ഞാന്‍ പണ്ട് ബംഗ്ലൂരില്‍ താമസിക്കുന്ന കാലം. തൊണ്ണൂറുകളുടെ അവസാനമാണ്. അന്ന് കോരാമംഗലക്കടുത്ത് “ബൂണ്‍” എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പബ്ബ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ഗേള്‍സിനെ പരിചയപ്പെടാനും, “പിക്ക് അപ്പ്” ചെയ്യാനും പറ്റിയ

സുജയും റീമയും ഇണ പിരിയാത്ത കൂട്ടുകാർ ആണ്…. പ്രൈമറി തലം മുതൽ കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം വരെ ഒരുമിച്ച്…. ഒരു ക്ലാസിൽ….. സന്തോഷവും സന്താപവും അവർ പങ്കിട്ടു…….. ഇത് കാര്യവും ഒരു ഒളിവും

ചെന്നൈ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ട്രെയിൻ ഇറങ്ങി ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു ഞാൻ ചാച്ചൻ തന്ന അഡ്രെസ്സ് കാണിച്ചു. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ നേരെ ഓട്ടോ ആ അഡ്രസ്സിൽ ഉള്ള വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി, ഒരു

ഉദയേട്ടനുമായി വഴക്കിട്ടു വീടുവിട്ടിറങ്ങിയെങ്കിലും മധുമതിക്ക് യാതൊരു മനസ്സമാധാനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഉദയേട്ടന്നു പിന്നെ എല്ലാം ഈഗോ ആണ്.. എന്തിനും ഏതിനും ഈഗോ.. ഇപ്പൊ ദേ തന്നെ പോറ്റാൻ കാറ്ററിങ് ജോലിക്ക് കൂടി പോയ്

“അവളെ മാത്രമല്ല, നിന്നെയും കൊല്ലും. ഒരു തെളിവും ഇല്ലാതെ. ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് ഓര്‍ത്തോണം. അടുത്ത അബദ്ധം നിന്റെ അവസാന അബദ്ധം ആയിരിക്കും” അവന്‍ ഭീതിയോടെ തലയാട്ടി. ഞാന്‍ പടികള്‍ ഇറങ്ങി താഴെയെത്തി.

ഞാൻ : എടി, അപ്പൊ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഓർമയുണ്ടല്ലോ അല്ലെ ? അവൾ(അങ്കിത): നോക്കാം ഡാ, എന്തായാലും നാളെ പറഞ്ഞ സമയത്ത് വരുമല്ലോ നീ? എനിക്ക് അവിടെ നീയില്ലാതെ നേരത്തെ വന്നിരിക്കാൻ വയ്യ,

അടിമാലിക്ക് അടുത്തുള്ള ഒരു കുഗ്രാമത്തിലാണ് ഞാൻ താമസിക്കുന്നത്… അതിനിടെ ഞാൻ ആരെന്ന് പറഞ്ഞില്ല….. ഞാൻ ഷാജിമോൻ. എല്ലാരും എന്നെ ഷാജി എന്ന് വിളിക്കും.. .. എറണാകുളത്ത് കോളേജ് പോക്കും “ഒക്കെ illathaവിദ്യാഭ്യാസം

പിന്നെ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ആണ് അവർ വിളിച്ച്, എന്ന് വെക്കാൻ പറ്റും ഷൂട്ട്‌ എന്ന് ചോദിച്ചു എന്നവൾ പറഞ്ഞത്… ആ ഇന്ന് ഫ്രൈഡേ അല്ലെ

കഥയിലേക്ക്….. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ഒരു തവണ പുറത്തു ഒരു ഹോട്ടലിൽ ഫുഡ്‌ കഴിക്കാൻ പോയി… ആ ഞാൻ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ മറന്നു… ഞാൻ ജയേഷ്… ഞാൻ

യശോദയും ബലരാമനും – അഞ്ജലി മാധവി ഗോപിനാഥ് – anjaly madhavi gopinath എൻറെ പേര് ദേവൂട്ടി. എനിക്ക് 18 വയസ്സ്. എൻറെ വീട്ടിൽ അമ്മ ഒരു അനിയത്തിയും അവള് 10ലും