തൊഴുത് ഇറങ്ങിയപ്പോഴെയ്ക്കും ഒരു സമയമായി…ഏതാണ്ട് 9 ആക്കിക്കാനും…നല്ലപോലെ വിശന്നു തുടങ്ങി…അമ്പലത്തിനു പുറത്തായി കൈ നോട്ടക്കാരും മുഖം നോട്ടക്കാരും ഒക്കെ ഇരുപ്പുണ്ട്….ഇറങ്ങി വരുന്നവരെ അവർ മാടി വിളിക്കുന്നുണ്ട്….ചുമ്മ ഒന്നു ട്രൈ ചെയ്ത് നോക്കണമെന്ന്

വീട്ടിലെത്തി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.. കുളികഴിഞ്ഞ് വന്നതേയുള്ളെങ്കിലും ഉച്ച സമയമായകൊണ്ട് നല്ല ചൂടുണ്ടാരുന്നു…അമ്മ ടീവിയുടെ മുന്നിൽ ഇരുപ്പുണ്ട്… ഞാൻ ഫോണിൽ നോക്കി സോഫ്ഫയിൽ കിടക്കുന്നു… “അമ്മേ നമുക്ക് AC വാങ്ങിയാലോ….? നല്ല ചൂടല്ലേ..”

(ചെറിയ ഒരു ആക്‌സിഡന്റ് ഉണ്ടായതുകൊണ്ടാണ് ഈ ഭാഗം ലേറ്റ് ആയത്..ഫോൺ ഒകെ തവിടുപൊടി ആയി.. പുതിയത് വാങ്ങി വീണ്ടും തുടങ്ങുന്നു?. ) അമ്മയുടെ മടിയിൽ തല വച്ച കിടക്കുമ്പോ എനിക് എന്തെന്നില്ലാത്ത

(ചില അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചുണ്ട് .. ഇനിയും അഭിപ്രായങ്ങളും നിർദേശങ്ങളും ക്ഷണിക്കുന്നു ) വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോഴെയ്ക്കും ഞാൻ തുണി മാറാൻ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി.. ഒരു കൈലി മുണ്ട് ഉടുത്തു .. പറമ്പിലെയ്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ

പ്രിയ വായനക്കാർക്ക്, ആദ്യം തന്നെ മാപ്പ് പറഞ്ഞു കൊള്ളുന്നു. ഒരു കഥ പറയാൻ വന്നിട്ട് അത് മുഴുവിപ്പിക്കാതെ പോയതിൽ എനിക്ക് വിഷമം ഉണ്ട്. ഒരു സാധാരണ ബസ് ഡ്രൈവർ ആണ് ഞാൻ.

പ്രിയ വായനക്കാർക് നന്ദി. നിങ്ങളുടെ വിലയേറിയ കമന്റ്‌ ഞാൻ വായിക്കാറുണ്ട്. ജോലിക്കിടയിൽ കിട്ടുന്ന സമയത്ത് എഴുതുന്നതാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് കൂടുതൽ എഴുതി പോകാൻ പറ്റാത്തത്. പിന്നെ കാത്തിരുന്നു കിട്ടുന്ന സുഖം ഒന്ന് വേറെ

പ്രിയപ്പെട്ട എല്ലാ വായനക്കാർക്കും നന്ദി.ആദ്യ ഭാഗത്തിന് നിങ്ങൾ തന്ന സപ്പോർട്ട് ഒരുപാട് നന്ദി. പറഞ്ഞാലോ ആദ്യം ആയിട്ടാണ് ഒരു കഥ എഴുതുന്നത്. അപ്പൊ തെറ്റ് ഉണ്ടാകാം. പിന്നെ ഓട്ടത്തിനിടയിൽ കിട്ടുന്ന ചെറിയ

പ്രിയ സുഹൃത്തേ…, ആദ്യം ആയിട്ടാണ് ഇവിടെ ഒരു കഥ എഴുതുന്നത്. പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് ഒരു പ്രണയലേഖനം പോലും എഴുതാത്ത എനിക്ക് ഒരു കഥ എഴുതാനുള്ള അലങ്കര വാക്കുകളോ വർണനകളോ അറിയില്ല. എന്നിരുന്നാലും

ഏറെ താമസിച്ചു ഈ പാർട്ട് എന്നറിയാം… രോഗ പീഢകൾ നിർത്തി ല്ലാതെ അലട്ടിയത് താമസിക്കാൻ ഒരു കാരണമായി… എന്റെ ബിജുവിനേയും നാരായണിയേയും ജയയേയും ഒന്നും വെറുക്കല്ലെ.. മാന്യ വായനക്കാർക്ക് നേരിട്ട അസൗകര്യങ്ങളിൽ

( സോറി… ജയയുടെ…) മാന്യ വായനക്കാർ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു എന്ന് അറിയുന്നതിൽ അറ്റമില്ലാത്ത സന്തോഷം ഇനിയും അളവറ്റ സ്നേഹവും സന്തോഷവും സഹകരണവും പിന്തുണയും നൽകി മുലക്കച്ച അഴിക്കും വരെ കൂടെ കാണും