ചായ… അല്ലേട സത്യല്ലെ””” വീണ്ടും ഒരു ആക്കിയ ചിരിയോടെ അവളത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും..
““നിന്നെയിന്ന് ഞാൻ”” എന്നുപറഞ്ഞ് നിലത്തേക്ക് ചുറ്റിനുമൊന്ന് നോക്കിയ ഞാൻ അടുത്ത് കിടന്ന ഒരു വലിയ സിമന്റ് കട്ട പൊക്കിയെടുത്തതും,, —- എന്നെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ സിറ്റൗട്ടിലേക്കോടി..
അതേസമയം പാതി ഉയർത്തിപിടിച്ച സിമന്റ്കട്ട നിലത്തേക്കിട്ട ഞാൻ കൈരണ്ടും തട്ടിതൂത്തുകൊണ്ട് വണ്ടിയുടെ ഫ്രണ്ടിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു,,,
ആ സമയം എത്ര നിയന്ത്രിച്ച് നിർത്താൻ ശ്രെമിച്ചിട്ടും അനുസരിക്കാത്ത എന്റെ കണ്ണുകൾ സിറ്റൗട്ടിലെ സ്ലാബിലിരുന്ന് കൂട്ടുകാരികളോട് സംസാരിക്കുന്ന മിത്രയുടെ നേരെ നീണ്ടു..
““എന്റെ പൊന്നൊ”” ആ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഞാൻപോലുമറിയാതെ എന്റെ വായിൽ നിന്നും ആ രണ്ട് വാക്ക് പുറത്തേക്ക് വീണുപോയി—-
ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവളേയിവിടെ കണ്ടപ്പോൾ ആ ഞെട്ടലിൽ അവളുടെ ആ സൗന്ദര്യം എന്റെ കാണുകളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല,,, എന്നാലിപ്പോൾ അവളുടെ ആ സൗന്ദര്യം മാത്രമാണ് എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നത്… ഈ കഴിഞ്ഞ 8 വർഷംങ്കൊണ്ട് അവളുടെ സൗന്ദര്യം കൂടിയതല്ലാതെ ഒരു പൊടിക്കുപോലും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നെനിക്ക് തോന്നി—
കുറ്റബോധവും ഭയവുംകാരണം ഒന്ന് നോക്കാൻ മടിച്ച ആ മുഖത്തുനിന്നും ഇപ്പോളെനിക്ക് കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല
****
അഞ്ചേകാലടിയോളം ഉയരംവരുന്ന ശില്പാകൃതിയിലുള്ള മിത്രയുടെ മിനുസ്സമാർന്ന ശരീരത്തിൽ– വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ വലിയ മാറിടങ്ങളും വടിവൊത്ത അരക്കെട്ടുമാണ് ആ മേനിയഴകിന്റെ എടുപ്പും, സൗന്ദര്യവും——-
കണ്ടാൽ ആരുമൊന്ന് നോക്കി നിന്നുപോകുന്ന ശരീര സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സ്ത്രീരൂപം..
ഗോൾഡൻ കരയുള്ള പിങ്ക് സാരിയും ഗോൾഡൻ വൈറ്റ് നിറത്തിലെ ബ്ലൗസുമാണ് ഇപ്പോൾ അവളുടെ വേഷം… ആ വേഷം ഗോതമ്പിന്റെ നിറമുള്ള അവളുടെ ശരീരത്തിന് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു… കരിയെഴുതിയ പീലികണ്ണുകളും, ഉയർന്നുതഴുന്ന കട്ടിയുള്ള പുരികങ്ങളും, ചിരിക്കുമ്പോൾ താമരപോലെ വിടർന്നുവരുന്ന ചെഞ്ചുണ്ടുകളുമാണ് ആവളുടെ മുഖസൗന്ദര്യത്തിന്റെ മാറ്റ് കൂട്ടുന്നത്…. അരക്കെട്ടുവരെയുള്ള മുടി സാധാരണ ഗതിയിൽ പിന്നിലേക്കിട്ട് മുടിയിഴകൾക്കൊണ്ടുതന്നെ കേട്ടി നിർത്തിയിരിക്കുന്നു, ആ മുടികെട്ടിൽ വാടിതളർന്ന ഒരു തുളസികതിരും… സ്വർണ്ണപോലെ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിന് കൂട്ടായി കഴുത്തിൽ പറ്റിചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ഒരു ഗോൾഡൻ നെക്ലസ്സും, കാതിൽ വലിയ രണ്ട് കമ്മലും, നെറ്റിയിൽ വെള്ള മുത്തുപിടിപ്പിച്ച ഒരു ചെറിയ വട്ടപൊട്ടും….
****
ആ ആറേഴ് പെൺകുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ അവൾമാത്രമങ്ങനെ വെട്ടിതിളങ്ങി ജ്വലിച്ചുനിന്നു…. ആളെ മയക്കുന്ന അവളുടെ ആ സൗന്ദര്യത്തിൽ ലയിച്ചങ്ങനെ നിന്നപ്പോൾ എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒരു കുളിരനുഭവപ്പെടുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു…
““അനഘ പറഞ്ഞത് ശെരിയ…. കീർത്തി സുരേഷിന്റെ അതേ മുഖച്ചായ”” ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു, ഒപ്പം ഒരു ചോദ്യവും ഞാനെന്റെ മനസ്സിൽ എന്നോടുത്തന്നെ ചോദിച്ചു, അനഘ എന്നോട് ചോദിച്ച അതേ ചോദ്യം..
*ഞാനും മിത്രയും തമ്മിൽ എന്താ ബന്ധം.????????? എന്ന ചോദ്യം*
🔻മിത്ര മുകേഷ്,,,, കാവാലത്തെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ബിസിനസ്സ്മാനാണ് മുകേഷ്നാരായണൻ, ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ പണക്കൊഴുപ്പിന്റെ യാതൊരു അഹങ്കാരവുമില്ലാത്ത, സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയാവുന്ന ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ…… മിത്രയുടെ അമ്മയുടെ പേര് മായ,, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവളുടെ അമ്മ അവളുടെകൂടെ ഇല്ല. 😔
അവളുടെ എട്ടാമത്തെ വയസ്സിൽ.😔
പാവം… അവളുടെ അമ്മ…😔
വേറൊരു
മൈരന്റെകൂടെ ഒളിച്ചോടിപ്പോയി, പാവംപ്പിടിച്ച മുകേഷെന്ന ആ മനുഷ്യനെ അവളുടെ അമ്മ നല്ല ബേഷായിട്ട് ഊമ്പിച്ചിട്ട് കടന്നുകളഞ്ഞു,, പോയപ്പൊ വെറും കയ്യോടെയല്ല അവൾടെ അമ്മ പോയത് കൊറേ കാശും സ്വർണവുമൊക്കെ ആയിട്ടാണ് പോയത്….. അതോടെ മുകേഷ് എന്ന പാവം മനുഷ്യനും മിത്രയും ഒറ്റക്കായി..
അതിനുസേഷം മിത്ര പത്തിൽ പഠിക്കുന്ന സമയത്താണ് അവളുടെ അച്ഛൻ രണ്ടാമത് ഒരു വിവാഹം കഴിക്കുന്നത്, അവരുടെ പേര് പൂർണിമ, മിത്രയുടെ അച്ഛൻ ആ സ്ത്രീയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്ന സമയത്ത് ആ സ്ത്രീക്ക് 14 വയസ്സ് പ്രായം വരുന്ന ഒരു മകനും ഉണ്ടായിരുന്നു പേര് ആദി..
ഞാനവിടെ +1ന് ചേർന്നപ്പഴാണ് ആദ്യമായി ഞാനവളെ പരിചയപ്പെടുന്നതും ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നതും, ആദ്യമവൾ എന്റെ പ്രെണയത്തെ തള്ളികളഞ്ഞു, പിന്നെഞാൻ ഒന്നും നോക്കിയില്ല…. അവളുടെ പിറകെ നടന്ന് അവളെ ഞാനെന്റെ പ്രേമക്കുരുക്കിൽ വീഴ്ത്തി… അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ഇഷ്ടത്തിലായി…
എന്നാൽ +2 ആയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ പ്രേമം പൊട്ടി… അതും വെറുമൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പുറത്ത്, എന്നെ ഇഷ്ട്ടമല്ലന്ന് അവൾ തീർത്തും പറഞ്ഞു…
പിന്നെഞാൻ വിടുവൊ… അവൾക്കുള്ള പണി എങ്ങനെ കൊടുക്കാം എന്ന ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു എന്റെയുള്ളിൽ ..
അങ്ങനെ പണി കൊടുത്ത് പണി കൊടുത്ത് അവസാനം ഒരു മുട്ടൻ പണി ഞാനവൾക്ക് കൊടുത്തു..
ഒരു ഒന്നൊന്നര പണി….
ആ പണിയോടുകൂടി അവൾ പടുത്തം നിർത്തി നാടുവിട്ടു…
ഞാനും പടുത്തം നിർത്തി ഊമ്പിതെറ്റി..
——-
സത്യത്തിൽ അതിന്റെ കലിപ്പാണ് അവൾക്കെന്നോട്..
(കാര്യങ്ങളൊന്നും ആർക്കും വ്യക്തമായില്ല അല്ലെ..??? സ്കൂൾ ലൈഫൊക്കെ വിശദമായിട്ട് ഞാൻ പിന്നെ പറയാം…… ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം എനിക്കും അവിടുന്ന് കിട്ടാനുണ്ട്)🔺
******************
അവളുടെ സൗന്ദര്യവും ആസ്വദിച്ച് വണ്ടിയിൽ ചാരിയങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പഴാണ് പെട്ടന്ന് അവളുടെ നോട്ടം എന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്…. ആ നിമിഷം ഞാൻ നോട്ടം മാറ്റി പതിയെ വണ്ടിയുടെ സൈഡിലേക്ക് മാറി—- അവളുടെ ആ നോട്ടം വരുമ്പോൾ എന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത ഭാരം നെഞ്ചിലേക്ക് അടിയുന്നതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ…. എന്തായാലും തീരുമാനമെടുത്ത കാര്യത്തിൽ മാറ്റമൊന്നും വരുത്താൻ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നില്ല…. മനീഷിനെ വിളിച്ച് കാര്യങ്ങൾ ഒന്നൂടെ ഉറപ്പ് വരുത്തിയേക്കാം എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും ഫോൺ കയ്യിലേക്കെടുത്തതും..
““അപ്പുവേട്ട അവര് ഇറങ്ങാൻ റെഡിയായിട്ടൊ””” എന്റെ അടുത്തേക്കുവന്ന അനിത പറഞ്ഞു.
““എന്ന അവരോട് ഇറങ്ങാൻ പറ പോയേക്കാം”” ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു..
ഇനി പോകുന്ന വഴിക്ക് മനീഷിനെ വിളിക്കാം എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻനേരെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു— അവളെ വീണ്ടും ഫെയ്സ് ചെയ്യാനുള്ള മടികാരണം നേരത്തെ വണ്ടിയിൽ കയറി ഒളിച്ചു എന്നുവെണമെങ്കിലും പറയാം..
അപ്പഴേക്കും മിത്രയൊഴികെ ബാക്കിയുള്ളവർ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു….. മിത്ര ഫോണിലൂടെ ആരോടൊ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് വീടിന്റെ സൈഡിലേക്ക് മാറി നിന്നു,…
““വീട്ടിലോട്ട് വല്ലോം വിളിക്കുവായിരിക്കും””” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ ഹാൻഡ്ബ്രേക്ക് റിലീസ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതും…
ലക്ഷ്മി വണ്ടിയുടെ ഫ്രണ്ട് ഡോർ തുറന്ന് എന്റെ ഇടത് സൈഡിലെ സീറ്റിലേക്ക് ചാടിക്കേറി ഇരുന്നസേഷം ആ ഡോറും വലിച്ചങ്ങടച്ചു.
““നീയിതെങ്ങോട്ടാ ലെച്ചു.??”” ഞാൻ ചോദിച്ചു…
““ഞാനും വരുവ അപ്പുവേട്ടന്റെകൂടെ കാവാലത്തേക്ക്””” പല്ല് മുപ്പത്തിരണ്ടും കാണിച്ച്
ഇളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾപറഞ്ഞു..
അപ്പഴേക്കും അനഘയും അവിടേക്ക് വന്നു..
““ലക്ഷ്മി നീയിത് എവിടെപോവ.? ഇങ്ങോട്ടിറങ്ങിക്കെ… നീയെവിടേം പോവണ്ട… ഇറങ്ങിക്കെ ഇങ്ങോട്ട്”” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അനഘ ഫ്രണ്ട് ഡോർ തുറന്ന് ലക്ഷ്മിയുടെ കയ്യിൽപിടിച്ച് വലിച്ചിറക്കാൻ നോക്കി..
““ഇല്ലില്ല ഞാനുംപോവും ഞാനുംപോവും… അപ്പുവേട്ട ഒന്നുപറ അപ്പുവേട്ട ഞാനും വന്നോട്ടെന്ന്…”” അനഘയുടെ പിടി വിടുവിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി ഒരു ചിണുങ്ങലോടെ ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു..
““ലക്ഷ്മി ഞങ്ങൾ പറയുന്നത് കേൾക്ക് നീവരണ്ട… അപ്പൂസിന്റെ കൂടെ ഞാൻ പോയിട്ട് വന്നോളാം.. നിയങ്ങോട്ടിറങ്ങിക്കെ”” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സ്നേഹ പിൻസീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു..
““അയ്യടമനമെ ഞാനും വരും…. അപ്പുവേട്ട പറ അപ്പുവേട്ട… ഞാനും കൂടെ വന്നോട്ടേന്ന് പറ അപ്പുവേട്ട””” ലക്ഷ്മി കള്ളകരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം—- അതെല്ലാം കണ്ട് തലയ്ക്ക് ചൂടുപിടിച്ച ഞാൻ..
““നിക്ക്…. നിക്ക്…. നിക്ക്… ഞാൻ പോകുന്നതുകൊണ്ടല്ലെ എന്റെകൂടെ നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വരുവാണെന്ന് പറഞ്ഞെ..? അല്ലെ.?””” ലക്ഷ്മിയേയും സ്നേഹയെയും മാറിമാറി നോക്കികൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു..
എന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് സ്നേഹയും ലക്ഷ്മിയും പരസ്പരമൊന്ന് മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കിയസേഷം വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
““എങ്കിലെ ഇവരേംകൊണ്ട് ഞാനല്ല കാവാലത്തേക്ക് പോകുന്നത്””” ഞാൻ പറഞ്ഞുനിർത്തിയതും..
““പിന്നെ””
ലക്ഷ്മിയും, സ്നേഹയും ഒരുപോലെയാണ് എന്നോടത് ചോദിച്ചത്, ഒപ്പം രണ്ടുപേരും ഒരു സംശയത്തോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, അതേ സംശയം അനഘയ്ക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു… അവരും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
““മനീഷാണ് ഇവരേംങ്കൊണ്ട് കാവാലത്തേക്ക് പോകുന്നത്…. അല്ലാതെ ഞാനല്ല.!””” ക്ഷേത്രത്തിലെത്തിയിട്ട് പറയാം എന്ന് കരുതിയിരുന്ന കാര്യം ഞാൻ ഇപ്പൊത്തന്നെയങ്ങ് പറഞ്ഞു..
ഞാൻ തുടർന്നു..
““സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ തെളിയിച്ച് തരാം.””” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാനെന്റെ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് മനീഷിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്ത സേഷം ഫോൺ സ്പീക്കറിലിട്ടു…
““എവിടായട മൈരെ”” ഫോൺ എടുത്തതും വീണ്ടും തെറിയോടുകൂടിയുള്ള അവന്റെ തുടക്കം….
““മനീഷെ വണ്ടിയിൽ ആളുണ്ട്..!””” മുഖം കുനിച്ച് നെറ്റിൽ തടവികൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു—- അവൻ പറഞ്ഞ തെറി എല്ലാരും കേട്ടുവെന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായി..
““നീയെവിടായട അപ്പൂസെ.? ഇങ്ങെത്താറായൊ.?”” ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ വളരെ മാന്യമായിട്ട് അവനെന്നോട് ചോദിച്ചു..
““ഞാനങ്ങോട്ട് വന്നോണ്ടിരിക്കുവാട.!! പിന്നെ., ഞാൻനിന്നെ വിളിച്ചത് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാന.?””” ഞാൻ പറഞ്ഞു—
““എന്തടാ.?”” അവൻ ചോദിച്ചു…
““നീയൊറ്റക്കല്ലെ ഇവരേംകൊണ്ട് കാവാലത്തേക്ക് പോന്നെ, അതോ നിന്റെ കൂട്ടിന് നീയാരെയെങ്കിലും കൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ടൊ.?”””
““ഇല്ലില്ല ആരുവില്ല ഞാനൊറ്റക്കെ ഒള്ളട””” അവൻ പറഞ്ഞുനിർത്തി..
““എങ്കിശെരി ഞാൻനമ്മുടെ വോളിബോൾ കോർട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് നിന്നെ വിളിക്കാം.”””” ഞാൻ പറഞ്ഞു..
““Ok ടാ അവിടെ എത്തിയിട്ട് വിളിക്ക്”” അവൻ പറഞ്ഞു..
അവിടംകൊണ്ട് ഫോൺ സംഭാഷണം നിർത്തി ഫോൺ കട്ടാക്കിയ ഞാൻ ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, സേഷം സ്നേഹയുടെ മുഖത്തേക്കും,,,,,,,,, രണ്ടുപേരുടേയും മുഖത്ത് നല്ല നിരാശ പടർന്നിരുന്നു… രണ്ടിന്റേം ആ അവിഞ്ഞ മുഖംകണ്ട് എനിക്ക് ചിരി പൊട്ടിയെങ്കിലും ഞാനത് ഉള്ളിലടക്കി..
““എന്താ നിങ്ങൾക്ക് പോകണ്ടെ.? വേണേൽ പോയിട്ട് വാ.! അതാവുമ്പൊ അവനൊരു കൂട്ടുമാവും.! ഞാനവനെ വിളിച്ച് പറയട്ടെ നിങ്ങളും അവന്റെയൊപ്പം വരുന്നെന്ന്.! ഏ.! പറയട്ടെ”’” പുറത്തേക്ക് പൊട്ടിവന്ന ചിരി ഉള്ളിലൊതുക്കികൊണ്ട് ഞാൻ
രണ്ടുപേരോടുമായിട്ട് ചോദിച്ചു..
അതുകേട്ട് ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ച് എന്നെ ഒരു നോട്ടം നോക്കിയ ലക്ഷ്മി… അടുത്ത സെക്കന്റിൽതന്നെ വണ്ടിയിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി..
ഞാൻ വണ്ടിയുടെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് തല ചെരിച്ച് നോക്കി…. അപ്പഴേക്കും സ്നേഹയും ഡോർതുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയിരുന്നു..
അതെല്ലാംകണ്ട് നിന്നിരുന്ന അനഘയും അക്കുവും, മറ്റ് മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളും വായ പൊത്തിപിടിച്ചു നിന്നുകൊണ്ട് ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… എനിക്കും ചിരി വന്നെങ്കിലും ഞാനത് ഉള്ളിലടക്കി നിർത്തി..
““എന്നാ നമുക്ക് ഇറങ്ങുവല്ലെ””” ഞാൻ ആ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളോടുമായി ചോദിച്ചു..
““ആം പോകാം അപ്പൂസെ… അവളൊന്ന് വന്നോട്ടെ”” ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന മിത്രയെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കികൊണ്ട് അഞ്ചുവാണ് എന്നോടത് പറഞ്ഞത്, സേഷം അവൾ മിത്രയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു…
““ഇവളുടെ ഫോൺവിളി ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞില്ലെ.? ഇത്രേം നേരം ഇവളിത് ആരെ വിളിക്കുവ.? അഹ്… വല്ല കാമുകന്മാരെയും വിളിക്കുവാരിക്കും”” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ വണ്ടി സറ്റാർട്ട് ചെയ്തു..
അനിതയോടും അനഘയോടും യാത്രപറഞ്ഞ് ഓരോരുത്തരായി വണ്ടിയിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങി…….
എന്നാൽ ആ സമയമാത്രയും എന്റെ ശ്രെദ്ധ മുഴുവൻ ഇപ്പഴും വീടിന്റെ സൈഡിൽ മാറിനിന്ന് എന്തോ കാര്യമായിട്ട് സംസാരിച്ച് നിൽക്കുന്ന മിത്രയുടേയും അഞ്ജുവിന്റേയും നേരെ ആയിരുന്നു….. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അഞ്ജുവും മിത്രയും എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു….
““എന്നേക്കുറിച്ചായിരിക്കുമൊ അവരുടെ സംസാരം.? അഹ്… എന്തായാലും ക്ഷേത്രം വരെ അവളുടെ മുഖം കണ്ടാൽ മതിയല്ലൊ.!”” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് ഞാൻ സമാധാനിച്ചു,,,,,,,,,, പക്ഷെ അപ്പഴും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരം കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
““ഇനി ഇവളെ കണ്ടുകഴിയുമ്പോൾ ഇവരെ കൊണ്ടുവിടുന്നതിൽ നിന്നും മനീഷ് ഒഴിഞ്ഞുമാറുമൊ.?”””” എന്ന ഭാരം..
““അഹ്… എന്തായലും അവിടെ ചെല്ലട്ടെ.. അവനേകൊണ്ട് എങ്ങനെയെങ്കിലും സമ്മതിപ്പിക്കണം”” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ റിയർ മിററിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി..
ആ രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ പിൻസീറ്റിൽ കയറി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചിരുന്നു.. ഞാൻ വണ്ടി സ്വല്പം മുന്നോട്ടെടുത്തു.
““ചേട്ടാ അവര് കേറിയില്ല””” പിൻസീറ്റിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി ആമ തല നീട്ടുന്നതുപോലെ മുന്നിലേക്ക് തല നീട്ടികൊണ്ട് എന്നോടുപറഞ്ഞു..
“““ഞാൻ ഈ വണ്ടിയൊന്ന് തിരിച്ചിട്ടോട്ടെ പെങ്ങളെ”””
ഒരു അനുവാദം ചോദിക്കുന്നതുപോലെ അവളെ കളിയാക്കികൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു,,,,,,,,, എന്റെ ആ സംസാരത്തിൽ അവളൊന്ന് കൃഞ്ചായിക്കാണും… ഒരു വളിച്ച ചിരിയോടെ അവൾ തല പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു..
ഞാൻ വണ്ടി പതിയെ മുന്നോട്ടെടുത്ത് തിരിച്ചിട്ടപ്പഴേക്കും പാതി ചാരിയിട്ടിരുന്ന ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന അനഘ ഗേറ്റ് മൊത്തത്തിൽ തുറന്നിട്ടു—— അപ്പഴേക്കും മിത്രയും അഞ്ജുവും വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്കുവന്നു..
ഞാൻ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഫ്രണ്ടിലേക്കുതന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.. അഞ്ജുവും മിത്രയും അവരോടെല്ലാം യാത്ര പറഞ്ഞ സേഷം വണ്ടിയുടെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് കയറി ഡോറടച്ചു..
““എല്ലാർക്കും ഇരിക്കാൻ സ്ഥലവൊക്കെ ഉണ്ടല്ലൊ അല്ലെ”” റിയർ മിററിലൂടെ മിത്രയെ പാളി നോക്കികൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു.
““ആം ഉണ്ട് ചേട്ടാ..”” ഒരു എക്കോപോലെ പിന്നിലിരുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ ഒരുപോലെ ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു..
എന്നാൽ അതേസമയം മിത്രയുടെ നോട്ടം എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞത് റിയർ മിററിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു,, 7 സീറ്റർ വണ്ടിയിൽ’ നാലുപേർക്ക് ഇരിക്കാൻ സ്ഥലമുണ്ടൊ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ “അത് ഞങ്ങളെ കളിയാക്കിയതാണൊ” എന്ന് ചിലപ്പോൾ അവൾക്ക്
തോന്നിക്കാണും.. അതായിരിക്കണം ആ നോട്ടത്തിനർത്ഥം,,,, ഞാൻ അവളിൽ നിന്നും നോട്ടംമാറ്റി അനഘയുടെകൂടെ നിൽക്കുന്ന അക്കുവിനെ നോക്കി..
““അക്കു നി എന്റെയൊപ്പം വരുന്നൊ.? ക്ഷേത്രത്തിൽ ഇറക്കാം…””
““ഞാൻ വരുന്നില്ലേട്ട…. ഞാൻ അച്ചാച്ചിയെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞോളാം”” അനഘയുടെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി നിന്നുകൊണ്ട് അക്കു പറഞ്ഞു..
““ഉം.. ശെരി”” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയതും..
““നിക്ക്… നിക്ക്…. പോവല്ലെ…. പോവല്ലെ”” എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ലെച്ചു (ലക്ഷ്മി) എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു—— എന്താ എന്ന ഭാവത്തോടെ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
““ഒരു കാര്യം പറയാന… ചെവി ഇങ്ങോട്ട് നീട്ടിക്കെ””” ലെച്ചു വളരെ സീരിയസ്സായി എന്നോട് പറഞ്ഞു—– എല്ലാവരുടേയും നോട്ടം ഞങ്ങളേതന്നെ ആയിരുന്നു..
““എന്താടി”” എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് എന്റെ കാതടുപ്പിച്ചതും,,,,,,,, രണ്ട് കൈകൊണ്ടും എന്റെ കഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റിപിടിച്ച ലെച്ചു അവളുടെ വിടർന്ന ചുണ്ടുകൾ എന്റെ കവിളിലേക്ക് ചേർത്ത് അമർത്തി ചുംബിച്ചു..
പെട്ടന്ന് ഞാൻ അവളിൽ നിന്നും എന്റെ തല പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു…… അതുകണ്ട് എല്ലാവരും എന്നേയും അവളേയും മാറിമാറി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു—- അക്കു വായ പൊത്തിപിടിച്ച് നിന്ന് ചിരിക്കാനും തുടങ്ങി.
ഉമ്മകിട്ടിയ കവിളിൽ ഒരു കൈവച്ച് പതിയെ തുടച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ലെച്ചുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
““ഇവരെ കൊണ്ടുപോകാമെന്ന് ഏറ്റാൽ രണ്ട് ഉമ്മ തരാവെന്ന് ഞാൻ നുമ്പെ പറഞ്ഞില്ലെ…. ഒരുമ്മ ഇപ്പൊ തന്നു, ഇനി അടുത്തത് നാളെ തരാട്ടൊ””” നാണം കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞ് നിർത്തിയതും..
““അതിന് അവനല്ലല്ലൊ പോകുന്നത് അവന്റെ ഫ്രണ്ടല്ലെ അവരേംങ്കൊണ്ട് കാവാലത്തേക്ക് പോകുന്നത്”””” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സ്നേഹ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു—- ഇടയ്ക്ക് കലിപ്പിച്ചൊരു നോട്ടവും സ്നേഹയെന്നെ നോക്കി..
““അപ്പുവേട്ടൻ കാരണവല്ലെ മനീഷേട്ടൻ ഇവരെ കൊണ്ടുവിടാന്ന് സമ്മതിച്ചത്… അപ്പൊ അപ്പുവേട്ടനല്ലെ ഉമ്മ കൊടുക്കേണ്ടത്….. ഞാനിനീം ഉമ്മ കൊടുക്കും””” സ്നേഹയോട് മറുപടി പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ലെച്ചു ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു..
““ആഹാ… അതുശെരി.! നിന്നേയിന്നുഞാൻ””” എന്നുപറഞ്ഞ് നിലത്ത് ചുറ്റിനും കണ്ണോടിച്ച് നോക്കിയ സ്നേഹ അടുത്തുകിടന്ന ഒരു വടി കയ്യിലെടുത്ത സേഷം.
““സോറി പറയടി.! അവനോട് സോറി പറയടി.””” എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് സ്നേഹ ലെച്ചുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നതും..
““ഏഹ്ഹ്…””” എന്നൊരു ശബ്ദമുണ്ടക്കികൊണ്ട് കിളന്നുചാടിയ ലെച്ചു, ഒറ്റ ഓട്ടത്തിന് അനഘയുടെ പിന്നിൽ ചെന്നോളിച്ചു—- അവളുടെ ആ കോപ്രായമൊക്കെ കണ്ട് എല്ലാവരും വാവിട്ട് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി… എന്തിനേറെപറയുന്നു ഈ ഞാൻപോലും അവളുടെ ആ കോപ്രായമൊക്കെ കണ്ട് ചിരിച്ചുപോയി.
എന്നാൽ.. ഇടക്കെപ്പഴൊ എന്റെ കണ്ണൊന്ന് റിയർ മിററിലേക്ക് ചെന്നതും— കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ എന്നേതന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന മിത്രേയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്…. പെട്ടന്നെന്റെ ചിരി മഞ്ഞു…. ഞാനപ്പോൾതന്നെ അവളിൽ നിന്നും നോട്ടംമാറ്റി….
““അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കുമ്പോൾ ഞാനെന്ത തളർന്നുപോകുന്നത്.? എനിക്കെന്റെ ധൈര്യം ചോർന്നു പോകുന്നപോലെ””” ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു..
““നീയവളോട് ചെയ്തത് അത്രയ്ക്ക് വലിയ തന്തയില്ലാഴ്മ ആയതുകൊണ്ട്””
““ഏഹ്… അതാരാ പറഞ്ഞെ””
🧞♂️: ““ഞാനാടാ മൈരെ പറഞ്ഞെ”””
“ഓഹ് നിയാരുന്നൊ””
**വേറാരുവല്ലകേട്ടൊ എന്റെ ‘🧞♂️മനസാക്ഷികുണ്ണന🧞♂️… ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ വരും എന്തേലും ഊമ്പിയ ഡയലോഗ് പറഞ്ഞിട്ട് പോകും.****
ഇനി ഇവിടെനിന്നാൽ ശെരിയാവില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ
ഞാൻ
““അപ്പൊ പോയേക്കാം അല്ലെ.?””” പിന്നിലേക്ക് നോക്കാതെ ഞാൻ ചോദിച്ചു—– ““ആം പോയേക്കാം ചേട്ടാ.”” പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് ഏതോ ഒരു പെൺകുട്ടി പറഞ്ഞു…. ഞാൻ പതിയെ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു,,,, അനിതയും അനഘയും വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്കുവന്ന് വീണ്ടും അവരോട് യാത്രപറഞ്ഞു..
““ചേച്ചിയിടക്ക് വീട്ടിലേക്ക് വരണേട്ടൊ”” പുറത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് അക്കു മിത്രയോട് പറഞ്ഞു—– അതിനവൾ
““അയ്യൊ.. തീർച്ചയായും വരാം മോളെ”” ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മിത്രയും മറുപടിപറഞ്ഞു..
““ഏഹ്… ഇവരിതിനിടയ്ക്ക് കമ്പനിയായൊ….. ഇനിയിപ്പൊ എന്നേക്കുറിച്ച് ആക്കുനോട് മിത്ര എന്തേലും പറഞ്ഞുകാണുവൊ.? ഏയ്.!””” മിത്രേടേം ആക്കൂന്റേം പരസ്പര സ്നേഹത്തോടെയുള്ള സംസാരംകണ്ട് ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു..
അപ്പഴേക്കും വീടിന്റെ മുറ്റത്തുനിന്നും വണ്ടിഞാൻ റോഡിലേക്ക് ഇറക്കിയിരുന്നു..
****
അനഘയുടെ വീട്ടിൽനിന്നും ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള മൂന്നുമിനുട്ട് യാത്രയ്ക്കിടയയിൽ ഞാൻ പിന്നിലേക്ക് നോക്കാനേ പോയില്ല, ഡ്രൈവിങ്ങിൽ തന്നെ ശ്രെദ്ധകൊടുത്തു, പെണ്ണുങ്ങൾ പിന്നിലിരുന്ന് എന്തൊക്കെയൊ കാണുകുണാന്ന് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്—- ഏറെക്കുറെ ക്ഷേത്രം അടുക്കാറായപ്പോൾ ഞാൻ ഫോണെടുത്ത് മനീഷിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു…
““എവിടായി മച്ചാനെ കോർട്ടിൽ എത്തിയൊ””” ഫോൺ എടുത്തതും അവൻ ചോദിച്ചു,,,
““നിയങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങിക്കൊ.! ഞാനവിടെ എത്തി.!””
““ഓക്കേട മച്ചാനെ”” എന്നുപറഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ കട്ടാക്കി—— എന്നാൽ എന്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ടെൻഷൻ വീണ്ടും തുടങ്ങി, മിത്രേ കാണുമ്പോൾ അവന്റെ ഈ മച്ചാൻവിളി മാറി മൈരെ വിളി ആകും അതെനിക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം,,, എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും അവനെ ഇവരുടെകൂടെ എങ്ങനേലും പറഞ്ഞ് വിടണം എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു..
ഞാൻനേരെ വോളിബോൾ കോർട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വണ്ടികയറ്റി നിർത്തിയസേഷം, മനീഷിന്റെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ വണ്ടിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി സ്വല്പം മാറി നിന്നു— പെണ്ണുങ്ങൾ എന്നേത്തന്നെ നോക്കി വണ്ടിയിൽതന്നെ ഇരുന്നു..
“എവിടാട.?”””” അവൻ കോളെടുത്തതും ഞാൻ ചോദിച്ചു..
““മച്ചാനെ എത്തിയട…എത്തിയെത്തി””” അത്രേം പറഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ കട്ടാക്കിയതും… റഫീക്കിന്റെ ബൈക്കിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദം അവിടെ മുഴങ്ങികേട്ടു— അത് മനീഷാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി— ഒരു കൂട്ടിന് അവൻ റഫീക്കിനേയും വിളിച്ചോണ്ടാണ് വന്നത്..
റഫീക് തന്റെ ബൈക്ക് കോർട്ടിന്റെ ഒരു സൈഡിലേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തിയതും ഞാനവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു ..
““ഇന്ന”” ചെന്നപാടെ ഞാൻ കാറിന്റെ ചാവി അവനുനേരെ നീട്ടി..
““ഞാനെന്റെ കാലൊന്ന് നിലത്ത് കുത്തട്ടെ മൈരെ””” എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ബൈക്കിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി എന്റെ അടുത്തേക്കുവന്ന മനീഷ്..
““വണ്ടിയിൽ മൊത്തം എത്രപേരുണ്ട്”” ചാവിക്കുവേണ്ടി എന്റെ നേരെ കൈ നീട്ടികൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു..
““മൊത്തം നാല് പെണ്ണുങ്ങളേയുള്ളട.!”” എന്നു പറഞ്ഞ് ഞാൻ ചാവി അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു—- എന്നാൽ ചാവി അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വഴുതി നിലത്തേക്കുവീണു
““മിച്…….. നിന്റെ കൈക്കെന്താമൈരെ ചോർച്ചയാണൊ.? ഏഹ്””” എന്നുപറഞ്ഞ് നിലത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞ് ചാവി നിലത്തുനിന്നും എടുത്ത ഞാൻ.
““ഇന്ന”” എന്നുപറഞ്ഞ് ഞാൻ വീണ്ടും ചാവി അവനുനേരെ നീട്ടിയപ്പോൾ അവനത് വാങ്ങാതെ അതേ നിൽപ്പുതന്നെ തുടർന്നതും ഞാൻ അവന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി..
ഒരു പ്രേതത്തെ കണ്ടതുപോലെ എന്റെ പിന്നിലേക്കുതന്നെ നോക്കി സ്റ്റക്കായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു മനീഷ്..
““ഇവനിതെങ്ങോട്ട നോക്കുന്നെ”” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാനൊന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയതും…
എന്റെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആളേകണ്ട് എന്റെ രണ്ട്
കണ്ണും പുറത്തേക്ക് തള്ളിപ്പോയതോടൊപ്പം ഒരു സ്റ്റെപ്പുഞാൻ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നുപോയി.. 😳
രണ്ട് കയ്യും മാറിൽ പിണഞ്ഞ് എന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ എന്നേത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന മിത്രേയാണ് ഞാൻ കണ്ടത്—- ഞാനും, മനീഷും, റഫീക്കും ഒരക്ഷരംപോലും മിണ്ടാൻ കഴിയാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി അവിടെതന്നെ തറച്ച് നിന്നുപോയി..
8 വർഷം മുൻപ് മിത്രയ്ക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ ദിവസം സമ്മാനിച്ച അഞ്ചുപേരിൽ മൂന്നുപേരുടെ മുന്നിലാണ് മിത്രയിപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത്▪️ ഏത് നിമിഷവും അവളിൽനിന്നും ഒരു പൊട്ടിത്തെറി ഉണ്ടായേക്കാം, കയ്യുംകേട്ടി നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ തരുന്ന എന്ത് ശിക്ഷയും ഏറ്റുവാങ്ങാൻ ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരും ബാധ്യസ്ഥരുമാണ്— എന്തുതന്നെ ആയാലും അത് നേരിടാൻതന്നെ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച മനസ്സോടെ, ധൈര്യത്തോടെ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി നിന്നു…
എന്നാൽ ഒരുപൊടിക്കുപോലും അനങ്ങാതെ അതേ നിൽപ്പുതന്നെ തുടർന്ന മിത്ര എന്നിൽനിന്നും നോട്ടം മാറ്റി റഫീക്കിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി—- അവളുടെ ആ നോട്ടം ചെന്നതും അവൻപോലുമറിയാതെ അവൻ ബൈക്കിൽ നിന്നും പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നുപോയി…
സേഷം……
അവൾ റഫീക്കിൽനിന്നും നോട്ടംമാറ്റി മനീഷിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി—- മനീഷിപ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽനിന്ന് സല്യൂട്ടടിക്കും എന്ന അവസ്ഥയിലാണ് നിൽക്കുന്നത്,, അവന്റെ കൈകാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
അതേസമയം മനീഷിൽനിന്നും നോട്ടം മാറ്റി വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടം തിരിച്ച മിത്ര എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരുസ്റ്റെപ് നീങ്ങിനിന്നു—- ഞാനെത്ര ശ്രെമിച്ചിട്ടും അവളുടെ ആ നോട്ടം നേരിടാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല,, എന്നാൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നോട്ടമായിരുന്നില്ല അവളുടേത്, എന്നാലും എനിക്കെന്തൊ അവളുടെ ആ നോട്ടം നേരിടാൻ ഒരു വല്ലാഴ്മപോലെ…. ഞാൻ അവളിൽനിന്നും നോട്ടംമാറ്റി നിലത്തേക്ക് മുഖം കുനിച്ചു..
“അവളെന്താന്നുവച്ചാൽ ചെയ്തോട്ടെ.. തല്ലുന്നെങ്കിൽ തല്ലിക്കോട്ടെ..”” എന്ന് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പഴാണ്..
““അപ്പൂസ് ചെന്ന് വണ്ടിയെടുക്ക്””” എന്റെ പേരുവിളിച്ചുള്ള അവളുടെ ആ ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദം എന്റെ കാതുകളിലേക്കെത്തിയത്,,,
ആ നിമിഷം ഞാനെന്റെ മുഖമുയർത്തി അവളുടെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി,…… എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കുതന്നെ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിലപ്പോൾ എന്നോടുള്ള ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല…. ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി നിന്നുപോയി….
മിത്ര തുടർന്നു…
““അപ്പൂസിനോട് പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലെ.? ചെന്ന് വണ്ടിയെടുക്കാൻ.. എന്റെ വീട്ടീനിപ്പൊ എത്രതവണ എന്നേ വിളിച്ചൂന്നറിയൊ,, വാ വണ്ടിയെടുക്ക് സമയം കുറെയായി……”””” എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് മിത്ര എന്റെ വലതുകയ്യിലേക്ക് കയറി പിടിച്ചു..
എന്നാൽ അതേസമയം…. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലത്തതുപോലെയുള്ള അവളുടെ സംസാരവും, പെരുമാറ്റവുമെല്ലാം കണ്ട് ആശ്ചര്യപ്പെട്ട് കണ്ണ് മിഴിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ——- എല്ലാത്തിലുമുപരി 8 വർഷങ്ങൾക്ക് സേഷം എന്റെ കയ്യിൽ അവളുടെ സ്പർശനംകൂടി അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ കിളിമൊത്തം പറന്ന് ഏതോ ദിശയിലേക്കുപോയി..
അതേസമയം അവളെന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ തിരിഞ്ഞ് വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു— അനുസരണയുള്ള ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയേപോലെ ഞാനും അവളുടെയൊപ്പം നടന്നു—- ആ സമയം എന്തുകൊണ്ടൊ അവൾ പറയുന്നതൊക്കെ അതേപടി അനുസരിക്കാനാണ് എന്റെ മനസ്സും എന്നോട് പറഞ്ഞത്..
എന്നാൽ ഇതെല്ലാം കണ്ട് ““എന്താണ് ഇപ്പോൾ ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്.?”” എന്ന ഊമ്പിയ ചോദ്യവും മനസ്സിലിട്ട് വായുംപൊളിച്ച് അതേ നിൽപ്പുതന്നെ നിൽക്കുകയാണ് നമ്മുടെ ചങ്ക് ബ്രോസ്: മനീഷും, റഫീകും..
വണ്ടിയുടെ അടുത്തെത്തിയതും അവൾത്തന്നെ ഡ്രൈവിംഗ് സൈഡിലെ ഡോർ
തുറന്നുതന്നസേഷം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
“കേറ്..””” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഡോറിന്റെ അടുത്തുനിന്നും മിത്ര സ്വല്പം ഒതുങ്ങിനിന്നു..
എന്നാൽ ആ സമയമത്രയും ““നമ്മൾതമ്മിൽ ഒരു പ്രേശ്നോവില്ല”” എന്നമട്ടിലുള്ള അവളുടെ ഈ പെറ്റുമാറ്റമൊക്കെ കണ്ട് ഒരു വെരുകിനെപോലെ ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ..
““എന്റെ സർവ്വേശ്വര….. ഇതൊക്കെ സത്യമാണോ അതൊ വെറും സ്വപ്നമാണൊ.? ഇവൾക്ക് ശെരിക്കും എന്നോട് ദേഷ്യവൊന്നുവില്ലെ.? അതോ പോന്നവഴിക്ക് എന്നെ കൊല്ലാനുള്ള വല്ല പ്ലാനുമായിരിക്കുമൊ ഇവളുടെ മനസ്സിൽ.❔❔””
““എന്തോ ആലോചിച്ച് നിൽക്കുവ അപ്പൂസെ.? സമയം പത്തായി…. പോകണ്ടെ, കേറ്.. കേറ്… പെട്ടന്ന് കേറ്””” എന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ച് ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് തള്ളികയറ്റികൊണ്ട് മിത്ര പറഞ്ഞു..
ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് ഒരു പ്രെതിമയെപോലെ കയറിയിരുന്ന ഞാൻ റിയർ മിററിലൂടെ പിൻസീറ്റിലേക്കൊന്ന് നോക്കി—- ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അവരും എന്നേതന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്,,,,,,, എന്നാൽ അഞ്ജുമാത്രം എന്നെ നോക്കാതെ തല കുനിച്ചുപിടിച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്— എന്തോ കള്ളത്തരം ചെയ്തപോലെ.❓
അപ്പഴേക്കും ഫ്രണ്ട് ഡോർ തുറന്ന് ഫ്രണ്ട് സീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുപ്പുറപ്പിച്ച മിത്ര ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി..
““പോകാം”” എന്നുപറഞ്ഞു..
എന്നാൽ അവൾ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നതിന്റെ ആ ഷോക്കിൽ ഒന്നുംമിണ്ടാതെ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു..
““വണ്ടിയെടുക്കപ്പൂസെ””” വീണ്ടും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളൊന്ന് നീട്ടിപറഞ്ഞു…
“““ആം….. എടു… ഞ…. ഇപ്പൊ””” അവളുടെ മുഖത്തുനോക്കി ഞാനെന്തൊ പിച്ചുംപേയും പറയുന്നപോലെ പറഞ്ഞസേഷം വണ്ടി സ്റ്റാർട്ടാക്കി പതിയെ മുന്നോട്ടെടുത്ത് വലത്തേക്ക് തിരിച്ചു…
അതേസമയം എന്റെ പാവം ചങ്ക് ബ്രോസ്, അവരിപ്പഴും ഒരു വെണ്ടയും മനസ്സിലാവാതെ എന്നേതന്നെ നോക്കി ഉറച്ചുപോയ പറപോലെ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു, എന്റെയൊപ്പം കൂട്ടുവരാൻ ഞാനിപ്പോൾ മനീഷിനെ വിളിച്ചാൽ ബുർജ്ഖലീഫ അവന്റെ പേരിലെഴുതികൊടുക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞാലും ആ ഊമ്പൻ വരാൻ പോന്നില്ല…. അതുകൊണ്ട് ഞാനവരെ ശ്രെദ്ധിക്കനേ പോയില്ല..
കോർട്ടിൽ നിന്നും റോഡിലേക്ക് വണ്ടിയിറക്കിയ ഞാൻ നേരെ കാവാലത്തേക്ക് വെച്ചുപിടിച്ചു..
****
സമയം രാത്രി 10:20
ഞങ്ങളിപ്പോൾ തിരുവല്ല കഴിഞ്ഞു,,, അവിടുന്ന് തിരിച്ചിട്ടിപ്പോൾ പത്തിരുപത് മിനിറ്റോളം ആയെങ്കിലും വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ മിത്രേടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയതുകൂടിയില്ല, എന്നാൽ എന്റെ ചിന്ത മുഴുവൻ മിത്രേക്കുറിച്ച് മാത്രമായിരുന്നു—- അനഘയുടെ വീട്ടിൽവച്ച് എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് എന്നെ കൊല്ലാനുള്ള ദേഷ്യം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു,, എന്നാൽ അനഘയുടെ വീട്ടിൽനിന്നും ഇറങ്ങിയതിന് സേഷം അവളെന്നോട് ദേഷ്യമൊന്നും കാണിക്കാതെ വളരെ സാധാരണ രീതിയിലാണ് പെരുമാറിയത്, ഇപ്പൊ പെരുമാറുന്നതും,, പലതും കൂട്ടിക്കിഴിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ““അതിലെന്തോ ഒരു പന്തികേടില്ലെ”” എന്നെന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു—- ഞാനവളോട് ചെയ്തുകൂട്ടിയ പന്നത്തരത്തിന് എന്നെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾതന്നെ അവളെന്നെ വെട്ടികീറണ്ടത… എന്നിട്ടുമവൾ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ എന്നോട് പെരുമാറണമെങ്കിൽ അവൾ മറ്റെന്തോ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.??? എന്നെന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു…
““ചേട്ടന്റെ ശെരിക്കുമുള്ള പേര് അപ്പൂസ് എന്നുതന്നെയാണൊ.?”” പിൻസീറ്റിലിരുന്ന ഒരു വെരളിപിടിച്ച കുരുപ്പിന്റെ ചോദ്യമാണ് എന്നെ ആ ചെറിയ ചിന്തയിൽ നിന്നും ഉണർത്തിയത്..
““എന്ത.? എന്താ ചോദിച്ചെ.?”” അവൾ ചോദിച്ചത് ശെരിക്കും കേൾക്കാഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു…
““ചേട്ടന്റെ ശെരിക്കുമുള്ള പേരെന്താണെന്ന്”” ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിന്റെ പിന്നിൽ രണ്ട് കയ്യും
ചേർത്ത് പിടിച്ച് മുഖം എന്റെ സൈഡിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നസേഷം ആ കുരുപ്പ് വീണ്ടും എന്നോട് ചോദിച്ചു—– ആ സമയം അവളിൽ നിന്നും ഒരു പെർഫ്യൂമിന്റെ മണവും എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് കേറി..
““അ..””””
““അക്ഷയ്…. അക്ഷയ് കൃഷ്ണ”””
ആ കുരുപ്പിനോട് ഞാനെന്റെ പേര് പറയാൻ വായ തുറന്നതും മിത്ര അതിനിടയിൽകയറി എന്റെ മുഴുവൻ പേരും അങ്ങ് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു—- ഞാൻ തലചരിച്ച് മിത്രയുടെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി അവളെന്റേയും— ആ നിമിഷം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഒന്ന് കോർത്തു…. എന്നാൽ ഞാൻ പെട്ടന്നുതന്നെ അവളിൽ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റി ഡ്രൈവിങ്ങിലേക്ക് ശ്രെദ്ധ തിരിച്ചു—- അതേസമയം എന്റെ പേര് ചോദിച്ച ആ കുരുപ്പും പിന്നിലേക്ക് ചാരി ഇരുന്നസേഷം മറ്റ് പെൺകുട്ടികളോട് എന്തൊക്കെയോ കണുകുണാന്ന് വർത്താനം പറയാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു..
സമയം രാത്രി പത്ത് കഴിഞ്ഞതിനാൽ റോഡിൽ അധികം വണ്ടിയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല….. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ നല്ല സ്പീഡിലുമാണ് വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത്..
ആപ്പഴാണ് മിത്രയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്——
പഴ്സിൽനിന്നും ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് ഡിസ്പ്ലേയിലേക്ക് നോക്കിയ മിത്ര കോൾ എടുക്കണൊ വേണ്ടയൊ എന്ന് സ്വല്പനേരം ആലോചിച്ചശേഷം ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിൽ കോളെടുത്തു..
മിത്ര: ഞങ്ങളിവിടുന്ന് ഇറങ്ങി മമ്മി.?””
📳:********************************
മിത്ര: ആം അവളും കൂടെയുണ്ട്””
📳:********************************
മിത്ര: ആം ശെരി.? ഞങ്ങൾ അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അങ്ങ് വരും.”””
അത്രേം പറഞ്ഞുനിർത്തി ഫോൺ കട്ടാക്കിയസേഷം മിത്ര വണ്ടിയുടെ ഗ്ലാസ്സ് വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു…
എന്നാൽ വണ്ടിയുടെ ഗ്ലാസ്സ് വിൻഡോയിൽ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന കൂളിംഗ് സ്റ്റിക്കറിൽ അവളുടെ മുഖം കണ്ണാടിയിൽ തെളിഞ്ഞ് കാണുന്നതുപോലെ എനിക്ക് നന്നായി കാണാമായിരുന്നു….. അവളുടെ ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു, ഒപ്പം ഒരു കൈകൊണ്ട് ആരും കാണാതെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുമാറ്റുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു….. ഞാൻ വീണ്ടും ഡ്രൈവിങ്ങിലേക്ക് ശ്രെദ്ധ തിരിച്ചു….
*****
സമയം 11 ആകാൻ എഴുമിനിറ്റ് ബാക്കിനിൽക്കെ ഞങ്ങൾ കാവാലം ജംഗ്ഷനിലെത്തി—- ആ ഫോൺ വിളിക്കുസേഷം മിത്ര ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി പുറത്തെ കാഴ്ച്ചകൾകണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു…..
കാവാലം ജംഗ്ഷനിൽ നിന്നും സ്വല്പംധുരംകൂടി ഞാൻ വണ്ടിയോടിച്ച് മുന്നിലേക്ക് ചെന്നതും വണ്ടിയുടെ സ്പീഡ് പതിയെ കുറഞ്ഞു ഒപ്പം എന്റെ മുഖം വലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.. SVHSS എന്ന് പേരെഴുതിയ അർച്ചുപോലെ വളഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന നീല ബോർഡിലേക്കാണ് എന്റെ നോട്ടം ചെന്ന് പതിച്ചത്.,
‘ഞാൻ പഠിച്ച സ്കൂൾ’—- ആ നിമിഷം ഈ സ്കൂൾ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച ഒരുപാട് നല്ല ഓർമ്മകളും ഒപ്പം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ചില ഓർമകളും എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് തികട്ടിവന്നു….. ആ സമയം ഞാൻപോലുമറിയാതെ എന്റെ നോട്ടം മിത്രയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു, അവളും എന്റെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു….
ഞാനെന്റെ നോട്ടം അവളിൽനിന്നും മാറ്റി വണ്ടി റോഡിന്റെ ഒരു സൈഡിലേക്ക് ഒതുക്കി നിർത്തിയസേഷം..
““ഇനി എങ്ങോട്ടേക്ക പോണ്ടേ.?”” ഫ്രണ്ടിലേക്കുതന്നെ നോക്കികൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു..
““നേരെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക്”” മിത്രയാണ് എന്നോടത് പറഞ്ഞത്..
അവളത് പറഞ്ഞതും ഞാൻ ചെറുതായിട്ടൊന്ന് ഞെട്ടി, എന്നാൽ ഞാനത് മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ ““ഉം”” എന്ന് മൂളിയസേഷം വണ്ടി വീണ്ടും പതിയെ മുന്നോട്ടെടുത്തു..
““ചേട്ടാ ദോ അവിടുന്ന് ഇടത്തോട്ട്
പോണെ””” പിൻസീറ്റിലിരുന്ന് ഏതോ ഒരു പെൺകുട്ടി എന്നോടത് പറഞ്ഞതും..
““അറിയാം””” ഞാൻ പറഞ്ഞു— അതേസമയം ഞാനത് പറഞ്ഞതും മിത്ര എന്റെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് തലചരിച്ച് നോക്കുന്നതും ഞാൻ ശ്രെദ്ധിച്ചു, ““അപ്പൊ എന്റെ വീടൊന്നും മറന്നിട്ടില്ല അല്ലെ..?”” എന്നായിരിക്കും അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം..
***
ജംഗ്ഷനിൽനിന്നും ഒരു പത്തുമിനിറ്റ് ഡ്രൈവിങ്ങിനൊടുവിൽ അവസാനം ഞങ്ങൾ മിത്രയുടെ ആ ആഡംബരം വീടിന്റെ ഗെയിറ്റിന് മുന്നിലെത്തി—- ആ വീടിന്റെ കാർപോർച്ചിൽ വിലകൂടിയ രണ്ട് കാറുകളും, കാർപോർച്ചിനോട് ചേർന്ന് മുറ്റത്തായി രണ്ട് സ്കൂട്ടിയും നിർത്തി ഇട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു— ഞാൻ പതിയെ വണ്ടി മിത്രയുടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് കയറ്റി നിർത്തി.
വണ്ടി നിർത്തിയതും ഞാനും മിത്രയുമൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാവരും വണ്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയസേഷം അവരെല്ലാവരും ഫ്രണ്ടിലേക്കുവന്ന് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നോട് നന്ദിപറഞ്ഞു.
അതേസമയം അവരെയെല്ലാം സ്വല്പം മാറ്റി നിർത്തി ഡോറിന്റെ സൈഡിലേക്ക് വന്ന അഞ്ജു ഒരു നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ഒരു രണ്ടായിരം രൂപയെടുത്ത് എന്റെ നേരെ നീട്ടി, ഞാനത് വാങ്ങിയ സേഷം ബാലൻസ് അഞ്ഞൂറ് രൂപ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി..
““ഇല്ലില്ല.. അത് കയ്യിലിരുന്നോട്ടെ… ഒന്നുവില്ലേലും ഈ രാത്രിയിൽ ഇത്രേം ദൂരം വണ്ടിയോടിച്ച് വന്നതല്ലെ.”” മുഖത്തെ ആ നിറഞ്ഞ ചിരി മാറ്റാതെതന്നെ അഞ്ജു പറഞ്ഞു—- അതിന് മറുപടിയായി ഞാൻ അഞ്ജുവിനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചതല്ലാതെ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..
അഞ്ജു തന്ന പൈസ പാന്റിന്റെ പിൻപോക്കറ്റിലേക്ക് തിരുകികൊണ്ട് ഞാനെന്റെ ഇടത് സൈഡിലേക്ക് നോക്കി, മിത്ര ഇപ്പഴും വണ്ടിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല അവൾ ഇപ്പഴും വണ്ടിയിൽതന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
““ഉച്മ്”” അവളിൽ നിന്നും നോട്ടംമാറ്റി ഫ്രെണ്ടിലേക്ക് നോക്കി ഞാനൊന്ന് ചുമച്ചു—- ഇറങ്ങുന്നില്ലെ’ എന്ന ഭാവത്തോടെ..
““പിള്ളേരെ വാ”” അഞ്ജു മറ്റ് പെൺകുട്ടികളേയും വിളിച്ചുകൊണ്ട് മിത്രയുടെ വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു… ചിലപ്പോൾ മിത്രയ്ക്ക് എന്നോട് എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടാവും എന്ന് മനസ്സിലാക്കി അഞ്ജു അവരേംകൊണ്ട് അവിടുന്ന് ബോധപൂർവം മാറി തന്നതാവാം..
മിത്ര അപ്പഴും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഫ്രെണ്ടിലേക്കുതന്നെ നോക്കി അതേ ഇരുപ്പുതന്നെ തുടർന്നു..
രണ്ട് കയ്യും സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ പിടിച്ച് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാനും ഫ്രെണ്ടിലേക്കുതന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു ആവൾ വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നതും കാത്ത്, നോട്ടം ഫ്രെണ്ടിലേക്കാണെങ്കിലും എന്റെ ശ്രെദ്ധമുഴുവനും മിത്രേതന്നെയായിരുന്നു—
““അപ്പൂസിറങ്ങ്”” എതാനം ചില മിനിറ്റുകൾ നീണ്ടുനിന്ന നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഫ്രെണ്ടിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ടുതന്നെ മിത്ര പറഞ്ഞു..
അവൾ പറഞ്ഞതുകേട്ട് ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..
““എ… എന്താ”” അവൾ പറഞ്ഞത് ഞാൻ വെക്തമായി കേട്ടെങ്കിലും ശെരിക്കും കേൾക്കാത്തതുപോലെ ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു—- അതിന് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ മിത്ര
““അപ്പൂസ് വണ്ടിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ”” സ്വല്പം ശബ്ദമുയർത്തി ആജ്ഞാപിക്കുന്നതുപോലെ അവൾപറഞ്ഞു, ആ നിമിഷം അവളുടെ മുഖഭാവം മാറുന്നത് വീടിന്റെ സിറ്റൗട്ടിൽ നിന്നും വരുന്ന ട്യൂബ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ ശെരിക്കും കണ്ടു..
““ഇല്ല… എനിക്ക് പോയിട്ട് സ്വല്പം തിരക്ക്””
““എനിക്ക് അപ്പൂസിനോട് കുറച്ച് സംസാരിക്കാനുണ്ട്””” ഞാൻ പറഞ്ഞ് തീരുംമുൻപ് മിത്ര ഇടയിൽകയറി പറഞ്ഞു—
““അല്ല എനിക്ക് പോ…””””
““അപ്പു പ്ലീസ്…. എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ച് സംസാരിക്കാനുണ്ട്”” വീണ്ടും ഞാൻ പറഞ്ഞ് തീരുംമുൻപ്
അവൾ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു, എന്നാൽ ഈ പ്രാവിശ്യം അവളുടെ പറച്ചിൽ ഒരു അപേക്ഷപോലെ ആയിരുന്നു..
അവളിൽനിന്നും നോട്ടം മാറ്റി ഫ്രെണ്ടിലേക്ക് നോക്കി സ്വല്പനേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെയിരുന്ന ഞാൻ..
““എന്താണെങ്കിലും മിത്ര ഇവിടെവച്ച് പറഞ്ഞൊ”” ഫ്രെണ്ടിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞു..
““ശെരി പറയാം”” എന്ന് പറഞ്ഞ് വണ്ടിയുടെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ മിത്ര വണ്ടിയുടെ ഫ്രെണ്ടിലൂടെ കറങ്ങി എന്റെ സൈഡിലേക്ക് വന്നു—- സേഷം കൈ എത്തി വണ്ടിയുടെ ചാവി വലിച്ചുരി, അവളുടെ പെട്ടന്നുള്ള ആ പ്രവർത്തിയിൽ എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല..
““എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഇവിടെവച്ചല്ല….. കയറിവാ”” എന്ന് പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് നടന്ന മിത്ര വീടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നുകയറി…
““ഇവളിത് എന്തിനുള്ള പുറപ്പാട”” അവൾ ഉള്ളിലേക്ക് പോയതിന് സേഷം ഒരുതരം ഈർച്ചയോടെ ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു..
ഒരു രണ്ട് മിനുറ്റോളം വണ്ടിയിലിരുന്ന് കയറി ചെല്ലണോ വേണ്ടയൊ എന്ന് ചിന്തിച്ച ഞാൻ… …………… ഒടുക്കം ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി…..
““എന്തായാലും ചെല്ലാം…. ബാക്കി വരുന്നിടത്തുവച്ച് കാണാം”” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ വണ്ടിയുടെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി, വീട് മൊത്തത്തിൽ ഒന്ന് നോക്കി, പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് പലതവണ ഈ വലിയ വീടിന്റെ മുന്നിൽ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇതുവരെ ഞാൻ കയറിയിട്ടില്ല…..
മനസ്സിൽ എല്ലാം ദൈവങ്ങളേയും വിളിച്ചൊന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചസേഷം ഞാൻ പതിയെ ആ വീടിന്റെ വലിയ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറി— അത്രേം നേരം ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന ധൈര്യം വീടിന്റെ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ചോർന്നുപോകുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി..
““എന്തായാലും മൈര് കേറി ചെല്ലുകതന്നെ”” ചോർന്നുപോയ ധൈര്യം വീണ്ടും എന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ഞാൻ സിറ്റൗട്ടിൽ നിന്നും പതിയെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി..
വീടിന്റെ ഹാളിലേക്ക് കയറിയതും എന്റെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി….
““ഇതെന്തോന്ന് വീടൊ അതോ കൊട്ടാരവൊ”” വായുംപൊളിച്ച് ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ച് നോക്കികൊണ്ട് ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു..
പലതവണ അവളുടെ ഈ വീട് ഞാൻ പുറത്തുനിന്ന് കണ്ടിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടുതന്നെ വർഷങ്ങൾക്ക് സേഷം അവളുടെ വീട് വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ അശ്ചര്യം തോന്നിയിരുന്നില്ല… എന്നാൽ ഇന്ന് ആദ്യമായിട്ട് വീടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ വീടിനുള്ളിലെ ഭംഗിയും വിലപിടിപ്പുള്ള വസ്ഥുക്കളുമൊക്കെ കണ്ട ഞാൻ സത്യത്തിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി…
““അപ്പൂസെന്താ അവിടെതന്നെ നിന്നുകളഞ്ഞെ മുകളിലേക്ക് കയറിവാ”” മുകളിൽ നിലയിലെ കൈവേലിയിൽ പിടിച്ച് നിന്നുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി മിത്ര വിളിച്ചുപറഞ്ഞു— അവൾ വേഷം മാറിയിരുന്നില്ല അതേ പിങ്ക് സാരിതന്നെയാണ് വേഷം…
മിത്ര മുകളിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ടും ഞാൻ കയറി ചെല്ലില്ലെ..? എന്ന് കരുതിയിട്ടാവും മിത്ര എന്നേതന്നെ നോക്കി അവിടെ അതേനിൽപ്പ് തുടർന്നു..
അതേസമയം ഒരു ഏഴെട്ട് സെക്കന്റ് ചിന്തിച്ച് നിന്നസേഷം ഒരു ചെറിയ മടിയോടെ ഞാൻ വീടിന്റെ സ്റ്റെയർ കയറി പതിയെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു…..
സ്റ്റെപ്പുകയറി അവളുടെ അടുത്തെത്തിയ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ അവിടേയും ഇവിടേയും നോക്കി നിന്നു— പക്ഷെ എന്റെ തന്ത്രപരമായ ശ്രെദ്ധ അവളിൽ തന്നെയാണെ😜
എന്നാൽ എന്റെ മുഖത്തുനിന്നും നോട്ടം മാറ്റാതെ എന്നേത്തന്നെ നോക്കി നിന്ന മിത്ര.
ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ കാറിന്റെ ചാവി എന്റെ നേരെ നീട്ടി.. ഞാനത് വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ടു..
““വാ”” എന്ന് പറഞ്ഞ്
അവൾ വീണ്ടും എന്റെ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചു,,, “എവിടെ വരാൻ” എന്ന ഭാവത്തോടെ ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി
അപ്പഴേക്കും എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും പിടിവിടത്തെ എന്നേംകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് നടന്ന മിത്ര, നേരെ വീടിന്റെ പിന്നിലെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ചെന്നശേഷം എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും പിടിവിട്ടു..
““ഇനി എന്നേയിവുടുന്ന് താഴേക്ക് തള്ളി ഇടനായിരിക്കുമൊ ഇവളെന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചോണ്ട് വന്നത്.?”” എന്ന ഊമ്പിയ സംശയം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണർന്നു..
അതേസമയം ബാൽക്കണിയുടെ കൈ വേലിയിൽ പിടിച്ച് ഒന്നുംമിണ്ടാതെ വിദൂരയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു മിത്ര..
ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് സ്വല്പം നീങ്ങി നിന്നസേഷം.. ““ഉമ്ച്..””” കൈചുരുട്ടി ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആഞ്ഞൊന്ന് ചുമച്ചു— അവളിങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞ് നോക്കാൻവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്തത്, പക്ഷെ അവൾക്ക് യാതൊരു ചലനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ദൂരേക്ക് നോക്കി അതേ നിൽപ്പുതന്നെ അവൾ തുടർന്നു..
““ഇതെന്തോന്ന്.? എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്.! ഇവൾടെ ഈ നിൽപ്പ് കാണാനാണൊ ഇവളെന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചോണ്ട് വന്നെ.!”” ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു..
““എന്തായാലും ഒന്ന് വിളിച്ചുനോക്കം”” എന്ന് തീരുമാനിച്ച ഞാൻ..
““മിത്ര”” ഒരു പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ വിളിച്ചതും, മിത്ര പതിയെ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു..
എന്നാൽ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞുനിന്ന മിത്രയുടെ മുഖം കണ്ട് ഒന്ന് ഞെട്ടിയ ഞാൻ ഒരു അന്താളിപ്പോടെ മിത്രയുടെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി നിന്നുപോയി.
കരിയെഴുതിയ അവളുടെ പേടമാൻ മിഴികളിൽ നിന്നും ധാരധാരയായി കണ്ണുനീർ പെയ്തിറങ്ങുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഞാനപ്പോൾ കണ്ടത്— ““ഇവളെന്തിന ഇപ്പൊ എന്റെമുന്നെ നിന്ന് കരയുന്നെ.?”” എന്ന് ചിന്തിച്ച് നിൽക്കുമ്പഴാണ്..
ഒരു വിങ്ങി കരച്ചിലോടെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്ന മിത്ര എന്നെ പൂണ്ടടക്കം ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് എന്റെ മാറിലേക്ക് മുഖംപൂഴ്ത്തി നിന്ന് പൊട്ടികരയാൻ തുടങ്ങി….
““എ…എന്താ മിത്ര എന്താ… എന്തിന താൻ കരയുന്നെ.?”” എന്റെ മാറിൽ പറ്റിച്ചേർന്ന് നിന്ന് വാവിട്ട് കരയുന്ന മിത്രയെ എന്നിൽ നിന്നും അടർത്തി മാറ്റാൻ ശ്രെമിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു— എന്നാൽ ഒരു ഉടുമ്പിനെപ്പോലെ എന്റെ ടീഷർട്ടിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ച് നിന്നിരുന്ന മിത്ര എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്ന് നിന്നുകൊണ്ട് വീണ്ടും പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി..
ഇതെന്താണ് സംഭവം..? എന്ന് മനസ്സിലാവാതെ ഒരു വെപ്രാളത്തോടെ ചുറ്റിനും നോക്കിയ ഞാൻ
““മിത്ര…. തനിക്കെന്താ പറ്റിയെ..? തന്നെന്തിനാ കരയുന്നെ”” എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും അവളെ എന്നിൽനിന്നും പിടിച്ചുമാറ്റാൻ ശ്രെമിച്ചു..
അപ്പഴാണ്……
““മിത്ര….”””
ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഇടിമുഴക്കംപോലുള്ള അലർച്ച എന്റെ പിന്നിൽനിന്നും ഉയർന്നത്… ………. അടുത്ത സെക്കന്റിൽതന്നെ ഞാനും മിത്രയും ഒരു ഞെട്ടലോടെ അടർന്നു മാറി, ശബ്ദമുയർന്ന ആ ഭാഗത്തേക്ക് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ നോക്കി..
ബാൽക്കണിയുടെ വാതിൽക്കൽ കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ എന്നേയും മിത്രയേയും മാറിമാറി നോക്കി നിൽക്കുന്ന പൂർണിമ ആന്റിയെയാണ് ഞാനവിടെ കണ്ടത്—– മിത്രയുടെ രണ്ടാനമ്മ..
ഞാൻ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ആന്റിയും ആന്റിയുടെ മകനും വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ല, പുറത്തെവിടെയോ പോയിട്ട് അവർ ഇപ്പഴാണ് വന്നത് എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി..
ആന്റി പതിയെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്നു— അവരുടെ കത്തുന്ന നോട്ടമപ്പോൾ എന്റെ മുഖത്തേക്കായിരുന്നു..
““ഇവനെന്താ ഇവിടെ”” എന്നിൽ നിന്നും നോട്ടംമാറ്റി കത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെ മിത്രയെ നോക്കി ആന്റി ചോദിച്ചു..
““മമ്മി
അത് ഞാ..”” ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ ഒരു വെപ്രാളത്തോടെ തുടച്ചു നീക്കികൊണ്ട് ആന്റിയോട് മിത്ര എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും..
““ഡാ….”” ബാൽക്കണിയുടെ വാതിൽക്കൽ നിന്നും വീണ്ടും ഒരു അലർച്ച കേട്ടു—- അതൊരു പുരുഷന്റെ അലർച്ചയായിരുന്നു,,, ഞാനും, മിത്രയും, ആന്റിയും ആ ഒച്ചകേട്ട് ബാൽക്കണിയുടെ വാതിൽക്കലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
കലങ്ങിചുവന്ന കണ്ണുകളുമായി എന്നെ കൊല്ലാനുള്ള വാശിയോടെ എന്നേത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന പൂർണിമ ആന്റിയുടെ മകൻ ‘ആദിയായിരുന്നു അത്… 8 വർഷം മുൻപ് ഞാൻ കണ്ട ആ പീക്കിരി പയ്യനായിരുന്നില്ല അവനിപ്പൊ…. ഉരുട്ടികേറ്റിയ മസിലും പേരിപ്പിച്ച് കണ്ടാൽ ആരുംവൊന്ന് കോർക്കാൻ മടിക്കുന്ന ഒരു ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരൻ..
““ആദി നീ താഴേക്ക് ചെല്ല് ഇവരോട് മമ്മി സംസാരിച്ചോളാം”””” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആന്റി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നതും— അവരുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി ഒരലർച്ചയോടെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞുവന്ന ആദി, അവന്റെ ആ പെരുപ്പൻ വലതുകാലുയർത്തി എന്റെ മാറിലേക്ക് ആഞ്ഞ് ചവിട്ടി..
അവന്റെ ആ ചവിട്ടിൽ പിന്നിലേക്ക് തെറിച്ചുപോയ ഞാൻ ബാൽക്കണിയിൽ അലങ്കരിച്ചടുക്കി വെച്ചിരുന്ന ചെടിചട്ടികളുടെ ഇടയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു..
““മോനെ വേണ്ട…… ഒന്നും ചെയ്യണ്ട””” എന്ന് വിളിച്ചുകൂവികൊണ്ട് ആന്റി അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിചെന്നു..
““ആദി വേണ്ട എന്റെ അപ്പൂസിനെയൊന്നും ചെയ്യല്ലെ””” ഒരു പൊട്ടികരച്ചിലോടെ മിത്രയും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിചെന്നു— ആന്റിയും മിത്രയും ചേർന്ന് അവനെ വട്ടംചുറ്റി പിടിച്ചുനിർത്തി,,,
അപ്പഴേക്കും ബാൽക്കണിയിലെ ഒച്ചകേട്ട് അഞ്ജുവും മറ്റ് പെൺകുട്ടികളും അവിടേക്ക് ഓടിവന്നു… അവരുടെ പിന്നാലെ പരിചയമില്ലാത്ത മൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാരും ഓടിക്കയറി വന്നു… കണ്ടാൽ ആദിയുടെ അതേ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന മൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാർ..
അതേസമയം ചെടിച്ചട്ടികളുടെ ഇടയിൽ മലർന്നുകിടന്ന ഞാൻ കൈകുത്തി പതിയെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രെമിച്ചതും.
““പന്ന മൈരെ…. നി ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാട വീട്ടിൽ കേറിയെ…. പറയടാ പട്ടി കഴുവേറിമോനെ”””” എന്ന് അലറി വിളിച്ചുകൊണ്ട് ആന്റിയുടേയും മിത്രയുടേയും കൈ തട്ടിമാറ്റി വീണ്ടും എന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞുവന്ന ആദി..
രണ്ട് കൈകൊണ്ടും എന്റെ ടീഷർട്ടിൽ കൂട്ടിപിടിച്ച് എന്നെ ഉയർത്തി നിർത്തിയസേഷം അവന്റെ വലതുകൈ ചുരുട്ടി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞിടിച്ചു… …….. ആ ഇടിയിൽ പിന്നിലേക്ക് വെച്ചുപോയ ഞാൻ ബാൽക്കണിയുടെ കൈവേലിയിൽ തട്ടി നിലത്തേക്ക് വീഴാതെ നിന്നു.
അപ്പഴേക്കും വീണ്ടും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിചെന്ന മിത്രയും ആന്റിയും അവനെ പൂണ്ടടക്കം ചുറ്റിപിടിച്ചു,
ആന്റി: ““മോനെ ആദി.. വേണ്ട അവനെ ഒന്നും ചെയ്യല്… അവൻ ചത്തുപോവും.!!!””” ആന്റിയവനെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞ് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മിത്ര: വേണ്ട ആദി ഒന്നും ചെയ്യല്ല്….. ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട അപ്പൂസിങ്ങോട്ടേക്ക് കയറി വന്നത്.””””” അവനെ പിടിവിടാതെ വട്ടം ചുറ്റിപിടിച്ചുകൊണ്ട് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെ മിത്ര പറഞ്ഞു,, ഇടയ്ക്കവൾ ഒരു ഭയത്തോടെ തിരിഞ്ഞ്തിരിഞ്ഞ് എന്നേയും നോക്കുന്നുണ്ട്..
ആദി: ““ഇല്ല.! ഇവൻ…. ഇവൻ കാരണമ…… ഇവൻ ഒറ്റൊരുത്തൻ കാരണമ”””
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ വീണ്ടും അവരുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റാൻ ശ്രെമിച്ചതും അത് കണ്ടുനിന്ന അഞ്ജുവും ആദിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു അവനെ ചുറ്റിപിടിച്ചു.
അഞ്ജു: ““ആദി വേണ്ട….. ഒന്നും ചെയ്യണ്ട”””
ആദി: “മാറ്… മാറി നിൽക്കാൻ.. ഡാ””””
അവര് മൂന്നുപേരേയും തള്ളിമാറ്റി എന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞുവരാൻ അവൻ വീണ്ടും ശ്രെമം
നടത്തി, എന്നാൽ അവനെ ശക്തമായി പിടിച്ച് നിർത്തിയിരിക്കുന്ന ആ മൂന്ന് സ്ത്രീകളുടെ കരവലയത്തിൽ നിന്നും അവന് പുറത്തുകടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..
ആന്റി: ““റാമെ, നീരാജെ, വൈശാകെ നോക്കി നിക്കാതെ ഇവനെ താഴോട്ട് പിടിച്ചോണ്ടുപോട”””” ആ കയറിവന്ന മൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാരേയും നോക്കി ആന്റി അലറി— എന്നാൽ എനിക്ക് ഒരുപരിചയവുമില്ലാത്ത അവന്മാർ ഒരു കലിപ്പോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു..
അതേസമയം എന്റെ ചുണ്ടിന്റെ സൈഡിൽ ഒരു നനവ് അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി എന്റെ ചുണ്ടിൽനിന്നും ചോര പൊടിഞ്ഞുതുടങ്ങിയെന്ന് …….. ഞാനെന്റെ ചൂണ്ടുവിരൾകൊണ്ട് ചുണ്ടിന്റെ മുറിഞ്ഞ ഭാഗത്ത് പതിയെ ഒന്ന് തൊട്ടു,,, ആ സമയം മിത്രയും, അഞ്ജുവും, മറ്റ് രണ്ട് പെണ്ണുങ്ങളും ഒരു സഹതാപത്തോടെ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
ആദി: ““എന്നെ വിട്… അവനെ ഇന്ന് ഞാൻ””” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആദി വീണ്ടും ആ മൂന്ന് സ്ത്രീകളേയും തള്ളിമാറ്റി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ ശ്രെമിച്ചു… അതുകണ്ട് അഞ്ജുവിന്റെ കൂടെ കയറിവന്ന ആ രണ്ട് പെൺകുട്ടികളും ആദിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ വട്ടംചുറ്റി പിടിച്ചുനിർത്തി,,, ആ അഞ്ച് സ്ത്രീകളുടെ കൈകളിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കാൻ പറ്റില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ആദി അവന്റെ ആ മൂന്നു കൂട്ടുകാരെ നോക്കി..
ആദി: ““നോക്കി നിൽക്കാതെ അവനെ അടിച്ചൊടിക്കട”””” അവന്മാരെ നോക്കി ആദി അലറി…
അത് കേട്ടതും കൂട്ടത്തിലൊരുത്തൻ ‘മൈരെ’ എന്ന് അലറി വിളിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞുവന്നു..
•മോനെ വേണ്ട, •അയ്യൊ ഒന്നും ചെയ്യല്ലെ , •ആ ചേട്ടനെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലെ, എന്നൊക്കെ മിത്രയും, ആന്റിയും, അഞ്ജുവും, മറ്റ് പെൺകുട്ടികളും ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ച് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അതേസമയം എന്നേ തല്ലാൻ വന്നവൻ എന്റെ കയ്യകലം എത്തികഴിഞ്ഞിരുന്നു..
സ്ത്രീകളുടെ ആ നിലവിളിക്കിടയിൽ..
““ഠപ്പ്പ്പ്””
എന്നൊരു പടക്കം പൊട്ടുന്ന ശബ്ദവും വൈറ്റ് സിമിന്റിന്റെ പൊടി പറക്കുന്നതും മാത്രമാണ് പിന്നെയവിടെ എല്ലാവരും കണ്ടത്…..
എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാവാതെ ഒരു ഞെട്ടലോടെ എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം ഒരുപോലെ നിലത്തേക്ക് ചെന്നു…. എന്നേ തല്ലാൻ വന്നവൻ എന്റെ കാൽചുവട്ടിൽ ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്നതാണ് അവർ കണ്ടത്—– അവന്റെ വായിൽ നിന്നും രക്തമൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
ആ നിമിഷം… ഒരു മൊട്ടുസൂചി നിലത്തുവീണാൽ കേൾക്കുംവിധം പൂർണ്ണ നിശബ്ദത പടർന്നിരുന്നു ബാൽക്കണിയിൽ…
എല്ലാവരുടേയും നോട്ടം ഒരുപോലെ എന്റെ നേരെ നീണ്ടു— എന്നാൽ…. ആ സമയം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ ആരുടേയും മുഖത്ത് നോക്കാതെ ചുണ്ടിന്റെ സൈഡിൽ വിരളുകൊണ്ട് പതിയെ തടവികൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ—-
ഞെട്ടലും പകപ്പും വിട്ടുമാറാത്ത ആദിയും, അവന്റെ കൂട്ടുകാരും, അവന്റെ അമ്മയും, മിത്രയും, അഞ്ജുവും, മറ്റുരണ്ട് പെൺകുട്ടികളും എന്റെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവർ—-
അതേസമയം… ബോധമില്ലാതെ എന്റെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ കിടക്കുന്നവനെ ഒന്ന് നോക്കിയസേഷം എന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം പതിയെ മുകളിലേക്കുയർന്ന് ആദിയുടെ മുഖത്തേക്ക് ചെന്ന് പതിച്ചു….
എന്റെ നോട്ടം തന്നേയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ആദി ഭയംകൊണ്ട് നിന്ന് ഉമിനീര് വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങി, ഇത്രേം നേരം ഒരു പട്ടിയേപോലെ തല്ലുവാങ്ങി കൂട്ടിയവനല്ല ഇപ്പൊൾ തന്റെ മുന്നിൽ നിവർന്ന് നിൽക്കുന്നത് എന്നവന് മനസ്സിലായി…. ഭയംകൊണ്ട് അവനെ വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി—- മറ്റുള്ളവരുടെ അവസ്ഥയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല..
ഇനിയെന്തൊയാണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്??? എന്ന ഭയത്തോടെയുള്ള ചിന്ത എല്ലാവരിലും ഒരുപോലെ ഉണർന്നുവന്ന ആ സമയം…
ബോധമില്ലാതെ നിലത്ത് കിടക്കുന്നവന്റെ മുകളിലൂടെ ഒരു കാലെടുത്ത് മറുസൈഡിലേക്ക് വച്ചഞാൻ ആദിയുടെ മുഖത്തുനിന്നിം നോട്ടം മാറ്റാതെതന്നെ പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു—-
ഞാൻ തന്റെ നേരെയാണ് വരുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ആദിയുടെ കണ്ണുകൾ ഭയത്താൽ കൂടുതൽ വിടർന്നു— അതേസമയം സ്വൽപ്പം മുൻപ് എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യരുത് എന്നുപറഞ്ഞ് ആദിയെ പിടിച്ച് നിർത്താൻ ശ്രെമിച്ച അവന്റെ അമ്മ ഇപ്പഴും അവനെ വട്ടംചുറ്റി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്, അത് അവനെന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കാനല്ല ഞാനവനെ ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കാനാണ് ഇപ്പോൾ അവന്റെ അമ്മ അവനെ വട്ടംചുറ്റി പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഞാൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു…. അവൻ എന്റെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ ഒരു ഭയത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു..
ആന്റി: ““മോനെ ഇവനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്… ഇവൻ അറിയാതെ ചെയ്തുപോയത,, ഞ…ഞാൻ മോനോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു…. അവനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്”””” ഞാനവനെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും എന്ന ഭയത്തിൽ കെഞ്ചുന്നതുപോലെ അവന്റെ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു… അവനപ്പഴും ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്നേതന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു..
““എനിക്കവനെ എന്തേലും ചെയ്യാനാരുന്നെങ്കിൽ അവന്റെനേരെ കാലുയർത്തിയ ആ നിമിഷം അവന്റെ രണ്ട് കാലും ഞാൻ അറത്തെടുത്തേനെ… എന്നിട്ടും ഞാനവനെ ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നത് എന്താണെന്നറിയാവൊ”” അവന്റെ അമ്മയോട് അത്രേം പറഞ്ഞുനിർത്തിയ ഞാൻ ആദിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി— അതേസമയം എന്റെ സംസാരമൊക്കെ കേട്ട് പേടിച്ചുവിറച്ച് ഒന്നുംമിണ്ടാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു ആദി..
ഞാൻ തുടർന്നു…
““ഈ നിൽക്കുന്ന മിത്ര.. നിന്റെ സ്വന്തം പെങ്ങളല്ലായിരിന്നിട്ടുകൂടി ഒരിക്കലിവളോട് ഞാൻ ചെയ്ത ആ തെറ്റിനാണ് നീയെന്നെ തല്ലിയത് എന്നെനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം… അതുകൊണ്ടാണ് നീയെന്നെ തല്ലിയപ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചൊന്നും ചെയ്യാതിരുന്നത്.! പക്ഷെ., ഈ നിക്കുന്ന ഈ ഉമ്പന്മാര്”” അവന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ നേരെ വിരൾചൂണ്ടി അത്രേം പറഞ്ഞ് നിർത്തിയ ഞാൻ വീണ്ടും തുടർന്നു..
““ഇവന്മാർക്ക് ഇതിലെന്താ റോൾ.? എനിക്കിവന്മാരെ അറിയത്തുകൂടിയില്ല.. പിന്നെ എന്തോ ഊമ്പാന ഇവന്മാരെനിക്കിട്ട് ഒണ്ടാക്കാൻ വന്നെ.? ഏ.!”” അത്രേം പറഞ്ഞു നിർത്തിയ ഞാൻ അവന്മാരുടെ നേരെ എന്റെ നോട്ടം തിരിച്ചു..
എന്റെ നോട്ടം ചെന്നതും അവന്മാരൊന്ന് വിരണ്ടു…
““രണ്ടുവിങ്ങ് വന്നെ”” അവന്മാരെ ഞാനെന്റെ അടുത്തേക്ക് കയ്യാട്ടി വിളിച്ചു…. അതുകേട്ട് അവന്മാര് രണ്ടുപേരും ഭയത്തോടെ പരസ്പരമൊന്ന് മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ‘പോണൊ.? വേണ്ടയൊ.?’ എന്ന സംശയത്തോടെ..
““ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നൊ അതോ ഞാനങ്ങോട്ടുവരണൊ.?”” ഭയംകോണ്ട് എന്റടുത്തേക്കുവരാൻ അവന്മാർ മടിച്ച് നിന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു…
ഞാനത് ചോദിച്ച് നിർത്തിയപ്പോഴേക്കും അവന്മാരന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു….
““ഇനിമേലിൽ എന്റെ കണ്മുന്നിൽ നിങ്ങളെ കണ്ടുപോകരുത്.”” അത്രേം മാത്രമേ ഞാൻ അവന്മാരോട് പറഞ്ഞുള്ളു— അതിന് “ഇല്ല” എന്ന് തലയാട്ടിയ സേഷം അവന്മാർ പെട്ടന്നുതന്നെ അവിടുന്ന് പോകാൻ തിരിഞ്ഞതും..
““ഡാ…. ഡാ… ഡാ…””” ഞാനവന്മാരെ പിന്നീന്ന് വിളിച്ചു—- ഒരു പതർച്ചയോടെ അവന്മാരെന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി..
““ആ കിടക്കുന്നവനെ നിന്റെയൊക്കെ തന്തമാര് വന്ന് പൊക്കിക്കൊണ്ട് പോവൊ…. അവനേം തൂക്കികൊണ്ട് പോടാ”” എന്റെ അടികൊണ്ട് ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്നവന്റെ നേരെ വിരൾ ചൂണ്ടികൊണ്ട് സ്വല്പം കലിപ്പോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു..
ഞാനത് പറഞ്ഞുതീരണ്ട താമസം നിലത്ത് കിടക്കുന്നവന്റെ
അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന അവന്മാര് രണ്ടുപേരും നിലത്ത് കിടക്കുന്നവന്റെ രണ്ട് കയ്യിലും പിടിച്ച് തൂക്കിയെടുത്ത് ചുമലിലൂടെ ഇട്ടസേഷം അവനേംകൊണ്ട് അവന്മാർ താഴേക്കുനടന്നു—- അപ്പഴും അടികൊണ്ടവന് ബോധം തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല..
ഞാൻ വീണ്ടും ആദിയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു— അവനപ്പഴും ആ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്നും മാറിയിരുന്നില്ല..
““അപ്പൊ.. ഇനി നമ്മൾതമ്മിൽ ഒരു പ്രെശ്നോം ഇല്ല… നിന്റെ പെങ്ങളോട് ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് നീയെന്നെ ഇപ്പൊ തല്ലി.. പ്രെശ്നോം തീർന്നു.! ഇല്ലേ.? തീർന്നില്ലെ.?”” ചുണ്ടിലൊളിപ്പിച്ച ചിരിയോടെ ഞാൻ ആദിയോട് ചോദിച്ചു—- അതിനവൻ ““തീ..തീർന്നു”” എന്ന് തലയാട്ടി..
““ഇനി പ്രശ്നവൊന്നും ഒണ്ടാക്കത്തില്ലെന്ന് ഇപ്പൊ തലയാട്ടീട്ട് കൂട്ടുകാരുവോത്ത് വെള്ളവടിച്ച് മൂക്കുമ്പൊ വെള്ളത്തിന്റെ പൊറത്ത് വാശി തീർക്കാനൊന്നും എന്നേതേടി വന്നേക്കരുത്.! അഥവാ വന്നാൽ… വെട്ടിപ്പറിച്ച് ദൂരെയെറിയും ഞാൻ.! ഇത് അരക്കുപ്പി കള്ളിന്റെ പൊറത്ത് നിന്റെ കോളേജിലെ അലമ്പുപിടിച്ച പിള്ളാര് പറയുന്ന ക്ലീഷേ ഡൈലോഗല്ല…. വെട്ടുവെന്ന് പറഞ്ഞ വെട്ടും….. ഒരു ദാക്ഷണ്യോം ഇല്ലാതെ വെട്ടും…. കേട്ടല്ലൊ.!””
വളരെ സാധാരണ രീതിയിൽ ഞാൻ അത്രേം പറഞ്ഞ് നിർത്തിയതും— ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ട് മൂർക്കനെയാണല്ലൊ കേറി ചവിട്ടിയത് എന്ന ഭാവത്തോടെ വായുംപൊളിച്ച് ഒരു അന്താളിപ്പോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ആദി— മറ്റുള്ളവരുടെ അവസ്ഥയും ഏറെക്കുറെ അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു,,, —–
അഞ്ജുവിന്റെ ഒപ്പമുള്ള ആ രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഞാനും മിത്രയും തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് ഇപ്പഴും മനസ്സിലായിട്ടില്ല.. …….. എല്ലാംകൊണ്ടും അവരും ഞെട്ടിതരിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു —— എന്നാൽ മിത്രയുടെ മുഖത്തുമാത്രം ഒരു സങ്കടം നിഴലിച്ച് കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു… ആദിയെന്നെ തല്ലാൻ വന്നപ്പോൾ അവളുടെ വെപ്രാളം ഞാൻ ശ്രെദ്ധിച്ചിരുന്നു…. പാവം ………….
““ഞാനെന്നാ ഇറങ്ങട്ടെ മിത്ര”” നിറമിഴികളോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്കുതന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്ന മിത്രയോട് ഞാൻ ചോദിച്ചു—- അതിനവൾ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കുതന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു…
““ഞാനയിട്ട് തനിക്ക് വരുത്തിവച്ച നാണക്കേടിനൊക്കെ ഞാനൊരിക്കൽകൂടി തന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു.! ഞാനിറങ്ങുന്നു”” അത്രേം പറഞ്ഞു നിർത്തിയ ഞാൻ പോകാനായി തിരിഞ്ഞതും— എന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറിനിന്ന മിത്ര എന്നെ പൂണ്ടടക്കം ചുറ്റിപ്പിടിച്ചസേഷം എന്റെ മാറിൽ മുഖം ചേർത്ത് വിങ്ങി കരയാൻ തുടങ്ങി..
ആ നിമിഷം എന്റെയുള്ളിലും ഞാനൊരു നോവറിഞ്ഞു… …………….. ഇപ്പോൾ എന്റെ മാറിൽ ചേർന്നുനിന്ന് വിങ്ങി കരയുന്നത് 8 വർഷം മുൻപ് ഞാൻ സ്നേഹിച്ച എന്നേ സ്നേഹിച്ച മിത്രയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല… അവളെ എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ എന്റെ ഉള്ളിലിരുന്ന് ആരോ പറയുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി—- പക്ഷെ അപ്പഴും എന്തോ ഒന്ന് എന്നെ തടയുന്നതുപോലെ..
അതേസമയം എന്റെ മാറിൽ നിന്നും പതിയെ മുഖമുയർത്തി എന്റെ കണ്ണുകളികേക്ക് നോക്കിയ മിത്ര..
““ഞാ…ഞാനും അപ്പൂസിന്റെ കൂടെ വന്നോട്ടെ.? എന്നേകൂടെ കൊണ്ടോവൊ അപ്പൂസിന്റെ കൂടെ..?””
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
(തുടരും)
🤍മിക്ക
അഭിപ്രായം എന്തുതന്നെയാണെങ്കിലും അറിയിക്കുക..