കഴിഞ്ഞ പാർട്ടിന് കൊറച്പേരൊക്കെ കമന്റ്‌ ചെയ്തു അവർക്ക് നന്ദി. ഇനിങ്ങൾ കമന്റ്‌ തന്നാൽ മാത്രേ എനിക്ക് വീണ്ടും എഴുതാൻ തോന്നു. അപ്പൊ കഥയിലേക്ക്. ബസ് ഇറങ്ങിയതേ കണ്ടു പല പാർട്ടികളുടെയും കൊടിയും

ഞാൻ ഒരുപാട് കതകൾ വയ്ച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇതുവരെ എഴുതുക എന്ന സഹസത്തിനു മുതിർന്നിട്ടില്ല അത്യമായി എഴുതാൻ ശ്രെമിക്കുകയാണ്. എല്ലാവരും സപ്പോർട്ട് ചെയ്യും എന്ന് പ്രെതീക്ഷിക്കുന്നു. ഇഷ്ടമായാലും ഇല്ലേലും കമന്റ്‌ ചെയ്യണേ. ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ തുറന്ന്

ഓരോ ഭ്രാന്തൻ തോന്നലുകൾ. “ വേഗം വാ.. മൂന്നര കഴിഞ്ഞു..” ആദി കസവ് മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി നെഞ്ച് വിരിച്ച് മുന്നിൽ നടന്നു. “ ഉം….ന്നാ ഇന്ന് വേഗം തൊടങ്ങാം” മൊത്തത്തിൽ മനം

************************ ക്വാറന്റീനിൽ ആയതിനാലും കഥ എഡിറ്റ്‌ ചെയുമ്പോൾ കുറച്ചു ഭാഗം ഡിലീറ്റ് ആയതിനാലുമാണ് കഥ പറഞ്ഞ സമയത്ത് പബ്ലിഷ് ചെയ്യാൻ കഴിയാഞ്ഞത് അതിനാൽ എല്ലാവരോടും ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. അച്ഛൻ : എന്റെ

അമലിനോടുള്ള ചാറ്റിംഗ് നിർത്തി അമ്മ രമേഷേട്ടനുമായി ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. അമ്മ ഇനി ഓൺലൈനിൽ വരുമോ എന്ന് വിജാരിച്ഛ് കുറച്ചു നേരം കൂടി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു പക്ഷെ അമ്മയെ കണ്ടില്ല.

ട്രെയിൻ മെല്ലെ നീങ്ങി തുടങ്ങി എത്ര പെട്ടന്നായിരുന്നു മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ കടന്ന് പോയത് . കഴിഞ്ഞ ഈ മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ എന്നെ പലതും പഠിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ ട്രെയിനിന്റെ വേഗത കൂടി വന്നു

വെള്ളപ്പൊക്കവും മദർ ഇൻ ലോയും എന്ന എന്റെ ആദ്യത്തെ കഥ -ജീവിതകഥ -തന്നെ ഒന്നുകൂടി വ്യത്യസ്തമായി, കുറച്ചുകൂടി റിയലിസ്റ്റിക് ആയി അവതരിപ്പിക്കുക ആണ് ഞാൻ. ഒരു അമ്മായിഅമ്മ കഥ ആണ്. സാധാരണ

ഒരുപാട് യാത്രകൾ ചെയ്യുന്ന ഒരു വ്യക്തി ആണ് ഞാൻ. ജോലിപരമായല്ല, അവധി കിട്ടിയാൽ ഉടനെ എങ്ങോട്ടേലും പോവും. അങ്ങനെ ഒരുപാട് രാജ്യങ്ങൾ കാണാൻ സാധിച്ചു, ഒരുപാട് ആളുകളേയും അവരുടെ രീതികളെയും കുറിച്ച്

പ്ലസ്‌ ടു പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു ഞാൻ തിരിച്ചു ഷാർജയിലേക്ക് പോവുകയാണ്. രണ്ടു വർഷം മുൻപ് ദില്ലിയിൽ വന്ന സമയത്ത് ഷാർജയിലെ സുഹൃത്തുക്കളെ പിരിഞ്ഞതിൽ വലിയ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ജിഡി ഗോയെങ്ക

രഞ്ജിത്തിന്റെ വിവാഹദിവസമായിരുന്നു ഞാൻ ആദ്യമായി രേഷ്മയെ കാണുന്നത്. ഇരുവത് വയസ്സ് പ്രായമുള്ള ഒരു സുന്ദരി കുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ. മണ്ഡപത്തിലേക്ക് അവൾ കയറിയതും അടുത്തുനിന്ന രമേശ് എന്റ കൈയിൽ അമര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു “എടാ