പാലക്കാട് ഉള്ള ഒരുൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു കർഷകന്റെ മകളായി ആണ് മാധവി ജനിച്ചത്. മാധവിക്ക് ജന്മം നൽകി മാധവിയുടെ ‘അമ്മ ഭാനുമതി മാധവിയുടെ അച്ഛൻ ഭാസകരനെ എന്നെന്നേക്കുമായി വിട്ടു പോയി. ഭാനുമതിയുടെ

കട്ടിലിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കെട്ടിമറിഞ്ഞ ശേഷംഅച്ചനും നാൻസിയും മുകളിലും താഴെയുമായിക്കിടന്ന് കിതപ്പടക്കി. ““എന്റെ ചുന്ദരിക്കുട്ടീ…. ഹോ…എന്തൊരു സുഖവാര്ന്ന്”” ജോബിനച്ചൻ നാൻസിയുടെ സുന്ദരിപ്പുക്കിളിലും മുലക്കണ്ണികളിലും ഉമ്മവെച്ച് …., ആ ഉയർന്ന താടിയിലും തുടുത്ത കവിളിലും

“ണിംഗ് ടോങ്ങ് ഡോംഗ്”.. പഞ്ചമം പാടുന്ന കുയിലിന്റെ നാദമുള്ള കോളിങ്ങ് ബെല്ല് വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങുമ്പോൾ ഒരു ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പെരുമ്പറയായി നാൻസിക്ക് തോന്നി. മദാലസയയായി ആടിക്കുഴഞ്ഞ നാൻസി ഇപ്പോൾ തണുത്തു മരച്ച

“എടാ തൊമ്മി ഗേറ്റിലോട്ടു ഒരു കണ്ണ് വേണം കേട്ടോ…” സൂസി ചേച്ചി പറയുന്നത് കേട്ട് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെ രണ്ടാം നിലയിലെ എൻറെ മുറിയുടെ ജന്നൽ വാതലിലൂടെ ഞാൻ ഗേറ്റിലെക്കു

ഇന്നേക്ക് ഒരു വർഷം തികയുന്നു തന്റെ ജീവിതം മാറ്റി മറിച്ച അപകടം നടന്നിട്ട്… തന്റേത് മാത്രമല്ല ഒരു കുടുംബം തന്നെ ഇല്ലാതായിട്ട് ഇന്നേക്ക് ഒരു വർഷം… പാതി ജീവനുള്ള തന്റെ വലതു

മണാലി. സൂര്യന്‍റെ ചുംബനം കാത്ത് കിടക്കുന്ന മഞ്ഞുമൂടിയ താഴ്വാരമാണ് മണാലി. ആകാശത്തിന്റെ അതിരിന് പ്രണയത്തിന്‍റെ പച്ച നിറം കൊടുത്തുകൊണ്ട് കൊടുമുടികള്‍ നിറയെ പോപ്ലാര്‍ മരങ്ങളും ബിര്‍ച്ചുകളും സാല്‍ മരങ്ങളും. അനന്തതയുടെ രാജഗോപുരങ്ങള്‍

ബസ്സ്‌ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നയിടത്തേക്ക് നടക്കവേ, ജോയല്‍ ഗായത്രിയെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി. അവരുടെ മുഖം മ്ലാനമാണ്. അവളുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയില്ലാതെ കാണപ്പെടുന്നത് ഇത് ആദ്യമാണ്. “നല്ല ആളാ!” ജോയല്‍ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു. “ഞാന്‍

“ഗായത്രി,” ബസ്സ്‌ നാലഞ്ച് കിലോമീറ്റര്‍ പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ ജോയല്‍ ചോദിച്ചു. “ഏതെങ്കിലും പെണ്ണ് നമ്മളെ തന്നെ കണ്ണ് മാറ്റാതെ നോക്കുന്നുണ്ടോ?” ഗായത്രി അവന്‍റെ ചോദ്യം കേട്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഒന്ന് നോക്ക് പ്ലീസ്,” അവള്‍

പിറ്റേ ദിവസം കോളേജില്‍, കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാവരും ബാസ്ക്കറ്റ് ബോള്‍ ഗ്രൌണ്ടിലേക്ക് പോയപ്പോള്‍ ജോയല്‍ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് നടന്നു. കൂട്ടുകാര്‍ ഒത്തിരി നിര്‍ബന്ധിച്ചെങ്കിലും അവനൊഴിഞ്ഞു മാറുകയാനുണ്ടായത്. ഒരു ഉത്സാഹം തോന്നിയില്ല. ഡെസ്ക്കിനുള്ളിലും വീട്ടിലും വന്ന

പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരെ… പല വിധ സാഹചര്യങ്ങളാല്‍ ദീര്‍ഘ വിരാമം വന്നുപോയ കഥയാണ്‌ ഇത്. ഞാന്‍ അടുത്തിടെ എഴുതിയ കഥകളില്‍ പലരും ഇതിന്‍റെ തുടര്ച്ചയ്ക്ക് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇതിന്‍റെ ആറാം അദ്ധ്യായം ഇപ്പോള്‍