നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും വന്നു പോയിട്ടുള്ള ഒരു കഥ. ഈ കഥക് ആരുടെയും ക്രെഡിറ്റ് ഒന്നും വേണ്ട, എന്റെ എല്ലാ വായന കൂട്ടുകാർക്കും വേണ്ടി സമർപ്പിക്കുന്നു.
സമർപ്പണം : ഞങ്ങളുടെ എല്ലാം പ്രണയമായിരുന്ന , എന്നാൽ എല്ലാവര്ക്കും ഒരു നേർത്ത ദുഃഖം സമ്മാനിച്ച് കടന്നു പോയ മിനി (ശരിയായ പേരല്ല ) ടീച്ചേർക്കു.
കുന്നിൻചെരുവിൽ പച്ചവിരിച്ച തെങ്ങിൻ തോപ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ, ചെങ്കല്ലും ചെളിയുമിട്ടുണ്ടാക്കിയ ഇടുങ്ങിയ പാത വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു നീണ്ടു കിടന്നിരുന്നു. പുലർച്ചയുടെ ആരംഭത്തിൽത്തന്നെ സൂര്യകിരണങ്ങൾ ഇലച്ചാർത്തുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി, മഞ്ഞുതുള്ളികളെ വജ്രങ്ങളാക്കി മാറ്റി. ആ മനോഹര ദൃശ്യത്തിനു സാക്ഷിയാകാൻ കുറച്ചു നാടൻ കിളികൾ മാത്രം.
വെയിൽ ശക്തിപ്രാപിക്കും മുന്നേ, പറമ്പിലേക്കിറങ്ങുന്നതാണ് അമ്പിളിയുടെ പതിവ്. മുപ്പത്തിയൊന്നാം വയസ്സിലും നിറം മങ്ങാത്ത സൗന്ദര്യം. എങ്കിലും, വിവാഹമെന്ന സ്വപ്നം അകലെയായിരുന്നു. കാലം യൗവനത്തിന്റെ ചുറുചുറുക്ക് കവർന്നെടുക്കുമോ എന്ന ഭയം അവളെ അലട്ടി. പണ്ടത്തെ പോലെയുള്ള സമ്പത്തും ആർഭാടങ്ങളും ഇല്ലെങ്കിലും, ദാരിദ്ര്യം അത്ര അലട്ടിയിരുന്നില്ല. വലിയൊരു തറവാട്ടിലെ അവസാനത്തെ അംഗമായി അമ്പിളിയും വൃദ്ധയായ അമ്മയും. അടുത്തുള്ള വീട്ടിലെ ആനന്ദനും ആനന്ദിയും അവർക്കു കുടുംബം പോലെയായിരുന്നു; മക്കളില്ലാത്ത അവർക്ക് അമ്പിളി പൊന്നുമോളും.
പതിവുപോലെ അന്നും പറമ്പിലേക്കിറങ്ങിയ അമ്പിളിയ്ക്ക് അവിചാരിതമായി ഒരു അതിഥിയെ കാണേണ്ടി വന്നു. പുളിമരച്ചുവട്ടിൽ ഇരുപതുവയസ്സു പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ! ആനന്ദന്റെയും ആнанന്ദിയുടെയും മകളുടെ മകൻ – വിനയൻ. മൂന്നുമാസത്തെ അവധിക്കാലം ചിലവഴിക്കാൻ നാട്ടിലെത്തിയതായിരുന്നു.
പറമ്പിലെ വഴികളിലൂടെ മടങ്ങവേ, ഒരു കാര്യം അമ്പിളിയെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. പുളിമരച്ചുവട്ടിലെ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ… ആനന്ദന്റെയും ആനന്ദിയുടെയും പൊന്നുമോൻ വിനയൻ! അവൾക്ക് പെട്ടെന്നൊന്നും തിരിച്ചറിയാനായില്ല. കുസൃതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുള്ള ആ കൊച്ചുകുട്ടി ഇത്രയും വലുതായോ? അവന്റെ മുഖം ഒരുതരം പക്വതയും ആകർഷണീയതയും പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു.
ആ രാത്രിയിൽ അമ്പിളിയുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. വിനയന്റെ അമ്മയായിരുന്നു, അമേരിക്കയിൽ നിന്നുള്ള വിളി. മൂന്നുമാസത്തെ അവധിക്കാലത്ത് അമ്പിളിയിൽ നിന്നും ഗണിതം പഠിക്കണമെന്ന് വിനയന് ആഗ്രഹമുണ്ട്. അമേരിക്കയിൽ ഒരു പ്രത്യേക പരീക്ഷയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുകയാണ് അവൻ.
ആ കോളിനു ശേഷം അമ്പിളിയുടെ അക്കൗണ്ടിലേയ്ക്ക് ഒരു തുക എത്തി. വിനയന്റെ അമ്മ അയച്ച മൂന്നു ലക്ഷം രൂപ! അമ്പിളിക്ക് അത് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ തുക അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു ആവശ്യത്തിലേയ്ക്ക് ഉപകരിക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയ്ക്കു മൂന്നുമണിக்கு മടിച്ചുമടിച്ച് വിനയൻ അവരുടെ പടിക്കൽ എത്തി. ചെറുപ്പത്തിൽ കളിച്ചുല്ലസിച്ച ആ പഴയ വീട്, ഇപ്പോൾ അവനിൽ ഒരു പുതിയ നാണം വിടർത്തി. ഒരുതരം അകൽച്ച, പ്രായത്തിന്റെയും പക്വതയുടെയും അകൽച്ച.
“അയ്യോ വിനയേ, അന്യനെപ്പോലെ നിൽക്കാതെ അകത്തേയ്ക്ക് വാ…” അമ്പിളിയുടെ വാക്കുകളിൽ പഴയ സ്നേഹം നിറഞ്ഞു.
“വിനയമോൻ വലുതായിരിക്കുന്നു.. അമ്പിളി, ചെറുക്കന് ഒരു ചായ കൊടുക്ക് മോളെ..” അകത്തു നിന്നും അമ്പിളിയുടെ അമ്മ ജാനകിയുടെ ശബ്ദം.
വിനയൻ അകത്തളത്തിലെ പഴയ തൂണും മച്ചും ഒന്നു നോക്കി, ചായയും പലഹാരവുമായി വന്ന അമ്പിളിയെ നോക്കാനാവാതെ അവൻ തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു. കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ രൂപം തെളിയുന്നു. ഇത്രയും സുന്ദരിയായിരുന്നോ അമ്പിളി ചേച്ചി? തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ, നാണം പടർത്തുന്ന ചിരി, പട്ടുപോലൊഴുകുന്ന മുടി… വിനയൻ തന്റെ ചിന്തകളെ തട്ടിവിളിച്ചു. മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാനുള്ള സമയമല്ലിത്.
അമ്പിളി അവന് അരികിലായി ഇരുന്നു. ഗണിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന പാഠങ്ങൾ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വിനയന്റെ ശ്രദ്ധ പലപ്പോഴും തെന്നിമാറി. അവളുടെ വിരലുകൾ പുസ്തകത്തിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോൾ, മുടി ഒതുക്കി നെറ്റിയിൽ വീഴുമ്പോൾ, ഗൗരവത്തോടെ ഒരു ഉത്തരം വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ… സമയമെങ്ങനെ പോയതെന്ന് അവനറിഞ്ഞില്ല. ഒരു മണിക്കൂർ നീണ്ടുനിന്ന ആദ്യ ക്ലാസ്സ് അവസാനിച്ചു.
“നാളെയും ഇതേ സമയം മതി വിനയാ…” അമ്പിളിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം ഔപചാരികത. പെട്ടെന്നവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. നിരാശയുടെ ഒരു നേർത്ത നിഴൽ അവിടെ തെളിയുന്നതായി അവന് തോന്നി. സ്വന്തം ചിന്തകളിൽ ലജ്ജിച്ചവൻ, പതിയെ പടികൾ ഇറങ്ങി.
പടിപ്പുര കടന്നപ്പോൾ വിനയൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. മുകളിലെ ജനലഴികൾക്കിടയിൽ, വാടാത്ത പുഷ്പം പോലെ അമ്പിളിയുടെ മുഖം. ആ മുഖത്തെ ദുഃഖം അവനെ അലോസരപ്പെടുത്തി. എന്തോ, ഇനിയുള്ള പഠനകാലം അത്ര എളുപ്പമാവില്ലെന്ന് വിനയന് തോന്നി.
വിനയൻ അസാധ്യ ബുദ്ധിശാലിയായിരുന്നു. അമ്പിളി പഠിപ്പിച്ചതെല്ലാം അവനൊപ്പം പിടിച്ചെടുത്തു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പഠിപ്പിക്കൽ എന്ന ജോലി അമ്പിളിയ്ക്ക് അതീവ ലളിതമായി. ഒരാഴ്ച കൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ കൂടുതൽ തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വീട്ടിലെത്തിയാൽ പാഞ്ഞുചെന്ന് ജാനകിയമ്മയോട് ‘ഇന്നത്തെ വിശേഷ’ങ്ങൾ ചോദിക്കും, കുസൃതി നിറഞ്ഞ തമാശകൾ പറയും. നിശബ്ദത പുതച്ചിരുന്ന ആ വീട്ടിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ അലയൊലികൾ നിറഞ്ഞു. അമ്പിളിയാകട്ടെ, ഉച്ചയ്ക്കു മൂന്നുമണി കഴിയുന്നതും കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ പോലും അവർ പുറത്തുപോകാറില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, വിനയന്റെ വരവ് അവളുടെ ലോകത്തേയ്ക്കുള്ള ഒരു ജാലകം പോലെയായി. പക്ഷേ, പഠിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ വിനയൻ അതീവ ഗൗരവം പുലർത്തി. തന്നെ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല, പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവൻ അനുസരണയോടെ പിന്തുടർന്നു.
വിനയനാകട്ടെ അവന്റെ തന്നെ വികാരങ്ങളുടെ ഒരു കുരുക്കിലായിരുന്നു. ഇതെന്താണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല – അമ്പിളിയോട് പ്രണയമോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? അവളുടെ സാമീപ്യം അവന് ആനന്ദം തന്നു. പാഠമെടുക്കാൻ അവൾ അരികിലിരിക്കുമ്പോൾ, ഷാംപൂവിന്റെ മണം, ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം കുളിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അവളുടെ വിയർപ്പിന്റെ നേരിയ ഗന്ധം… വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ വിരലുകൾ അബദ്ധത്തിലെന്നപോലെ അവളുടേതിൽ സ്പർശിക്കും. ചിലപ്പോൾ, കൂടുതൽ നന്നായി പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ അവന്റെ കൈയ്യിൽ നുള്ളുകയോ തട്ടുകയോ ചെയ്യും.
നേർത്ത ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള സ്ത്രീയായിരുന്നു അമ്പിളി. മാറിടങ്ങൾ ചെറുതും, മനോഹരമായ വളവുകൾ പിൻഭാഗത്തും. പല വസ്ത്രങ്ങളിലും അവളുടെ രൂപം പരന്നു തോന്നുമായിരുന്നു. എങ്കിലും വിനയനെ അവൾ ആകർഷിച്ചു. ശരീരം മാത്രമല്ല, നയനങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്ന നന്മ, ആ ഗാംഭീര്യം… അവനത് മനസ്സിലാക്കിയില്ലെങ്കിലും, ആ വീട്ടിലെ നിശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ, തന്റെ ഹൃദയം മറ്റൊരു താളം മൂളുന്നതായി അവനു തോന്നി.
ഒരു ദിവസം, ഗണിതപ്രശ്നങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ, വിനയൻ മുൻപ് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരു തെറ്റ് ആവർത്തിച്ചു. അമ്പിളിയുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം പെട്ടെന്ന് കോപമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ആവശ്യത്തിലധികം വഴക്കുപറഞ്ഞുപോയി. തന്റെ നിരാശകൾ അവന്റെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതായി അവൾക്കു തന്നെ തോന്നി.
ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം കുടിക്കാൻ അകത്തേയ്ക്ക് പോയി തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ, അമ്പിളി വിനയന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കണ്ടു. അവന്റെ സ്ഥാനം ശൂന്യമായിരുന്നു. കുറ്റബോധം അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. പെരുമാറ്റത്തിലെ അനൗചിത്യം അമ്പിളിയെ അന്നുമുഴുവൻ അലട്ടി.
വിനയൻ അസാധ്യ ബുദ്ധിശാലിയായിരുന്നു. അമ്പിളി പഠിപ്പിച്ചതെല്ലാം അവനൊപ്പം പിടിച്ചെടുത്തു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പഠിപ്പിക്കൽ എന്ന ജോലി അമ്പിളിയ്ക്ക് അതീവ ലളിതമായി. ഒരാഴ്ച കൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ കൂടുതൽ തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വീട്ടിലെത്തിയാൽ പാഞ്ഞുചെന്ന് ജാനകിയമ്മയോട് ‘ഇന്നത്തെ വിശേഷ’ങ്ങൾ ചോദിക്കും, കുസൃതി നിറഞ്ഞ തമാശകൾ പറയും. നിശബ്ദത പുതച്ചിരുന്ന ആ വീട്ടിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ അലയൊലികൾ നിറഞ്ഞു. അമ്പിളിയാകട്ടെ, ഉച്ചയ്ക്കു മൂന്നുമണി കഴിയുന്നതും കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ പോലും അവർ പുറത്തുപോകാറില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, വിനയന്റെ വരവ് അവളുടെ ലോകത്തേയ്ക്കുള്ള ഒരു ജാലകം പോലെയായി. പക്ഷേ, പഠിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ വിനയൻ അതീവ ഗൗരവം പുലർത്തി. തന്നെ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല, പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവൻ അനുസരണയോടെ പിന്തുടർന്നു.
വിനയനാകട്ടെ അവന്റെ തന്നെ വികാരങ്ങളുടെ ഒരു കുരുക്കിലായിരുന്നു. ഇതെന്താണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല – അമ്പിളിയോട് പ്രണയമോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? അവളുടെ സാമീപ്യം അവന് ആനന്ദം തന്നു. പാഠമെടുക്കാൻ അവൾ അരികിലിരിക്കുമ്പോൾ, ഷാംപൂവിന്റെ മണം, ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം കുളിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അവളുടെ വിയർപ്പിന്റെ നേരിയ ഗന്ധം… വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ വിരലുകൾ അബദ്ധത്തിലെന്നപോലെ അവളുടേതിൽ സ്പർശിക്കും. ചിലപ്പോൾ, കൂടുതൽ നന്നായി പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ അവന്റെ കൈയ്യിൽ നുള്ളുകയോ തട്ടുകയോ ചെയ്യും.
നേർത്ത ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള സ്ത്രീയായിരുന്നു അമ്പിളി. മാറിടങ്ങൾ ചെറുതും, മനോഹരമായ വളവുകൾ പിൻഭാഗത്തും. പല വസ്ത്രങ്ങളിലും അവളുടെ രൂപം പരന്നു തോന്നുമായിരുന്നു. എങ്കിലും വിനയനെ അവൾ ആകർഷിച്ചു. ശരീരം മാത്രമല്ല, നയനങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്ന നന്മ, ആ ഗാംഭീര്യം… അവനത് മനസ്സിലാക്കിയില്ലെങ്കിലും, ആ വീട്ടിലെ നിശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ, തന്റെ ഹൃദയം മറ്റൊരു താളം മൂളുന്നതായി അവനു തോന്നി.
ഒരു ദിവസം, ഗണിതപ്രശ്നങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ, വിനയൻ മുൻപ് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരു തെറ്റ് ആവർത്തിച്ചു. അമ്പിളിയുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം പെട്ടെന്ന് കോപമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. ആവശ്യത്തിലധികം വഴക്കുപറഞ്ഞുപോയി. തന്റെ നിരാശകൾ അവന്റെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതായി അവൾക്കു തന്നെ തോന്നി.
ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം കുടിക്കാൻ അകത്തേയ്ക്ക് പോയി തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ, അമ്പിളി വിനയന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കണ്ടു. അവന്റെ സ്ഥാനം ശൂന്യമായിരുന്നു. കുറ്റബോധം അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. പെരുമാറ്റത്തിലെ അനൗചിത്യം അമ്പിളിയെ അന്നുമുഴുവൻ അലട്ടി.
പിന്നീടുള്ള രണ്ടു ദിവസങ്ങളിലും വിനയൻ ക്ലാസ്സിന് വന്നില്ല. അമ്പിളിക്ക് അവനെ കാണാത്തതിൽ വിഷമം തോന്നി. ‘എന്തുപറ്റി?’ എന്ന ജാനകിയമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് അവൾക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം വിനയനെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കാൻ അമ്പിളി അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
“രണ്ടു ദിവസമായിട്ട് കടുത്ത പനിയാ മോന്…” മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ആനന്ദി പറഞ്ഞു. അമ്പിളിയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു, വേഗത്തിൽ മുകളിലേക്ക് ചെന്നു.
മങ്ങിയ വെളിച്ചമുള്ള മുറി. കട്ടിലിന്റെ അരികിലുള്ള കസേരയിൽ വിനയൻ, ശോഷിച്ചു വലിഞ്ഞ മുഖം. അവളെക്കണ്ടതും ഒരു ഞെട്ടലോടെ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“വിനയാ, വേണ്ട… കിടന്നോ…” അമ്പിളിയുടെ സ്വരത്തിൽ കരുതലലിഞ്ഞു.
“അമ്പിളി ചേച്ചി, ഞാൻ…” വിനയന്റെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു. പനിച്ചൂടിൽ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് ഒന്നുമില്ല, വിനയാ. ഞാൻ… സോറി. അന്ന് ഞാൻ അങ്ങനെ പെരുമാറേണ്ടിയിരുന്നില്ല. എന്റെ തെറ്റായിരുന്നു…” അമ്പിളിയുടെ വാക്കുകൾക്ക് ആത്മാർത്ഥതയുടെ നനവുണ്ടായിരുന്നു.
വിനയന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചം. അവൾ തുടർന്നു, “പനി മാറിക്കോളൂ… ഞാൻ കഞ്ഞിയുമായി പിന്നെ വരാം…”
ആ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അമ്പിളിയുടെ മനസ്സിലൊരു ചെറുപ്രതീക്ഷയുടെ നാമ്പു മുളപൊട്ടിയിരുന്നു. വിനയന്റെ പനി മാറിയാലുടൻ… പാഠങ്ങൾക്ക് വരുമ്പോൾ… അന്ന് താൻ സംസാരിച്ചതിന്റെ ബാക്കി പറയാനുണ്ട്. അത്രയും ദിവസങ്ങൾ, സ്വന്തം വികാരങ്ങൾ പോലും തിരിച്ചറിയാതിരുന്ന ആത്മാവിന് പുതിയൊരുണർവ് പകരാനുണ്ട്.
കാലം രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്കൂടി മുന്നോട്ടുരുണ്ടു. മൂന്നാം ദിവസം അമ്പിളി അടുക്കളയിൽ, അമ്മയ്ക്ക് ചായയുണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. മാക്സി ധരിച്ചിരുന്ന അവൾ അടിയിൽ പാവാട പോലും ധരിച്ചിരുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ്, പുറകിലൂടെ വന്ന വിനയൻ അവളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചത്. ചൂട് പരത്തുന്ന അവന്റെ ശരീരം അവളിലേക്ക് പടർന്നു. വിരലുകൾ അവളുടെ വയറിനു ചുറ്റും കോർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മന്ത്രിച്ചു, “ഞാൻ മിസ്സ് ചെയ്തു…”
കണ്ണുകൾ ചുറ്റോടിക്കൊണ്ട് ജാനകിയമ്മയെ അന്വേഷിച്ച അമ്പിളി, അമ്മ അടുത്തില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം തിരിച്ചു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“എന്റെ വിനയാ… അമ്പിളി ചേച്ചിക്കും നിന്നെ മിസ്സ് ചെയ്തു കുഞ്ഞേ…”
വിനയന്റെ ആലിംഗനം കൂടുതൽ ശക്തമായി. മനോഹരമായ വളവുകൾക്കുമേൽ വിരലുകൾ അലസമായി സഞ്ചരിക്കുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. പിന്നെയും അവനെ തന്നിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
പിന്നീടുള്ള രണ്ടു ദിവസങ്ങളിലും വിനയൻ ക്ലാസ്സിന് വന്നില്ല. അമ്പിളിക്ക് അവനെ കാണാത്തതിൽ വിഷമം തോന്നി. ‘എന്തുപറ്റി?’ എന്ന ജാനകിയമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് അവൾക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം വിനയനെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കാൻ അമ്പിളി അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
“രണ്ടു ദിവസമായിട്ട് കടുത്ത പനിയാ മോന്…” മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ആനന്ദി പറഞ്ഞു. അമ്പിളിയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു, വേഗത്തിൽ മുകളിലേക്ക് ചെന്നു.
മങ്ങിയ വെളിച്ചമുള്ള മുറി. കട്ടിലിന്റെ അരികിലുള്ള കസേരയിൽ വിനയൻ, ശോഷിച്ചു വലിഞ്ഞ മുഖം. അവളെക്കണ്ടതും ഒരു ഞെട്ടലോടെ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“വിനയാ, വേണ്ട… കിടന്നോ…” അമ്പിളിയുടെ സ്വരത്തിൽ കരുതലലിഞ്ഞു.
“അമ്പിളി ചേച്ചി, ഞാൻ…” വിനയന്റെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു. പനിച്ചൂടിൽ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് ഒന്നുമില്ല, വിനയാ. ഞാൻ… സോറി. അന്ന് ഞാൻ അങ്ങനെ പെരുമാറേണ്ടിയിരുന്നില്ല. എന്റെ തെറ്റായിരുന്നു…” അമ്പിളിയുടെ വാക്കുകൾക്ക് ആത്മാർത്ഥതയുടെ നനവുണ്ടായിരുന്നു.
വിനയന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചം. അവൾ തുടർന്നു, “പനി മാറിക്കോളൂ… ഞാൻ കഞ്ഞിയുമായി പിന്നെ വരാം…”
ആ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അമ്പിളിയുടെ മനസ്സിലൊരു ചെറുപ്രതീക്ഷയുടെ നാമ്പു മുളപൊട്ടിയിരുന്നു. വിനയന്റെ പനി മാറിയാലുടൻ… പാഠങ്ങൾക്ക് വരുമ്പോൾ… അന്ന് താൻ സംസാരിച്ചതിന്റെ ബാക്കി പറയാനുണ്ട്. അത്രയും ദിവസങ്ങൾ, സ്വന്തം വികാരങ്ങൾ പോലും തിരിച്ചറിയാതിരുന്ന ആത്മാവിന് പുതിയൊരുണർവ് പകരാനുണ്ട്.
കാലം രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്കൂടി മുന്നോട്ടുരുണ്ടു. മൂന്നാം ദിവസം അമ്പിളി അടുക്കളയിൽ, അമ്മയ്ക്ക് ചായയുണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. മാക്സി ധരിച്ചിരുന്ന അവൾ അടിയിൽ പാവാട പോലും ധരിച്ചിരുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ്, പുറകിലൂടെ വന്ന വിനയൻ അവളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചത്. ചൂട് പരത്തുന്ന അവന്റെ ശരീരം അവളിലേക്ക് പടർന്നു. വിരലുകൾ അവളുടെ വയറിനു ചുറ്റും കോർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മന്ത്രിച്ചു, “ഞാൻ മിസ്സ് ചെയ്തു…”
കണ്ണുകൾ ചുറ്റോടിക്കൊണ്ട് ജാനകിയമ്മയെ അന്വേഷിച്ച അമ്പിളി, അമ്മ അടുത്തില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം തിരിച്ചു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“എന്റെ വിനയാ… അമ്പിളി ചേച്ചിക്കും നിന്നെ മിസ്സ് ചെയ്തു കുഞ്ഞേ…”
വിനയന്റെ ആലിംഗനം കൂടുതൽ ശക്തമായി. മനോഹരമായ വളവുകൾക്കുമേൽ വിരലുകൾ അലസമായി സഞ്ചരിക്കുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. പിന്നെയും അവനെ തന്നിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
ഇതൊന്നുമറിയാതെ, ജാനകിയമ്മ വീടിന് പുറത്തെ ചെടികൾക്കു വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു.
***
വിനയന്റേയും അമ്പിളിയുടേയും ലോകം മാറിമറിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഏകാന്തത നിറഞ്ഞ ആ വീട്ടിലെ നിശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ, അതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത വികാരങ്ങളുടെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റാണ് അവരെ ആഞ്ഞുവീശിയത്. നിയന്ത്രണത്തിന്റെ അണക്കെട്ടുകൾ തകർന്നു.
ആഗ്രഹം, സ്വപ്നങ്ങൾക്കപ്പുറം നിൽക്കുന്ന യാഥാർഥ്യം, നിമിഷങ്ങളിൽ കോർത്തുവച്ച തെറ്റോ ശരിയോ എന്ന ചിന്തയ്ക്കിടമില്ലാത്ത ഒരു ലഹരി. അവർ ഒന്നായി.
ഉച്ചവെയിലിനെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കുന്ന ചൂടിൽ, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളിൽ, പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ആർദ്രമായ ആലിംഗനത്തിൽ ഒടുങ്ങുമ്പോൾ, ഇനിയെന്ത് എന്ന ചോദ്യം പോലും അവരുടെ മനസ്സിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയില്ല.
താഴത്തെ നിലയിലായിരുന്ന പതിവു പഠനമുറി ഇപ്പോൾ ഒഴിവാകുകയായിരുന്നു. ജാനകിയമ്മ ടിവി കാണുന്ന ശബ്ദം വിനയനെ ശല്യപ്പെടുത്തുമെന്നായി അമ്പിളിയുടെ ഒഴികഴിവ്. അമ്മയും അതിനോട് യോജിച്ചു, മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പഠനം മാറ്റാനുള്ള തീരുമാനമെടുത്തു.
വിനയനും അമ്പിളിയും മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ പിടിയിലൊതുക്കി.
“വിനയാ…” അമ്പിളിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ നേരിയ അലയൊലികൾ.
ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ വിനയൻ അവളെ ഒന്നുകൂടി തന്നോടു ചേർത്തുപിടിച്ചു, “ഐ മിസ്സ്ഡ് യു അമ്പിളി ചേച്ചി… യു കാന്റ് ഇമാജിൻ…”
“അതെ വിനയാ, ചേച്ചിക്കും നിന്നോട് എന്നും സ്നേഹമാണ്…” അമ്പിളിയുടെ മറുപടി മൃദുലമായിരുന്നു.
അവൾ തുടർന്നു, “ഇനി അങ്ങനെ ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ പോലും ഇങ്ങനെ വിട്ടുപോകരുത്. എത്ര വഴക്കു പറഞ്ഞാലും ചേച്ചിക്ക് നിന്നെ unത്തിരി ഇഷ്ടമാ…”
വിനയന്റെ പിടി മുറുകി. ശക്തമായ വലതുകൈ അവളുടെ വലതു വശത്തെ നിതംബത്തിൽ ഉറച്ചു. വിരലുകൾ അവിടെ അലസമായി സഞ്ചരിച്ചു. ഈ സ്പർശനങ്ങളുടെ നനുത്ത ചൂടിന് അടിമപ്പെടുകയായിരുന്നു അമ്പിളി. സ്നേഹത്തിനും ആർദ്രതയ്ക്കുമായി വെമ്പിയിരുന്ന അവളുടെ ആത്മാവ് ഈ ലാളനകളിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
ഉച്ചവെയിലിന്റെ ചൂടേറ്റ്, പുളയുന്ന പുഴുവിനെപ്പോലെ അവൾ അവന്റെ ചേർന്നുനിൽപ്പിൽ അസ്വസ്ഥതയോടെ വലഞ്ഞു. സ്നേഹവും വാത്സല്യവും കൂടിക്കലർന്ന വികാരങ്ങളിൽ, ഏതാണ് ശരി ഏതാണ് തെറ്റ് എന്ന ചിന്ത പോലും അവൾക്കന്യമായിരുന്നു.
അവൾ വിനയനെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു, ശബ്ദം വിറയലോടെ പിറന്നു, “വിനയാ… ഇതൊന്നും ഞാൻ…”
ഇതൊന്നുമറിയാതെ, ജാനകിയമ്മ വീടിന് പുറത്തെ ചെടികൾക്കു വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു.
***
വിനയന്റേയും അമ്പിളിയുടേയും ലോകം മാറിമറിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഏകാന്തത നിറഞ്ഞ ആ വീട്ടിലെ നിശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ, അതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത വികാരങ്ങളുടെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റാണ് അവരെ ആഞ്ഞുവീശിയത്. നിയന്ത്രണത്തിന്റെ അണക്കെട്ടുകൾ തകർന്നു.
ആഗ്രഹം, സ്വപ്നങ്ങൾക്കപ്പുറം നിൽക്കുന്ന യാഥാർഥ്യം, നിമിഷങ്ങളിൽ കോർത്തുവച്ച തെറ്റോ ശരിയോ എന്ന ചിന്തയ്ക്കിടമില്ലാത്ത ഒരു ലഹരി. അവർ ഒന്നായി.
ഉച്ചവെയിലിനെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കുന്ന ചൂടിൽ, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളിൽ, പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെട്ട്, ആർദ്രമായ ആലിംഗനത്തിൽ ഒടുങ്ങുമ്പോൾ, ഇനിയെന്ത് എന്ന ചോദ്യം പോലും അവരുടെ മനസ്സിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയില്ല.
താഴത്തെ നിലയിലായിരുന്ന പതിവു പഠനമുറി ഇപ്പോൾ ഒഴിവാകുകയായിരുന്നു. ജാനകിയമ്മ ടിവി കാണുന്ന ശബ്ദം വിനയനെ ശല്യപ്പെടുത്തുമെന്നായി അമ്പിളിയുടെ ഒഴികഴിവ്. അമ്മയും അതിനോട് യോജിച്ചു, മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പഠനം മാറ്റാനുള്ള തീരുമാനമെടുത്തു.
വിനയനും അമ്പിളിയും മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ, അവൻ വീണ്ടും അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ പിടിയിലൊതുക്കി.
“വിനയാ…” അമ്പിളിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ നേരിയ അലയൊലികൾ.
ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ വിനയൻ അവളെ ഒന്നുകൂടി തന്നോടു ചേർത്തുപിടിച്ചു, “ഐ മിസ്സ്ഡ് യു അമ്പിളി ചേച്ചി… യു കാന്റ് ഇമാജിൻ…”
“അതെ വിനയാ, ചേച്ചിക്കും നിന്നോട് എന്നും സ്നേഹമാണ്…” അമ്പിളിയുടെ മറുപടി മൃദുലമായിരുന്നു.
അവൾ തുടർന്നു, “ഇനി അങ്ങനെ ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ പോലും ഇങ്ങനെ വിട്ടുപോകരുത്. എത്ര വഴക്കു പറഞ്ഞാലും ചേച്ചിക്ക് നിന്നെ unത്തിരി ഇഷ്ടമാ…”
വിനയന്റെ പിടി മുറുകി. ശക്തമായ വലതുകൈ അവളുടെ വലതു വശത്തെ നിതംബത്തിൽ ഉറച്ചു. വിരലുകൾ അവിടെ അലസമായി സഞ്ചരിച്ചു. ഈ സ്പർശനങ്ങളുടെ നനുത്ത ചൂടിന് അടിമപ്പെടുകയായിരുന്നു അമ്പിളി. സ്നേഹത്തിനും ആർദ്രതയ്ക്കുമായി വെമ്പിയിരുന്ന അവളുടെ ആത്മാവ് ഈ ലാളനകളിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
ഉച്ചവെയിലിന്റെ ചൂടേറ്റ്, പുളയുന്ന പുഴുവിനെപ്പോലെ അവൾ അവന്റെ ചേർന്നുനിൽപ്പിൽ അസ്വസ്ഥതയോടെ വലഞ്ഞു. സ്നേഹവും വാത്സല്യവും കൂടിക്കലർന്ന വികാരങ്ങളിൽ, ഏതാണ് ശരി ഏതാണ് തെറ്റ് എന്ന ചിന്ത പോലും അവൾക്കന്യമായിരുന്നു.
അവൾ വിനയനെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു, ശബ്ദം വിറയലോടെ പിറന്നു, “വിനയാ… ഇതൊന്നും ഞാൻ…”
വിനയൻ അവളെ കട്ടിലിലേക്കിരുത്തി. അല്പം നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ലെറ്റ് മി ഗൈഡ് യു ചേച്ചി.”
പിന്നെയും കാത്തിരിക്കാതെ, അവൻ മുറിയുടെ വാതിലടച്ചു പൂട്ടി. ജാനകിയമ്മ മുകളിലേക്ക് വരുമോ എന്ന നേരിയ ഭയം അമ്പിളിയെ അലട്ടി. പക്ഷേ, അമ്മയുടെ വിട്ടുമാറാത്ത മുട്ടുവേദന അതിൽനിന്നും തടയുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
വിനയൻ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ അവളിൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ T-ഷർട്ട് ഊരി മാറ്റി. കണ്ണടച്ച അമ്പിളിയുടെ നേരെ നോക്കവാനാകാതെ വിനയൻ മുഖം തിരിച്ചു. വലിഞ്ഞുകെട്ടിയ പേശികളുടെ ദൃഢത ആ ശരീരത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ തല തലയിണയിൽ ചേർത്തു വയ്ക്കാൻ വിനയൻ പറഞ്ഞു. അമ്പിളി അനുസരിച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ, നേർത്ത വിരലുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, വിനയൻ അവളുടെ മാക്സിയുടെ അരിക് ഉയർത്തി. വയറും, അതിനു മുകളിൽ ഇളം രോമങ്ങൾ പടർന്ന ചർമ്മവും, കാണാനായി. പിങ്ക് നിറത്തിൽ, അല്പം പഴക്കമേറിയ അടിവസ്ത്രം… അതിനൊരു സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു. പുഷ്പത്തിന്റെ മണം മുറിയാകെ നിറയുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.
ഒരു പുരുഷന്റെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടം തന്റെ ശരീരത്തെ പരതുന്നത് ആദ്യമായിരുന്നു. കൗമാരം വിടപറഞ്ഞു എത്രയോ കാലം കഴിഞ്ഞെത്തിയിരിക്കുന്നു ഈ നിമിഷത്തിലേക്ക്. അവളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന സ്ത്രീ ഞെട്ടിയുണർന്നു.
അവൾ തുടർന്നു കിടന്നു, കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച്. പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കാനായി എത്രയോ സ്വപ്നങ്ങൾ ബാക്കി നിൽക്കുന്നുവെന്നോർത്തു. ഇനി കാത്തിരിപ്പില്ല.
പതിയെ, വിനയന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ അടിവസ്ത്രത്തെ താഴേക്കു തള്ളി. വൃത്തിയായി വെട്ടിയൊതുക്കിയ പൂമൊട്ടിന്റെ മനോഹാരിത അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് പടർന്നു. അമ്പിളി മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി.
“എന്താണെനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത്?” അമ്പിളിയുടെ ശബ്ദത്തിലെ നേർത്ത പിടച്ചിൽ വിനയനും അറിഞ്ഞു.
“വേണോ ചേച്ചി, ഞാൻ നിർത്തട്ടെ?”
“വേണ്ട…”
പതിയെ, വിനയൻ അവളുടെ പൂവിതളുകൾ വിടർത്തി. അതിനുള്ളിലെ തവിട്ടുനിറം ചാലിച്ച പിങ്ക് ഭാഗം… അവിടെ വിനയന്റെ നോട്ടം പതിഞ്ഞു.
പെട്ടെന്നുള്ള അമ്പിളിയുടെ ഞെട്ടൽ.. അവൻ താഴെ ചുണ്ട് ചേർത്തുവെക്കുന്നു! നാവുകൊണ്ട്, സാവധാനത്തിൽ അവിടെ തഴുകാൻ തുടങ്ങി. തന്നെ ആരോ ചുംബിക്കുന്ന പോലെ, ആഴത്തിൽ, നനുത്ത ചുംബനങ്ങളുമായി…
വിനയൻ അവളെ കട്ടിലിലേക്കിരുത്തി. അല്പം നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു, “ലെറ്റ് മി ഗൈഡ് യു ചേച്ചി.”
പിന്നെയും കാത്തിരിക്കാതെ, അവൻ മുറിയുടെ വാതിലടച്ചു പൂട്ടി. ജാനകിയമ്മ മുകളിലേക്ക് വരുമോ എന്ന നേരിയ ഭയം അമ്പിളിയെ അലട്ടി. പക്ഷേ, അമ്മയുടെ വിട്ടുമാറാത്ത മുട്ടുവേദന അതിൽനിന്നും തടയുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
വിനയൻ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ അവളിൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ T-ഷർട്ട് ഊരി മാറ്റി. കണ്ണടച്ച അമ്പിളിയുടെ നേരെ നോക്കവാനാകാതെ വിനയൻ മുഖം തിരിച്ചു. വലിഞ്ഞുകെട്ടിയ പേശികളുടെ ദൃഢത ആ ശരീരത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ തല തലയിണയിൽ ചേർത്തു വയ്ക്കാൻ വിനയൻ പറഞ്ഞു. അമ്പിളി അനുസരിച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ, നേർത്ത വിരലുകൾ ഉപയോഗിച്ച്, വിനയൻ അവളുടെ മാക്സിയുടെ അരിക് ഉയർത്തി. വയറും, അതിനു മുകളിൽ ഇളം രോമങ്ങൾ പടർന്ന ചർമ്മവും, കാണാനായി. പിങ്ക് നിറത്തിൽ, അല്പം പഴക്കമേറിയ അടിവസ്ത്രം… അതിനൊരു സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു. പുഷ്പത്തിന്റെ മണം മുറിയാകെ നിറയുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.
ഒരു പുരുഷന്റെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടം തന്റെ ശരീരത്തെ പരതുന്നത് ആദ്യമായിരുന്നു. കൗമാരം വിടപറഞ്ഞു എത്രയോ കാലം കഴിഞ്ഞെത്തിയിരിക്കുന്നു ഈ നിമിഷത്തിലേക്ക്. അവളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന സ്ത്രീ ഞെട്ടിയുണർന്നു.
അവൾ തുടർന്നു കിടന്നു, കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച്. പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കാനായി എത്രയോ സ്വപ്നങ്ങൾ ബാക്കി നിൽക്കുന്നുവെന്നോർത്തു. ഇനി കാത്തിരിപ്പില്ല.
പതിയെ, വിനയന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ അടിവസ്ത്രത്തെ താഴേക്കു തള്ളി. വൃത്തിയായി വെട്ടിയൊതുക്കിയ പൂമൊട്ടിന്റെ മനോഹാരിത അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് പടർന്നു. അമ്പിളി മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി.
“എന്താണെനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത്?” അമ്പിളിയുടെ ശബ്ദത്തിലെ നേർത്ത പിടച്ചിൽ വിനയനും അറിഞ്ഞു.
“വേണോ ചേച്ചി, ഞാൻ നിർത്തട്ടെ?”
“വേണ്ട…”
പതിയെ, വിനയൻ അവളുടെ പൂവിതളുകൾ വിടർത്തി. അതിനുള്ളിലെ തവിട്ടുനിറം ചാലിച്ച പിങ്ക് ഭാഗം… അവിടെ വിനയന്റെ നോട്ടം പതിഞ്ഞു.
പെട്ടെന്നുള്ള അമ്പിളിയുടെ ഞെട്ടൽ.. അവൻ താഴെ ചുണ്ട് ചേർത്തുവെക്കുന്നു! നാവുകൊണ്ട്, സാവധാനത്തിൽ അവിടെ തഴുകാൻ തുടങ്ങി. തന്നെ ആരോ ചുംബിക്കുന്ന പോലെ, ആഴത്തിൽ, നനുത്ത ചുംബനങ്ങളുമായി…
അമ്പിളിക്ക് സ്വർഗ്ഗവാതിൽ തുറന്നുകിട്ടിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. പിടിവിടാതെ അവൾ തലയിണയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ചൂട് അലയടിച്ചു. വികാരങ്ങളുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഈ കുത്തൊഴുക്കിൽ അവൾ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. മനസ്സിലേയ്ക്ക് ഒരു കൌമാരക്കാരിയുടെ ചുറുചുറുക്ക് കടന്നു വന്നു. പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ, അതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത നിർവൃതിയുടെ നിറങ്ങൾ പടർന്നു.
വിനയന് മറ്റൊന്നും അപ്പോൾ ചിന്തിക്കാനായില്ല. ഇത്രയും നാൾ എവിടെയൊക്കെയോ അടിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ അണപൊട്ടിയൊഴുകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ഉടലിൽ, തന്റെ ചുണ്ടുകളിലൂടെയും നാവിലൂടെയും അവൻ പുതിയൊരു ലോകം സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ആ നിർവൃതിയുടെ നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, വിനയൻ പതിയെ മുകളിലേക്കുയർന്നു. അമ്പിളിയാകട്ടെ മറ്റൊരു ലോകത്തായിരുന്നു. 31 വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരിക്കലും കിട്ടാതെപോയതെന്തോ, വർഷങ്ങളായി അവൾ വെമ്പിനിന്നതെന്തോ, സ്വപ്നങ്ങളಲ್ಲಿ മാത്രം കണ്ടതെന്തോ, അവൾക്കിപ്പോൾ ലഭിച്ചു.
ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും അവളെ ബാധിക്കുന്നില്ല. അയാളുടെ വന്യമായ ഊർജ്ജത്തിൽ അമ്പിളി വിറച്ചു. തന്റെ മാക്സി വലിച്ചുകീറുന്ന ഒച്ച കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി. ചെറിയ മാറിടങ്ങൾ കണ്ടതും വിനയൻ അവളുടെ ബ്രായുടെ കൊളുത്തഴിച്ചു. അവൾ ചെറിയ കുന്നുകൾ കൈകൊണ്ട് മറച്ചപ്പോൾ, ചുംബനങ്ങളുമായി വിനയൻ ആ കൈകളെ തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽനിന്നും അകറ്റി. പിന്നെ അതീവ ഊർജ്ജത്തോടെ അവൻ ആ മാറിടങ്ങൾ നുകരാൻ തുടങ്ങി. അതോടൊപ്പം അവന്റെ പാന്റ്സും അരയിൽ നിന്ന് താഴേക്കു വീണു.
അമ്പിളിയുടെ കൈകൾ അവൻ തൻറെ ലിംഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. തന്റെ കൈകളിൽ അത് തൊട്ട നിമിഷം വിറയലോടെ അവൾ അത് മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ആദ്യമായി ഇങ്ങനെയൊരു പുരുഷാംഗത്തെ തൊടുന്ന അവളുടെ വിരലുകൾ പിടച്ചു.
ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ചൂട് അലയടിച്ചു. എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങളും അഴിഞ്ഞുവീണിരിക്കുന്നു. മറക്കേണ്ടത് മറന്നുകൊണ്ട്, നേടിയെടുക്കേണ്ടത് നേടിക്കൊണ്ട്, ശരിയെന്നോ തെറ്റെന്നോ ഇല്ലാത്ത ലഹരിയുടെ നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് അവർ ഒഴുകുകയായിരുന്നു.
കാറ്റ് നിശ്ചലമായ ആ മുറിയിൽ, ഇനിയും പറഞ്ഞുതീരാത്ത പ്രണയത്തിന്റെയും, ഉന്മാദത്തിന്റെയും, വർഷങ്ങളായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെയും കഥയായി അവർ ഇഴചേർന്നു…
അമ്പിളിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നേർത്ത വിറയലുണ്ടായിരുന്നു, “വിനയാ… പതുക്കെ… എങ്കിലും എനിക്കിത് വേണം…” അവളുടെ കൈ അവന്റെ പുരുഷലിംഗത്തെ കൂടുതൽ ശക്തിയിൽ പിടിച്ചമർത്തി.
വിനയൻ പതിയെ, ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ ലിംഗം അവളുടെ ഉടലിലേക്ക് താഴ്ത്തി.
അമ്പിളിക്ക് സ്വർഗ്ഗവാതിൽ തുറന്നുകിട്ടിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. പിടിവിടാതെ അവൾ തലയിണയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ചൂട് അലയടിച്ചു. വികാരങ്ങളുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഈ കുത്തൊഴുക്കിൽ അവൾ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. മനസ്സിലേയ്ക്ക് ഒരു കൌമാരക്കാരിയുടെ ചുറുചുറുക്ക് കടന്നു വന്നു. പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ, അതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത നിർവൃതിയുടെ നിറങ്ങൾ പടർന്നു.
വിനയന് മറ്റൊന്നും അപ്പോൾ ചിന്തിക്കാനായില്ല. ഇത്രയും നാൾ എവിടെയൊക്കെയോ അടിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ അണപൊട്ടിയൊഴുകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ഉടലിൽ, തന്റെ ചുണ്ടുകളിലൂടെയും നാവിലൂടെയും അവൻ പുതിയൊരു ലോകം സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ആ നിർവൃതിയുടെ നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, വിനയൻ പതിയെ മുകളിലേക്കുയർന്നു. അമ്പിളിയാകട്ടെ മറ്റൊരു ലോകത്തായിരുന്നു. 31 വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരിക്കലും കിട്ടാതെപോയതെന്തോ, വർഷങ്ങളായി അവൾ വെമ്പിനിന്നതെന്തോ, സ്വപ്നങ്ങളಲ್ಲಿ മാത്രം കണ്ടതെന്തോ, അവൾക്കിപ്പോൾ ലഭിച്ചു.
ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും അവളെ ബാധിക്കുന്നില്ല. അയാളുടെ വന്യമായ ഊർജ്ജത്തിൽ അമ്പിളി വിറച്ചു. തന്റെ മാക്സി വലിച്ചുകീറുന്ന ഒച്ച കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി. ചെറിയ മാറിടങ്ങൾ കണ്ടതും വിനയൻ അവളുടെ ബ്രായുടെ കൊളുത്തഴിച്ചു. അവൾ ചെറിയ കുന്നുകൾ കൈകൊണ്ട് മറച്ചപ്പോൾ, ചുംബനങ്ങളുമായി വിനയൻ ആ കൈകളെ തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽനിന്നും അകറ്റി. പിന്നെ അതീവ ഊർജ്ജത്തോടെ അവൻ ആ മാറിടങ്ങൾ നുകരാൻ തുടങ്ങി. അതോടൊപ്പം അവന്റെ പാന്റ്സും അരയിൽ നിന്ന് താഴേക്കു വീണു.
അമ്പിളിയുടെ കൈകൾ അവൻ തൻറെ ലിംഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. തന്റെ കൈകളിൽ അത് തൊട്ട നിമിഷം വിറയലോടെ അവൾ അത് മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ആദ്യമായി ഇങ്ങനെയൊരു പുരുഷാംഗത്തെ തൊടുന്ന അവളുടെ വിരലുകൾ പിടച്ചു.
ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ചൂട് അലയടിച്ചു. എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങളും അഴിഞ്ഞുവീണിരിക്കുന്നു. മറക്കേണ്ടത് മറന്നുകൊണ്ട്, നേടിയെടുക്കേണ്ടത് നേടിക്കൊണ്ട്, ശരിയെന്നോ തെറ്റെന്നോ ഇല്ലാത്ത ലഹരിയുടെ നിമിഷങ്ങളിലേക്ക് അവർ ഒഴുകുകയായിരുന്നു.
കാറ്റ് നിശ്ചലമായ ആ മുറിയിൽ, ഇനിയും പറഞ്ഞുതീരാത്ത പ്രണയത്തിന്റെയും, ഉന്മാദത്തിന്റെയും, വർഷങ്ങളായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെയും കഥയായി അവർ ഇഴചേർന്നു…
അമ്പിളിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നേർത്ത വിറയലുണ്ടായിരുന്നു, “വിനയാ… പതുക്കെ… എങ്കിലും എനിക്കിത് വേണം…” അവളുടെ കൈ അവന്റെ പുരുഷലിംഗത്തെ കൂടുതൽ ശക്തിയിൽ പിടിച്ചമർത്തി.
വിനയൻ പതിയെ, ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ ലിംഗം അവളുടെ ഉടലിലേക്ക് താഴ്ത്തി.
അമ്പിളി അയാളുടെ താളത്തിനൊപ്പം, തന്നെത്തന്നെ തുറന്നുകൊടുത്തു. ഓരോ തവണ അവൻ അമർത്തുമ്പോഴും, അവളുടെ ഉള്ളിൽ അവൻ കൂടുതലായിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
“വിനയാ… ഞാൻ നിന്റേത് മാത്രമാണ്… എല്ലാം നിനക്ക്…” അമ്പിളിയുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ തീക്കനലായി പടർന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ശക്തിയോടെ അവന്റെ നടുവ് ഒന്ന് ചലിച്ചു. അവൾ അപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി തുറന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. പുരുഷത്വത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ വിനയൻ അവളിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും ഇറങ്ങി. അമ്പിളിയിൽ നിന്നും ഒരു നേർത്ത ഞരക്കം ഉയർന്നു.
നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവരുടെ ലോകം മാറിമറിഞ്ഞു. പെണ്ണെന്നും ആണെന്നും ഇല്ലാതായി. പരിചിതമല്ലാത്ത ഒരു അഗ്നിപർവ്വതത്തിനുള്ളിൽ ചെന്നുവീണതുപോലുള്ള അനുഭവം, ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നിന്നും വെടിപൊട്ടുന്ന സുഖം. അവർ ഒന്നായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു, ആ വിധത്തിൽ… അത്രനാളത്തെ ഒറ്റപ്പെടലും, ദാഹവും, സ്വപ്നങ്ങളും കൂടിച്ചേർന്ന, തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരനുഭൂതി.
പുറത്ത് ഇളംവെയിൽ ആ മുറിയുടെ ജനൽ വിരികളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി. താഴെ ജനാലകൾ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു കിളിയുടെ ശബ്ദം അവർ കേട്ടു.
ചിലപ്പോൾ ഒരു പക്ഷിയുടെ ശബ്ദംപോലെ അമ്പിളിയുടെ ചെവിയിൽ അമ്മയുടെ വിളി തെളിഞ്ഞുകേട്ടു… വേണ്ട, അതങ്ങനെയാവില്ല. അങ്ങനെയൊരു നിമിഷത്തിൽ അങ്ങനെയൊരു തടസ്സത്തിന് ഇടം കൊടുക്കേണ്ട. പിന്നെ മറ്റൊന്നുമല്ല, അവന്റെ ശ്വാസവും, സ്പർശവും, കിതപ്പും. അതല്ലാതെ മറെറാന്നും ആ കൊച്ചുമുറിയിൽ അപ്പോൾ ഇല്ലായിരുന്നു.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ലിംഗം പിൻവലിക്കുമ്പോൾ, വിനയൻ ചെറിയൊരു ‘പ്ലക്ക്’ ശബ്ദം കേട്ടു. അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു ആ ശബ്ദം. ഇരുവരുടേയും മുഖത്ത് ചിരി വിടർന്നു.
ആ മുറിയിലെ മൂകതയ്ക്ക് ആ ചെറിയ ചിരി ഏറെ ആശ്വാസമായിരുന്നു. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ചെറുപുളകമുണ്ടെങ്കിലും, അതെല്ലാം മറികടക്കുന്നൊരു നനുത്ത സുഖം അവരെ വീണ്ടും വലയം ചെയ്തു. വേർപിരിഞ്ഞ ശരീരങ്ങൾ ഇനിയും അടുക്കാനായി വെമ്പൽ കൊണ്ടു.
ശാരീരികമായ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം മറ്റെന്തോ അവരെ തമ്മിൽ ബന്ധിക്കുന്നതായി അവർക്കു തോന്നി. സ്നേഹമോ? അതോ കൂടുതൽ ശക്തമായ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? പ്രായത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ്, കാമവും ആർദ്രതയും കൂടിക്കുഴഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളിൽ അതൊന്നും നിർവചിക്കാൻ അവർക്കായില്ല.
ഉച്ചയൂണ് വേണ്ടെന്ന് തീർത്തു പറഞ്ഞ അമ്മയുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ പോലും ഈയൊരു നിമിഷത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നിയില്ല. വെയിലിന്റെ തീക്ഷ്ണതമൂലം, വിയർപ്പുമണിയിൽ പുളഞ്ഞ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾക്ക് ഒരാശ്വാസമായി ജനൽ വിരികളിലൂടെ ഇടയ്ക്കൊക്കെ തലോടിപ്പോവുന്ന ഇളംകാറ്റ്…
അമ്പിളി അയാളുടെ താളത്തിനൊപ്പം, തന്നെത്തന്നെ തുറന്നുകൊടുത്തു. ഓരോ തവണ അവൻ അമർത്തുമ്പോഴും, അവളുടെ ഉള്ളിൽ അവൻ കൂടുതലായിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
“വിനയാ… ഞാൻ നിന്റേത് മാത്രമാണ്… എല്ലാം നിനക്ക്…” അമ്പിളിയുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ തീക്കനലായി പടർന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ശക്തിയോടെ അവന്റെ നടുവ് ഒന്ന് ചലിച്ചു. അവൾ അപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി തുറന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. പുരുഷത്വത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ വിനയൻ അവളിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും ഇറങ്ങി. അമ്പിളിയിൽ നിന്നും ഒരു നേർത്ത ഞരക്കം ഉയർന്നു.
നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവരുടെ ലോകം മാറിമറിഞ്ഞു. പെണ്ണെന്നും ആണെന്നും ഇല്ലാതായി. പരിചിതമല്ലാത്ത ഒരു അഗ്നിപർവ്വതത്തിനുള്ളിൽ ചെന്നുവീണതുപോലുള്ള അനുഭവം, ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നിന്നും വെടിപൊട്ടുന്ന സുഖം. അവർ ഒന്നായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു, ആ വിധത്തിൽ… അത്രനാളത്തെ ഒറ്റപ്പെടലും, ദാഹവും, സ്വപ്നങ്ങളും കൂടിച്ചേർന്ന, തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരനുഭൂതി.
പുറത്ത് ഇളംവെയിൽ ആ മുറിയുടെ ജനൽ വിരികളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി. താഴെ ജനാലകൾ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു കിളിയുടെ ശബ്ദം അവർ കേട്ടു.
ചിലപ്പോൾ ഒരു പക്ഷിയുടെ ശബ്ദംപോലെ അമ്പിളിയുടെ ചെവിയിൽ അമ്മയുടെ വിളി തെളിഞ്ഞുകേട്ടു… വേണ്ട, അതങ്ങനെയാവില്ല. അങ്ങനെയൊരു നിമിഷത്തിൽ അങ്ങനെയൊരു തടസ്സത്തിന് ഇടം കൊടുക്കേണ്ട. പിന്നെ മറ്റൊന്നുമല്ല, അവന്റെ ശ്വാസവും, സ്പർശവും, കിതപ്പും. അതല്ലാതെ മറെറാന്നും ആ കൊച്ചുമുറിയിൽ അപ്പോൾ ഇല്ലായിരുന്നു.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ലിംഗം പിൻവലിക്കുമ്പോൾ, വിനയൻ ചെറിയൊരു ‘പ്ലക്ക്’ ശബ്ദം കേട്ടു. അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു ആ ശബ്ദം. ഇരുവരുടേയും മുഖത്ത് ചിരി വിടർന്നു.
ആ മുറിയിലെ മൂകതയ്ക്ക് ആ ചെറിയ ചിരി ഏറെ ആശ്വാസമായിരുന്നു. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ചെറുപുളകമുണ്ടെങ്കിലും, അതെല്ലാം മറികടക്കുന്നൊരു നനുത്ത സുഖം അവരെ വീണ്ടും വലയം ചെയ്തു. വേർപിരിഞ്ഞ ശരീരങ്ങൾ ഇനിയും അടുക്കാനായി വെമ്പൽ കൊണ്ടു.
ശാരീരികമായ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം മറ്റെന്തോ അവരെ തമ്മിൽ ബന്ധിക്കുന്നതായി അവർക്കു തോന്നി. സ്നേഹമോ? അതോ കൂടുതൽ ശക്തമായ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? പ്രായത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ്, കാമവും ആർദ്രതയും കൂടിക്കുഴഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളിൽ അതൊന്നും നിർവചിക്കാൻ അവർക്കായില്ല.
ഉച്ചയൂണ് വേണ്ടെന്ന് തീർത്തു പറഞ്ഞ അമ്മയുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ പോലും ഈയൊരു നിമിഷത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നിയില്ല. വെയിലിന്റെ തീക്ഷ്ണതമൂലം, വിയർപ്പുമണിയിൽ പുളഞ്ഞ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾക്ക് ഒരാശ്വാസമായി ജനൽ വിരികളിലൂടെ ഇടയ്ക്കൊക്കെ തലോടിപ്പോവുന്ന ഇളംകാറ്റ്…
കിടപ്പിൽ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു. വിനയന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കുഞ്ഞുമുലകളോട് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ, വിരൽത്തുമ്പുകൾ മുലഞെട്ടുകളിൽ സാവധാനം തലോടും. ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു സുഖമാണ് അമ്പിളിയെ പൊതിഞ്ഞത്. പെണ്ണെന്ന വികാരത്തിന്റെ അടക്കിപ്പിടിച്ചുവച്ച വർഷങ്ങൾ ഇതാ, ഇപ്പോൾ, ഈ നിമിഷങ്ങളിൽ ഉരുകിത്തീരുന്നു.
മുഖത്തെ ചെറുപുഞ്ചിരി അവൻ കണ്ടു. തന്റെ സ്പർശങ്ങൾ അവൾക്ക് സുഖം നൽകുന്നതറിഞ്ഞ് അവന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു. അശ്രദ്ധമായി ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന മുടിയിഴകൾ അവൻ മെല്ലെ തഴുകി മാറ്റി.
ഉച്ചവെയിലിന്റെ ചൂടേറ്റ് മയങ്ങിയ ഒരു ഭൂമിയെപ്പോലെ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
പുറത്തെ ശബ്ദങ്ങളൊന്നും അവരെ ബാധിച്ചില്ല. വിനയനും അമ്പിളിയും അടങ്ങിയ മറ്റൊരു പ്രപഞ്ചം ആ മുറിയിൽ രൂപപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു… അവിടെ നിറഞ്ഞുനിന്നത് സ്നേഹവും വാത്സല്യവും കൂടിച്ചേർന്ന തീവ്രമായൊരു കാമവുമായിരുന്നു.
അഞ്ചുമണി അടുക്കവേ, അമ്പിളി കിടക്കയിൽ നിന്നെണീറ്റു. സ്കർട്ടും ബ്ലൗസും ധരിച്ചു. പിന്നെ വിനയനോടും ഉടുത്തൊരുങ്ങാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
എന്നത്തെയും പോലെ, പതിവില്ലാത്ത ഒരു നാണത്തോടെ, എന്നാൽ സന്തോഷത്തോടെ, അവർ താഴേയ്ക്ക് ചെന്നു. ജാനകിയമ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ, ഇരിപ്പും നോട്ടവും ഒന്നും അസ്വഭാവികം ആകരുതെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു.
വാതിൽക്കൽ നിന്ന് വിനയൻ പിരിഞ്ഞുപോകവേ, പ്രണയത്തിന്റെ വേദന അമ്പിളിയെ വീണ്ടും വീണ്ടും വലച്ചു. നാളത്തെ പ്രതീക്ഷയോടെ, “നാളെ വരണേ, വിനയാ…” എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.
ആ മുഖത്തെ ദുഃഖം വിനയൻ അറിഞ്ഞില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ആ ദുഃഖം അവനോടു കൂടി അമ്പിളിയ്ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് സംശയിക്കണം.
മകനെപ്പോലെ കരുതിയിരുന്നൊരാൾ… ഇനിയങ്ങോട്ട് ‘മറ്റേതോ’ തലത്തിലാണ്. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഭാരങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ കയറിക്കൂടിയെങ്കിലും, അമ്പിളി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയും വിനയൻ അറിഞ്ഞില്ല. നേരം ഇരുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയ അവൻ പെട്ടെന്ന് ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കി, ജനൽ വിരികൾക്കിടയിലൂടെ അവളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു.
തന്റെ ഇഷ്ടം സാധിക്കാൻ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുകയാണോ ഇത്രയും നാൾ ‘ചേച്ചി’ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി? എന്താകും അവരുടെ ഭാവി? ഈ ബന്ധത്തിന് ഒരു പേരുണ്ടോ? ചോദ്യങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു… ഉത്തരങ്ങൾ അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്…
രാത്രിയായപ്പോൾ, കുളി കഴിഞ്ഞ് അമ്പിളി തന്റെ മുറിയുടെ വാതിലടച്ചു. പൂർണ്ണ നഗ്നയായി, മുറിക്ക് മധ്യത്തിലുള്ള വലിയ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നു. ശരീരമാസകലം അവൾ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു. വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലെ ചുവന്ന പാടുകൾ… വിനയൻ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചു പോയ പ്രണയത്തിന്റെ പൊള്ളലുകൾ, അടങ്ങാത്ത ആവേശത്തിന്റെ മുദ്രകൾ.
കിടപ്പിൽ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു. വിനയന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കുഞ്ഞുമുലകളോട് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ, വിരൽത്തുമ്പുകൾ മുലഞെട്ടുകളിൽ സാവധാനം തലോടും. ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു സുഖമാണ് അമ്പിളിയെ പൊതിഞ്ഞത്. പെണ്ണെന്ന വികാരത്തിന്റെ അടക്കിപ്പിടിച്ചുവച്ച വർഷങ്ങൾ ഇതാ, ഇപ്പോൾ, ഈ നിമിഷങ്ങളിൽ ഉരുകിത്തീരുന്നു.
മുഖത്തെ ചെറുപുഞ്ചിരി അവൻ കണ്ടു. തന്റെ സ്പർശങ്ങൾ അവൾക്ക് സുഖം നൽകുന്നതറിഞ്ഞ് അവന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു. അശ്രദ്ധമായി ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന മുടിയിഴകൾ അവൻ മെല്ലെ തഴുകി മാറ്റി.
ഉച്ചവെയിലിന്റെ ചൂടേറ്റ് മയങ്ങിയ ഒരു ഭൂമിയെപ്പോലെ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
പുറത്തെ ശബ്ദങ്ങളൊന്നും അവരെ ബാധിച്ചില്ല. വിനയനും അമ്പിളിയും അടങ്ങിയ മറ്റൊരു പ്രപഞ്ചം ആ മുറിയിൽ രൂപപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു… അവിടെ നിറഞ്ഞുനിന്നത് സ്നേഹവും വാത്സല്യവും കൂടിച്ചേർന്ന തീവ്രമായൊരു കാമവുമായിരുന്നു.
അഞ്ചുമണി അടുക്കവേ, അമ്പിളി കിടക്കയിൽ നിന്നെണീറ്റു. സ്കർട്ടും ബ്ലൗസും ധരിച്ചു. പിന്നെ വിനയനോടും ഉടുത്തൊരുങ്ങാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
എന്നത്തെയും പോലെ, പതിവില്ലാത്ത ഒരു നാണത്തോടെ, എന്നാൽ സന്തോഷത്തോടെ, അവർ താഴേയ്ക്ക് ചെന്നു. ജാനകിയമ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ, ഇരിപ്പും നോട്ടവും ഒന്നും അസ്വഭാവികം ആകരുതെന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു.
വാതിൽക്കൽ നിന്ന് വിനയൻ പിരിഞ്ഞുപോകവേ, പ്രണയത്തിന്റെ വേദന അമ്പിളിയെ വീണ്ടും വീണ്ടും വലച്ചു. നാളത്തെ പ്രതീക്ഷയോടെ, “നാളെ വരണേ, വിനയാ…” എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.
ആ മുഖത്തെ ദുഃഖം വിനയൻ അറിഞ്ഞില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ആ ദുഃഖം അവനോടു കൂടി അമ്പിളിയ്ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് സംശയിക്കണം.
മകനെപ്പോലെ കരുതിയിരുന്നൊരാൾ… ഇനിയങ്ങോട്ട് ‘മറ്റേതോ’ തലത്തിലാണ്. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഭാരങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ കയറിക്കൂടിയെങ്കിലും, അമ്പിളി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയും വിനയൻ അറിഞ്ഞില്ല. നേരം ഇരുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയ അവൻ പെട്ടെന്ന് ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കി, ജനൽ വിരികൾക്കിടയിലൂടെ അവളെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു.
തന്റെ ഇഷ്ടം സാധിക്കാൻ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുകയാണോ ഇത്രയും നാൾ ‘ചേച്ചി’ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടി? എന്താകും അവരുടെ ഭാവി? ഈ ബന്ധത്തിന് ഒരു പേരുണ്ടോ? ചോദ്യങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു… ഉത്തരങ്ങൾ അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്…
രാത്രിയായപ്പോൾ, കുളി കഴിഞ്ഞ് അമ്പിളി തന്റെ മുറിയുടെ വാതിലടച്ചു. പൂർണ്ണ നഗ്നയായി, മുറിക്ക് മധ്യത്തിലുള്ള വലിയ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നു. ശരീരമാസകലം അവൾ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു. വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലെ ചുവന്ന പാടുകൾ… വിനയൻ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചു പോയ പ്രണയത്തിന്റെ പൊള്ളലുകൾ, അടങ്ങാത്ത ആവേശത്തിന്റെ മുദ്രകൾ.
ആ മുറിയിൽ ആരും അവളെ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും, അമ്പിളിയ്ക്ക് ഒരു നാണം തോന്നി. വേഗത്തിൽ നീളൻ കാമിസോൾ മാത്രം ധരിച്ച്, കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അത് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മധുരതരമായ ഉറക്കമായിരുന്നു.
ഓരോ നിമിഷത്തിന്റെയും, ഓരോ സ്പർശത്തിന്റെയും മാധുര്യം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പൊള്ളുന്ന ശരീരത്തിനുള്ളിൽ തേൻ നിറച്ചു വയ്ക്കുന്നതുപോലുള്ള സുഖം. മൂടിപ്പുതക്കുമ്പോൾ പോലും, അവന്റെ സാമീപ്യം… അവന്റെ മണം പോലും അവൾക്ക് അനുഭവിക്കാനായി. പുതപ്പിനകത്ത്, വിനയനെന്ന കാമുകനെ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളുറങ്ങി.
പുറംലോകത്ത് കൂരാടക്കുന്ന ഇരുട്ട്. കാറ്റിനൊപ്പം എത്തുന്ന മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം. അകലെ നിന്നും മങ്ങിയൊരു നായയുടെ ഓരിയിടൽ. മുറിക്കകത്തെ അതേ നിശ്ശബ്ദത തന്നെ. പക്ഷേ, അമ്പിളിയുടെ ഹൃദയം മറ്റൊരിടത്ത് തല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉള്ളിലെ സുഖം ആ മുറിവുകൾക്കും ആശ്വാസമായി. പകലത്തേക്കാൾ രാത്രിയാണ് ഇനിയവൾക്ക് പ്രിയമാവുക എന്ന് തോന്നി…
സ്വന്തം ശരീരത്തെ ആദ്യമായി ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്പോലെ അവൾക്കു തോന്നി. പ്രായം എന്ന സംഖ്യയി് വെറുമൊരു സംഖ്യ മാത്രമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പെണ്ണെന്നാൽ എന്താണ്, പ്രണയമെന്നാൽ എന്താണ് എന്നൊക്കെ അവൾ സ്വയം പുനർനിർവ്വചിച്ചു.
ജാലകങ്ങൾ തிறന്നിട്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ തണുത്ത കാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് കയറിയിറങ്ങി. വിനയനില്ല്ലാത്ത ഈ ഇടം അവൾക്കിപ്പോൾ ഒരു പുണ്യസ്ഥലംപോലെ, അയാളുടെ ഓർമ്മ്മകളാൽ നിറഞ്ഞൊരു പൂജാമുറി.
ഉറക്കം വിനയനെ തൊട്ടുതീണ്ടിയില്ല. നാളെ പുലരാൻ എത്രയും പെട്ടെന്നാവണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മയങ്ങിപ്പോയത് എപ്പോഴാണെന്നുപോലുമറിഞ്ഞില്ല. പത്ത് മണിയായപ്പോഴാണ്, കണ്ണ് തുറന്നത്.
പഠിക്കാനിരുന്നാൽ അമ്മ ചീത്ത പറയാത്തതിനാൽ, വേഗത്തിൽ കണക്കുകൾ ചെയ്തുതീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് പറ്റിയാൽ, അതിന്റെ പേരിൽ മുഴുവൻ തെറ്റും അമ്പിളി ചേച്ചി കേൾക്കേണ്ടി വരുമെന്ന ചിന്ത ഒരു നിമിഷം വിടാതെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മണി രണ്ട് മുക്കാൽ ആയതോടെ ആ വീട്ടിൽ നിന്നും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. അമ്പിളി വീടിനുമുന്നിൽ തന്നെ കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ കണ്ടതും വിനയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി നിഴലിച്ചു. ഇത്തരമൊരു പുഞ്ചിരിയ്ക്ക് അവകാശിയാവുക അത്രയ്ക്കെളുപ്പമല്ല. അമ്പിളി ചേച്ചിയെ സമീപിക്കവെ, കണ്ണുകൾ സ്വയമേവ ജാനകിയമ്മയെ അന്വേഷിച്ചു. കാണുന്നില്ല…
അമ്മ അങ്കിളിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്, ഇന്നു വരില്ല” അമ്പിളിയുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് പോലെ പടർന്നു.
ആ മുറിയിൽ ആരും അവളെ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും, അമ്പിളിയ്ക്ക് ഒരു നാണം തോന്നി. വേഗത്തിൽ നീളൻ കാമിസോൾ മാത്രം ധരിച്ച്, കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അത് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മധുരതരമായ ഉറക്കമായിരുന്നു.
ഓരോ നിമിഷത്തിന്റെയും, ഓരോ സ്പർശത്തിന്റെയും മാധുര്യം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പൊള്ളുന്ന ശരീരത്തിനുള്ളിൽ തേൻ നിറച്ചു വയ്ക്കുന്നതുപോലുള്ള സുഖം. മൂടിപ്പുതക്കുമ്പോൾ പോലും, അവന്റെ സാമീപ്യം… അവന്റെ മണം പോലും അവൾക്ക് അനുഭവിക്കാനായി. പുതപ്പിനകത്ത്, വിനയനെന്ന കാമുകനെ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളുറങ്ങി.
പുറംലോകത്ത് കൂരാടക്കുന്ന ഇരുട്ട്. കാറ്റിനൊപ്പം എത്തുന്ന മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം. അകലെ നിന്നും മങ്ങിയൊരു നായയുടെ ഓരിയിടൽ. മുറിക്കകത്തെ അതേ നിശ്ശബ്ദത തന്നെ. പക്ഷേ, അമ്പിളിയുടെ ഹൃദയം മറ്റൊരിടത്ത് തല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ശരീരത്തിലെ മുറിവുകളിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉള്ളിലെ സുഖം ആ മുറിവുകൾക്കും ആശ്വാസമായി. പകലത്തേക്കാൾ രാത്രിയാണ് ഇനിയവൾക്ക് പ്രിയമാവുക എന്ന് തോന്നി…
സ്വന്തം ശരീരത്തെ ആദ്യമായി ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്പോലെ അവൾക്കു തോന്നി. പ്രായം എന്ന സംഖ്യയി് വെറുമൊരു സംഖ്യ മാത്രമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പെണ്ണെന്നാൽ എന്താണ്, പ്രണയമെന്നാൽ എന്താണ് എന്നൊക്കെ അവൾ സ്വയം പുനർനിർവ്വചിച്ചു.
ജാലകങ്ങൾ തிறന്നിട്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ തണുത്ത കാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് കയറിയിറങ്ങി. വിനയനില്ല്ലാത്ത ഈ ഇടം അവൾക്കിപ്പോൾ ഒരു പുണ്യസ്ഥലംപോലെ, അയാളുടെ ഓർമ്മ്മകളാൽ നിറഞ്ഞൊരു പൂജാമുറി.
ഉറക്കം വിനയനെ തൊട്ടുതീണ്ടിയില്ല. നാളെ പുലരാൻ എത്രയും പെട്ടെന്നാവണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മയങ്ങിപ്പോയത് എപ്പോഴാണെന്നുപോലുമറിഞ്ഞില്ല. പത്ത് മണിയായപ്പോഴാണ്, കണ്ണ് തുറന്നത്.
പഠിക്കാനിരുന്നാൽ അമ്മ ചീത്ത പറയാത്തതിനാൽ, വേഗത്തിൽ കണക്കുകൾ ചെയ്തുതീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് പറ്റിയാൽ, അതിന്റെ പേരിൽ മുഴുവൻ തെറ്റും അമ്പിളി ചേച്ചി കേൾക്കേണ്ടി വരുമെന്ന ചിന്ത ഒരു നിമിഷം വിടാതെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മണി രണ്ട് മുക്കാൽ ആയതോടെ ആ വീട്ടിൽ നിന്നും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. അമ്പിളി വീടിനുമുന്നിൽ തന്നെ കാത്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ കണ്ടതും വിനയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി നിഴലിച്ചു. ഇത്തരമൊരു പുഞ്ചിരിയ്ക്ക് അവകാശിയാവുക അത്രയ്ക്കെളുപ്പമല്ല. അമ്പിളി ചേച്ചിയെ സമീപിക്കവെ, കണ്ണുകൾ സ്വയമേവ ജാനകിയമ്മയെ അന്വേഷിച്ചു. കാണുന്നില്ല…
അമ്മ അങ്കിളിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്, ഇന്നു വരില്ല” അമ്പിളിയുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് പോലെ പടർന്നു.
ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഊഷ്മാവ് കൂടി. വിനയൻ ആദ്യം ഒന്ന് നാണത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട്, പെട്ടെന്ന് ആ പുഞ്ചിരിയിൽ കുസൃതിയുടെ നിഴലുകൾ ഓടിയെത്തി.
“പോയി വരാം ചേച്ചി” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള അവന്റെ കള്ളനോട്ടം അമ്പിളി കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. അവൾക്കും കുസൃതിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് വേഷംകെട്ടി അവൾ അതിനെ ഉള്ളിൽെവിടെയോ ഒച്ചിരിപ്പാൻ ശ്രമിച്ചു.
“കേറി വാ വിനയാ…” അവൾ അകത്തെക്ക് നടന്നു.
അതൊരു ഹൃദയസ്പർശിയായ പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു എന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും ആ നിമിഷത്തിൽ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വിനയൻ എന്ന സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, മനസ്സിലെ കൗമാരമെല്ലാം മറന്ന്, കേവലം അവളിലലിയാൻ വെമ്പിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അമ്പിളിയാകട്ടെ, തേടിയിട്ടും കിട്ടാതെപോയ പുരുഷസ്നേഹത്തിനായൊരു കാത്തിരുപ്പിലുമായിരുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മാറി.
മുകളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ കൈകൾ അവളെ ഒരു ആലിംഗനത്തിനുള്ളിൽ കോർത്തുകെട്ടിയിരുന്നു. ചുടുശ്വാസങ്ങൾ അവളുടെ മുഖത്തുതട്ടി. സങ്കോചത്തോടെയെങ്കിലും ആ സുഖമൊപ്പി എടുക്കാൻ അമ്പിളി കണ്ണുകൾ ഇറുകെയടച്ച്ു പിടിച്ചു.
തിടുക്കത്തോടെ അവൻ അവളെ കട്ടിലിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. ഒരു മറുചോദ്യവുമില്ലാതെ, അമ്പിളി വീണത് നേരെ ആ കിടക്കയിലേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. സംസാരിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടുംമുമ്പ്, വിനയൻ അവളുടെ പാവാട ഉയർത്തി. വെള്ള അടിവസ്ത്രത്താൽ പൊതിഞ്ഞ മാംസളമായ നിതംബം അവന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ നിറഞ്ഞു. സാവധാനത്തിൽ അവൻ അവിടെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തുവച്ചു. ഒച്ചകൂട്ടലുകളുടെ ആവശ്യമില്ലാത്ത, ഒളിച്ചുപെരുമാറേണ്ടാത്ത ആ സ്വകാര്യതയിൽ അമ്പിളി നിയന്ത്രണമില്ലാതെ നേർത്തതായി മൂളി.
ഇരുവരുടേയും ശരീരം ചൂടെറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും, നെറ്റിയിൽ നിന്നും മുതുകിലൂടെ ചെറിയ വിയർപ്പുമണികൾ ഉരുണ്ടുകൂടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൂടുതൽ വൈകാതെ, അവളുടെ പാവാടയും അടിവസ്ത്രവും ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി അഴിഞ്ഞുവീണു. ഇപ്പോൾ, ശരീരത്തെ മറച്ചിരുന്നത്, കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ പോലെ, ഉണങ്ങാനിട്ട ചില ചരടുകൾ മാത്രം. അവയും വിനയന്റെ വിരലുകൾ പിന്നീട് പിച്ചിച്ചീന്തി.
പുറത്ത് ഒരു കിളി കുറുകിയപ്പോൾ, വിനയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അമ്പിളി, കണ്ണുകൾ ഇറുകെയടച്ച്, നേരിയ വിറയലോടെ കാത്തിരുന്നു. അറിയാതെ, തന്നിലുള്ള സ്ത്രീ ജാഗ്രതയോടെ ചൂട് അവളുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നിന്നുയരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് വിനയന്റെ ചുണ്ടുകൾ തന്നെ പൂർണ്ണമായി പൊതിഞ്ഞ നിമിഷം… അമ്പിളിക്ക് അതൊരു പുനർജ്ജന്മം പോലെ തോന്നി.
ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഊഷ്മാവ് കൂടി. വിനയൻ ആദ്യം ഒന്ന് നാണത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട്, പെട്ടെന്ന് ആ പുഞ്ചിരിയിൽ കുസൃതിയുടെ നിഴലുകൾ ഓടിയെത്തി.
“പോയി വരാം ചേച്ചി” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള അവന്റെ കള്ളനോട്ടം അമ്പിളി കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. അവൾക്കും കുസൃതിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് വേഷംകെട്ടി അവൾ അതിനെ ഉള്ളിൽെവിടെയോ ഒച്ചിരിപ്പാൻ ശ്രമിച്ചു.
“കേറി വാ വിനയാ…” അവൾ അകത്തെക്ക് നടന്നു.
അതൊരു ഹൃദയസ്പർശിയായ പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു എന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും ആ നിമിഷത്തിൽ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. വിനയൻ എന്ന സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, മനസ്സിലെ കൗമാരമെല്ലാം മറന്ന്, കേവലം അവളിലലിയാൻ വെമ്പിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അമ്പിളിയാകട്ടെ, തേടിയിട്ടും കിട്ടാതെപോയ പുരുഷസ്നേഹത്തിനായൊരു കാത്തിരുപ്പിലുമായിരുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മാറി.
മുകളിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ കൈകൾ അവളെ ഒരു ആലിംഗനത്തിനുള്ളിൽ കോർത്തുകെട്ടിയിരുന്നു. ചുടുശ്വാസങ്ങൾ അവളുടെ മുഖത്തുതട്ടി. സങ്കോചത്തോടെയെങ്കിലും ആ സുഖമൊപ്പി എടുക്കാൻ അമ്പിളി കണ്ണുകൾ ഇറുകെയടച്ച്ു പിടിച്ചു.
തിടുക്കത്തോടെ അവൻ അവളെ കട്ടിലിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. ഒരു മറുചോദ്യവുമില്ലാതെ, അമ്പിളി വീണത് നേരെ ആ കിടക്കയിലേക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. സംസാരിക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടുംമുമ്പ്, വിനയൻ അവളുടെ പാവാട ഉയർത്തി. വെള്ള അടിവസ്ത്രത്താൽ പൊതിഞ്ഞ മാംസളമായ നിതംബം അവന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ നിറഞ്ഞു. സാവധാനത്തിൽ അവൻ അവിടെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തുവച്ചു. ഒച്ചകൂട്ടലുകളുടെ ആവശ്യമില്ലാത്ത, ഒളിച്ചുപെരുമാറേണ്ടാത്ത ആ സ്വകാര്യതയിൽ അമ്പിളി നിയന്ത്രണമില്ലാതെ നേർത്തതായി മൂളി.
ഇരുവരുടേയും ശരീരം ചൂടെറിഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും, നെറ്റിയിൽ നിന്നും മുതുകിലൂടെ ചെറിയ വിയർപ്പുമണികൾ ഉരുണ്ടുകൂടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൂടുതൽ വൈകാതെ, അവളുടെ പാവാടയും അടിവസ്ത്രവും ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി അഴിഞ്ഞുവീണു. ഇപ്പോൾ, ശരീരത്തെ മറച്ചിരുന്നത്, കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ പോലെ, ഉണങ്ങാനിട്ട ചില ചരടുകൾ മാത്രം. അവയും വിനയന്റെ വിരലുകൾ പിന്നീട് പിച്ചിച്ചീന്തി.
പുറത്ത് ഒരു കിളി കുറുകിയപ്പോൾ, വിനയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അമ്പിളി, കണ്ണുകൾ ഇറുകെയടച്ച്, നേരിയ വിറയലോടെ കാത്തിരുന്നു. അറിയാതെ, തന്നിലുള്ള സ്ത്രീ ജാഗ്രതയോടെ ചൂട് അവളുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നിന്നുയരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് വിനയന്റെ ചുണ്ടുകൾ തന്നെ പൂർണ്ണമായി പൊതിഞ്ഞ നിമിഷം… അമ്പിളിക്ക് അതൊരു പുനർജ്ജന്മം പോലെ തോന്നി.
അപ്പോഴും, അമ്മ വരാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന ചിന്ത അവളെ അലട്ടി. പക്ഷേ, ഇനിയെത്ര നേരം കാത്തിരിക്കണം?
ജീവിതത്തിലാദ്യമായാണ്, ആരോ തന്നെ ഇത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നത്, ഇപ്പറയുന്നതെല്ലാം അനുസരിക്കാൻ തോന്നുന്നത്. ശരീരം കൊണ്ടും മനസ്സുകൊണ്ടും, ആൺകുട്ടിക്കായ് കാത്തിരുന്ന ആ ഹൃദയം ഇതാ തുറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ചുംബനങ്ങളിൽ ആ മുറി ആകെ നിറഞ്ഞു. സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ മനോഹാരിത അമ്പിളിയ്ക്ക് അപ്പോഴാണ് നേരാംവണ്ണം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്…
തുടരണോ ?
കുറച്ചു ദിവസം deputation വർക്കാണ്, ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ വൈകുന്നതിൽ ക്ഷമിക്കുക
നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം വേണം. സൊ പ്ളീസ് do മെൻഷൻ