ഇനി എത്ര നേരം മറച്ചുവെക്കാൻ? അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ വെപ്രാളം കണ്ടതും, അവസാനത്തെ എന്തോ ഒരു മടി വിട്ടു മായ കണ്ണടച്ചു. ഏട്ടന്റെ കൈകൾ അപ്പോൾ അവളുടെ ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പിൽ മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൾ നിശ്ചലയായി നിന്നു. ഇത്രയും അടുപ്പം, ഇത്രയും സ്വതന്ത്രമായ ഒരു സ്പർശനം – അതെല്ലാം ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമാണ്. ലജ്ജ, ശരീരത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങി നിന്നു. കൂടുതലായി അനുഭവപ്പെട്ടത് ഈ നിമിഷങ്ങളുടെ സ്വപ്നതുല്യമായ സുഖം, തന്നെ ചുറുട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കരവലയത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്വം…
അവളുടെ നിശബ്ദത ഒരു അനുവാദമായി റോഹിത്ത് എടുത്തു. പാന്റിയിലേക്ക് നീളാൻ തുടങ്ങിയ അവന്റെ വിരലുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ തടയിടാൻ മായ ഒരു ശ്രമവും നടത്തിയില്ല. ഇത് വഴിതെറ്റലാണെന്ന് അവൾക്കറിയാം. എന്നിട്ടും, ഏട്ടനാണെന്ന ഒറ്റച്ചിന്ത, അവളുടെയുള്ളിലെ ആരവങ്ങളെ അടക്കി നിർത്തി.
ഏട്ടന്റെ ഷർട്ട് നിലത്തുവീണു. ബനിയനില്ലാത്ത, നന്നായി പേശികൾ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന, രോമങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പുരുഷശരീരം…ആ കാഴ്ച മായയെ ഒന്ന് പിടിച്ചുലച്ചു.
“ഏട്ടാ…” അവൾ അത് മന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നില്ല, യാചിക്കുകയായിരുന്നു. കൂടുതലൊന്നും നടക്കരുതെന്നുള്ള നിസ്സഹായതയായിരുന്നു ആ വിളിയിൽ.
റോഹിത്ത് അത് മനസ്സിലാക്കിയോ എന്നറിയില്ല. ബ്രായുടെ ഹുക്ക് അഴിക്കാനുള്ള അവന്റെ അടുത്ത നീക്കം പക്ഷേ സംഭവിച്ചു. എന്നാൽ, അതിനുശേഷം അവൻ ഒരു നിമിഷം സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നതായി തോന്നി.
ഇരുണ്ട മുറിയിൽ, മായയുടെ പാതിനഗ്നമായ ശരീരം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രായ്ക്ക് മുകളിലെ ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ ചാഞ്ചാടിയ അവന്റെ കണ്ണുകൾ…മായയ്ക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നി. എന്നാൽ, പൂർണ്ണമായും പിന്മാറാനുള്ള ശക്തി അവൾക്കില്ല.
ഒടുവിൽ, പതുക്കെ റോഹിത്ത് അടുത്തു. നെറ്റിയിൽ ഒരു മൃദുവായ ചുംബനം, പിന്നെ ചെവിയിൽ അയാൾ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. പതിഞ്ഞ സ്വരമായതുകൊണ്ട് വാക്കുകൾ പിടികിട്ടിയില്ലെങ്കിലും, അതൊരു ആശ്വാസമായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
പിന്നെ, ഇരുവരും പതിയെ കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
മായയുടെ ശരീരത്തിൽ ചൂടുള്ള ചുംബനമഴ പെയ്തിറങ്ങി. മുഖം, കഴുത്ത്, നെഞ്ച്…അവളുടെ നിശബ്ദമായ വിലാപങ്ങൾ ഒരു തടസ്സവുമില്ലാതെ അവന്റെ ചെവിയിലേക്ക് ഒഴുകി. വിറയലടങ്ങാത്ത വിരലുകള് ഏട്ടന്റെ ഇടതൂര്ന്ന മുടിയില് അഭയം തേടി. ചുണ്ടുകളും നാവും ചേർത്തെഴുതിയ പ്രേമകവിതയുടെ വരികൾ അവളെ ഉന്മാദത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിലേക്ക് ഉയർത്തി.
അതേസമയം, കിടക്കയിൽ പതിഞ്ഞ അവന്റെ മറുകൈ അതിരുകളില്ലാത്ത ഒരു പര്യവേഷണത്തിനാണൊരുങ്ങുന്നത്. വസ്ത്രത്തിന്റെ അവസാനഭാഗങ്ങളിൽ മൃദുവായി തഴുകി, പതിയെ താഴേക്കിറങ്ങി, മായയുടെ വിറയാർന്ന ശരീരത്തെ ആ കൈവിരലുകൾ പൂർണ്ണമായും കീഴ്പ്പെടുത്തി. തണുത്തുവിറച്ച ചര്മ്മത്തില് ആ വിരലുകളുടെ ചൂട് അവളെ ഉള്ളിൽനിന്ന് കത്തിച്ചു.
“ഏട്ടാ…” കണ്ണടച്ച്, നേരിയൊരു മൂളലോടെ മായ പിടഞ്ഞു. അത് യാചനയായിരുന്നില്ല. വീണ്ടും വീണ്ടും നുകരാൻ കൊതിക്കുന്ന, ആസ്വദിക്കാൻ കെഞ്ചുന്ന ഒരു ക്ഷണം. അവൾ ഇപ്പോൾ ഈ ലോകത്തിലല്ല – സ്വന്തം ശരീരത്താൽ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച, തിരിച്ചുവരവില്ലാത്ത ഒരു സ്വപ്നലോകത്തിന്റെ ഓര്മ്മകളിലായിരുന്നു അവൾ.
ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവന്റെ ചെവിയിൽ എത്തുന്ന ഒറ്റവാക്കുകൾ…
“ഏട്ടാ…മോർ…”
“ഏട്ടാ…മോർ…”
ഈ നിമിഷങ്ങളിൽ ഇനിയും എത്ര ദൂരം മുന്നോട്ടു പോകണമെന്ന ചോദ്യം റോഹിത്തിന്റെ മനസ്സിൽ അങ്കുരിച്ചു. പക്ഷേ, ആ ആലോചനകൾക്കിടയിലും, വിരലുകൾ അവയുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് ചലിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയില്ല. മായയുടെ പിടച്ചിലുകളുടെ തീവ്രത ഏറുന്നത് അറിയാമായിരുന്നു, ശരീരം ഒരു ചൂടുകുടുക്കയായി മാറുന്നതും.
പതിയെ, അവളുടെ പാന്റിയുടെ അടിഭാഗത്തെ അയഞ്ഞ ഭാഗത്ത് വിരലുകൾ ഒരു നനവ് തൊട്ടറിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും, മായയുടെ ‘മോർ’ എന്ന യാചനകൾ തുടർന്നു.
അറിയാത്ത വഴികളിലൂടെ, പര്യവേഷണത്തിന്റെ ധൈര്യത്തിൽ, റോഹിത്തിന്റെ വിരലുകൾ അവസാനം ഇരുണ്ടുവിരിഞ്ഞ ആ പൂവിതളുകളെ സ്പർശിച്ചു. നനവ്, മൃദുത്വം, ചെറിയൊരു വിറയൽ…അത് മായയുടെ പിടച്ചിൽ ആക്കം കൂട്ടി. ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ചെറുതായൊരു നിലവിളിയോടെ അവൾ ശരീരം വളച്ചു.
“വേണ്ട ഏട്ടാ…” – ആ വാക്കുകളിൽ, വിലക്കലിന്റെ തുളിയുമില്ലായിരുന്നു. പകരം, നിർവൃതിയുടെ നിറവിൽ സ്വയം മറന്നുകൊണ്ടുള്ള അപേക്ഷ.
ആ അനുവാദം റോഹിത്തിനെ കൂടുതൽ ധീരനാക്കി. അവൻ മുഖം അവളുടെ ഉദരത്തിലേക്ക് അമർത്തി, ആ കോമള പൂവിനെ ദർശിക്കാൻ. അതിൽ പടർന്നിരുന്ന സുഗന്ധം അവനെ ലഹരി പിടിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ടു, ശ്രദ്ധാപൂർവം, ചുണ്ടുകൾ താഴ്ത്തി അവൻ ആ പൂവിനു ചുറ്റും മൃദുചുംബനങ്ങള് അർപ്പിച്ചു.
ഓരോ തലോടലിലും മായയുടെ ശരീരം ഒന്നുലഞ്ഞു. മറ്റേകൈ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നില്ലായിരുന്നു – വിയർപ്പ് തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന ചെറുമുലകളെ, കാര്ക്കൂന്തലിന്റെ ഇരുട്ടില് വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്ന കൈകൾ.
ഇതൊരു സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നു, ഇതൊരു നരകമായിരുന്നു. മായയ്ക്ക് അവൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുപോലും സംശയം തോന്നിത്തുടങ്ങി.
നാവുകൊണ്ടുള്ള അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലും, അവളുടെ പൂവിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരു ചെറിയ അരുവിയുണ്ടാവുകയും, ആ വെള്ളം അതിന്റെ ചുറ്റും ഒഴുകുകയും ചെയ്തു. ഈർപ്പം വർദ്ധിച്ചത് അവളുടെ കാമം തീവ്രമാക്കി. പണ്ട് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു തീച്ചൂളയ്ക്കുള്ളിൽ ആ യുവതിയുടെ ശരീരം കത്തിയമരുന്നത് പോലെ മായയ്ക്ക് തോന്നി.
“ഏട്ടാ…വേഗം…വേഗം പ്ലീസ്…” അവളുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദത്തിൽ നിസ്സഹായതയായിരുന്നു. ഈ സായൂജ്യത്തിനു കാത്തിരിക്കുന്നതെത്ര കാലമായിരുന്നു! എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, ഈ ആവേശം അവളെ പൊള്ളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
ആ അവസാനത്തെ വിറയലും അവളിൽ നിന്നടങ്ങിയപ്പോൾ, ശേഷിക്കുന്നതൊരു സുഖകരമായ തളർച്ച മാത്രം. ശരീരത്തിനപ്പുറം മനസ്സും തളർന്നിരിക്കുന്നു, ഒരു മധുരമായ മയക്കത്തിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളില്.
“കെട്ടിപ്പിടിക്ക് ഏട്ടാ…” – അവളുടെ ശബ്ദം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മാത്രം കേൾക്കാനായിരുന്നു.
അവളെ അടക്കം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സംരക്ഷണ വലയം അവൻ അവൾക്ക് ചുറ്റും തീർത്തു. ഇവിടെ, ഈ കരവലയത്തിനുള്ളിൽ നേരിടാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു സത്യവുമില്ല. ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഇടമാണിത് എന്നവൾക്ക് തോന്നി. സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ചൂടേറ്റ്, ഈ കരുത്തുറ്റ നെഞ്ചിന്റെ മിടിപ്പുകളെ അടിസ്ഥാന താളമാക്കി, മായ സുഖനിദ്രയിലേക്ക് വഴുതിവീണു.
പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് അലാറം സെറ്റ് ചെയ്തിരുന്നു. വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരികളാരെങ്കിലും മുറിയിൽ കയറി വന്നാൽ കഥ രസമാവില്ല. കൃത്യസമയത്ത് റോഹിത്ത് എഴുന്നേറ്റു, അവനോടൊപ്പം മായയും.
പോകും മുന്നേ ഒരു സൗമ്യമായ ചുംബനം നെറ്റിയിൽ, ഒപ്പം ഇടം കൈകൊണ്ട് ഒന്നമർത്തിപ്പിടിച്ച് സ്വകാര്യസ്ഥലത്തും.
9 രാത്രികൾ കൂടി. എന്നിട്ട് കോളേജിലേക്ക്, ഈ താൽക്കാലിക സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ള തിരിച്ചുപോക്ക്.
“You’re mine, forever…” റോഹിത്തിന്റെ മന്ത്രണം അവൾക്കുള്ളതായിരുന്നു.
“പറയാതെ അറിയാം ഏട്ടാ…ഞാൻ എപ്പോഴും ഏട്ടന്റെ മാത്രമായിരുന്നു…ഒരിക്കലും വേറെ ആരാവാനും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല…” – അവൾ വിളിച്ചത് ഏട്ടാ എന്നാണെങ്കിലും, അതൊരു ഉത്തരവുമായിരുന്നു.
അവൻ തിരിച്ചു നടന്നു, മായയുടെ ചുണ്ടിൽ അതേ പഴയ പുഞ്ചിരി. സ്വപ്നമോ യാഥാർത്ഥ്യമോ ആയ ഈ രാത്രികൾ അവളെ മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നതിന്റെ തിരിച്ചറിവ്. ആ മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, ഇത്തിരി കൂടി കരുത്തോടെ തന്നെയാണ് മായയുടെ നടത്തം.
പതിവിലും വൈകിയുള്ള ഉണരൽ ഇരുവർക്കും വല്ല്യമ്മയുടെ കുത്തിവാക്കുകൾ സമ്മാനിച്ചു. “കോളേജും പഠിപ്പുമൊന്നും ഇല്ലാതെ ആയപ്പോൾ നോക്കിക്കേ, രാവിലെ ഉറക്കമുണരുന്നതുപോലും മടിയായി!” യഥാർത്ഥ കാരണം അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, എന്ന് തമാശയായി റോഹിത്ത് മനസ്സിലോർത്തു.
എന്തായാലും, പകൽസമയം നീങ്ങാനുള്ള പതിവ് പോരാട്ടമായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷത്തിലും മായയുടെയും റോഹിത്തിന്റെയും മനസ്സ്, ആ വിരസതയിൽ നിന്നൊരു മോചനം കൊതിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെ അനുഭവങ്ങൾ വിട്ടുമാറാത്ത, തീവ്രത കൂടിക്കൊണ്ടേയിരുന്ന ഒരു പ്രേമത്തിന്റെ ലഹരി. വിലക്കപ്പെട്ട കനിയുടെ ആസ്വാദനത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ സുഖം.
പക്ഷേ, വല്ല്യമ്മ കണ്ണടച്ച് ഇരിക്കുന്നതല്ലല്ലോ. വീട്ടിലെ പണികളുടെ ഒരു നീണ്ട ലിസ്റ്റ് മായയ്ക്കും റോഹിത്തിനും മുന്നിൽ നിവർത്തിവെച്ചു. മാളികപ്പുറത്തെ പഴയ മുറികളുടെ വൃത്തിയാക്കൽ, ഒട്ടും താൽപര്യം തോന്നാത്ത ചെറുജോലികൾ…ഒരു “നല്ല കുട്ടി”ക്കും “നല്ല ചേട്ടൻ”ക്കും അനുയോജ്യമല്ലാത്ത പണിയിൽ അഭിരമിക്കേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ പരിഭവം രണ്ടുപേരുടെയും മുഖങ്ങളിൽ ഇടയ്ക്കൊക്കെ തെളിഞ്ഞുകണ്ടു.
“ഇനി, അടുത്ത തവണ വരുമ്പോൾ ഇതൊന്നും കണ്ടില്ലെങ്കിൽ അറിയാമല്ലോ…” എന്ന വല്ല്യമ്മയുടെ ഭീഷണിയിലെ തമാശ കലർന്ന ഗൗരവം അവർക്ക് നല്ല ബോധ്യമായി.
ഓരോ നിമിഷവും അതിജീവിക്കലായിരുന്നു, അസ്തമയത്തിന്റെ ആഗമനത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന രണ്ടു ഹൃദയങ്ങള്. ഇന്ന് രാത്രി ഒന്നുകൂടി പരസ്പരം അലിഞ്ഞു ചേരുമെന്ന, തീവ്രമായ പ്രതീക്ഷ. ഒരുപക്ഷേ, ഇനിയും പുതിയ വാതിലുകൾ തുറന്നുവെച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ അടുപ്പം – ഈ രാത്രി ആഗതമാകുമ്പോൾ അതിനുള്ള സാധ്യതകൾ
11 മണി…ആ മുട്ട് മെല്ലെ മായയുടെ കാതിൽ വീണു. റോഹിത്ത് അകത്തു കടന്നു, വാതിലടച്ചു, മുറിയിലെ വിളക്ക് അണച്ചു. ഇന്നലെയത്തെ അതേ നിശ്ശബ്ദ ഔപചാരികതകൾ. എല്ലാം നേരത്തേ മനസ്സിലുണ്ട്, പറയാതെ അറിയുന്ന ഒരു ആത്മബന്ധം.
ഇന്ന്, നീണ്ട പാവാടയും, അൽപം അയഞ്ഞ ബ്ലൗസുമാണ് മായയുടെ വേഷം. കിടക്കയിലേക്ക് അവളെ വാരിയെടുക്കും മുന്നേ, അവൾ ഒന്നും പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്നേ, റോഹിത്തിന്റെ കൈകൾ അതിവേഗം അവളുടെ പാവാടയ്ക്കടിയിലേക്ക്. പിന്നെ, ഇടിമിന്നൽ പോലെ, അവളുടെ ഇടവസ്ത്രം കീറിമുറിക്കുന്ന ശബ്ദം.
അവൻ തിരിച്ചു നടന്നു, മായയുടെ ചുണ്ടിൽ അതേ പഴയ പുഞ്ചിരി. സ്വപ്നമോ യാഥാർത്ഥ്യമോ ആയ ഈ രാത്രികൾ അവളെ മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നതിന്റെ തിരിച്ചറിവ്. ആ മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, ഇത്തിരി കൂടി കരുത്തോടെ തന്നെയാണ് മായയുടെ നടത്തം.
പതിവിലും വൈകിയുള്ള ഉണരൽ ഇരുവർക്കും വല്ല്യമ്മയുടെ കുത്തിവാക്കുകൾ സമ്മാനിച്ചു. “കോളേജും പഠിപ്പുമൊന്നും ഇല്ലാതെ ആയപ്പോൾ നോക്കിക്കേ, രാവിലെ ഉറക്കമുണരുന്നതുപോലും മടിയായി!” യഥാർത്ഥ കാരണം അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, എന്ന് തമാശയായി റോഹിത്ത് മനസ്സിലോർത്തു.
എന്തായാലും, പകൽസമയം നീങ്ങാനുള്ള പതിവ് പോരാട്ടമായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷത്തിലും മായയുടെയും റോഹിത്തിന്റെയും മനസ്സ്, ആ വിരസതയിൽ നിന്നൊരു മോചനം കൊതിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെ അനുഭവങ്ങൾ വിട്ടുമാറാത്ത, തീവ്രത കൂടിക്കൊണ്ടേയിരുന്ന ഒരു പ്രേമത്തിന്റെ ലഹരി. വിലക്കപ്പെട്ട കനിയുടെ ആസ്വാദനത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ സുഖം.
പക്ഷേ, വല്ല്യമ്മ കണ്ണടച്ച് ഇരിക്കുന്നതല്ലല്ലോ. വീട്ടിലെ പണികളുടെ ഒരു നീണ്ട ലിസ്റ്റ് മായയ്ക്കും റോഹിത്തിനും മുന്നിൽ നിവർത്തിവെച്ചു. മാളികപ്പുറത്തെ പഴയ മുറികളുടെ വൃത്തിയാക്കൽ, ഒട്ടും താൽപര്യം തോന്നാത്ത ചെറുജോലികൾ…ഒരു “നല്ല കുട്ടി”ക്കും “നല്ല ചേട്ടൻ”ക്കും അനുയോജ്യമല്ലാത്ത പണിയിൽ അഭിരമിക്കേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ പരിഭവം രണ്ടുപേരുടെയും മുഖങ്ങളിൽ ഇടയ്ക്കൊക്കെ തെളിഞ്ഞുകണ്ടു.
“ഇനി, അടുത്ത തവണ വരുമ്പോൾ ഇതൊന്നും കണ്ടില്ലെങ്കിൽ അറിയാമല്ലോ…” എന്ന വല്ല്യമ്മയുടെ ഭീഷണിയിലെ തമാശ കലർന്ന ഗൗരവം അവർക്ക് നല്ല ബോധ്യമായി.
ഓരോ നിമിഷവും അതിജീവിക്കലായിരുന്നു, അസ്തമയത്തിന്റെ ആഗമനത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന രണ്ടു ഹൃദയങ്ങള്. ഇന്ന് രാത്രി ഒന്നുകൂടി പരസ്പരം അലിഞ്ഞു ചേരുമെന്ന, തീവ്രമായ പ്രതീക്ഷ. ഒരുപക്ഷേ, ഇനിയും പുതിയ വാതിലുകൾ തുറന്നുവെച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആ അടുപ്പം – ഈ രാത്രി ആഗതമാകുമ്പോൾ അതിനുള്ള സാധ്യതകൾ
11 മണി…ആ മുട്ട് മെല്ലെ മായയുടെ കാതിൽ വീണു. റോഹിത്ത് അകത്തു കടന്നു, വാതിലടച്ചു, മുറിയിലെ വിളക്ക് അണച്ചു. ഇന്നലെയത്തെ അതേ നിശ്ശബ്ദ ഔപചാരികതകൾ. എല്ലാം നേരത്തേ മനസ്സിലുണ്ട്, പറയാതെ അറിയുന്ന ഒരു ആത്മബന്ധം.
ഇന്ന്, നീണ്ട പാവാടയും, അൽപം അയഞ്ഞ ബ്ലൗസുമാണ് മായയുടെ വേഷം. കിടക്കയിലേക്ക് അവളെ വാരിയെടുക്കും മുന്നേ, അവൾ ഒന്നും പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്നേ, റോഹിത്തിന്റെ കൈകൾ അതിവേഗം അവളുടെ പാവാടയ്ക്കടിയിലേക്ക്. പിന്നെ, ഇടിമിന്നൽ പോലെ, അവളുടെ ഇടവസ്ത്രം കീറിമുറിക്കുന്ന ശബ്ദം.
ഇന്നലത്തെ സൗമ്യമായ ചുംബനങ്ങളല്ലിന്ന്. ചുണ്ടുകളും നാവും ചേർത്തുവരയ്ക്കുന്നത് തിടുക്കം നിറഞ്ഞ രതികവിതകൾ. ഇടനെഞ്ചിൽ പടരുന്ന ആ അഗ്നിയേറ്റുവാങ്ങാൻ മായ തയ്യാറാകുമ്പോഴേക്കും ആ വിരലുകൾ താഴേക്ക് നീളുകയായി. വിറയലോടെ അവൾ കാൽപ്പത്തികൾ വിടർത്തി, ഒരു ചിത്രശലഭത്തെ പോലെ. നനഞ്ഞ ഇതളുകൾക്കിടയിലൂടെ അവന്റെ ചെറുനാവ് ഒരു സാഹസികന്റെ ലാഘവത്തോടെ അകത്തേക്ക്!
മായ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു. അനുവാദത്തിന്റെ മേലങ്കിയണിഞ്ഞ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഇല്ല; പകരം പ്രണയത്തിന്റെ ഭ്രാന്തിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു കന്യകയുടെ നിവൃതി. ഒരു പുരുഷന് എപ്പോഴും പൂർണ്ണമാവാനാഗ്രഹിക്കുന്ന, എന്നാൽ അത് നേടാനാവാതെ അസ്വസ്ഥരാകുന്ന ഒരാത്മാവുണ്ട്. റോഹിത്തിനും ഒരുപക്ഷേ അങ്ങനെ തന്നെ.
പിന്നെ, ഒരു നിമിഷം മായയ്ക്ക് അവൻ ഒന്നു പിൻവലിയുന്നതായി തോന്നി. എന്തിനാണത്? ഒരു പുതിയ വേദന അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയമായി വളർന്നു.
എന്നിട്ട്, പെട്ടെന്നായിരുന്നു അത് സംഭവിച്ചത്. ഇത്രയും നാൾ അപൂർണ്ണമായി അനുഭവിച്ചതിനപ്പുറത്തെ ഒരു ലോകം… നിലച്ച ശ്വാസം, ഇടനെഞ്ചിൽ തീ കോരിയിടുന്ന വേദന, ഒരു നേരിയ ഉച്ഛ്വാസം. ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നത് തടയാൻ ആത്മാവ് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും, ശരീരം കീഴടങ്ങിക്കൊടുത്തു.
ആദ്യ നിമിഷങ്ങൾ വേദനയായിരുന്നു. രക്തത്തിന്റെ നനുത്ത ചൂട് അവളെ പിടിച്ചുകുലുക്കി. എന്നിട്ടും, അവൾ ചുണ്ടുകടിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നു. ഇത് താനാഗ്രഹിച്ചതല്ലേ? ഏട്ടനെ സ്വന്തമാക്കാൻ, അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് എന്നന്നേക്കുമായി അവിടെ വേരോടാൻ തീരുമാനിച്ചതല്ലേ?
ഒരു വേദനാർത്ത നിലവിളിയോടെ മായ കണ്ണുകളടച്ചു. ഏട്ടന്റെ സ്വന്തമായി മാറുന്ന ഈ നിമിഷങ്ങൾക്കായി കാത്തിരുന്നതെത്ര കാലമാണ്. ശരീരത്തെ കീറിമുറിക്കുന്ന പുതിയൊരു വേദന, സ്നേഹത്തിന്റെ തീയില്, തനിക്കിഷ്ടമുള്ള കൈകളുടെ ആക്രമണത്തിൽ, അസ്തമിക്കുന്ന കന്യകാത്വത്തിന്റെ ആത്മസംഗീതം.
‘ഹൊ…’ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നിന്നുയരുന്ന, നിവൃതിയും വേദനയും ചേർന്ന ഒരു വേറിട്ട സംഗീതം.
പതിയെ, പതിയെ ആദ്യത്തെ തീവ്രത കുറഞ്ഞു. ഒരു പുതിയ അടുപ്പം മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും പൊതിഞ്ഞു. പാതിമയക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതിനു മുന്നേ, പലവട്ടം മായ ആ പേര് വിളിച്ചിരുന്നോ എന്നറിയില്ല:
“ഏട്ടാ…ഏട്ടാ…”
വേദന ഉരുകിയൊലിക്കുന്നത് പോലെ, അതിന് പകരം ഒരോരോ നാഡികളിലും തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു അനുഭൂതി. സ്നേഹത്തിന്റെ, ആർദ്രതയുടെ ഒഴുക്ക് – അതോടെ ഒരു പുതിയ താളം.
ഇന്നലത്തെ സൗമ്യമായ ചുംബനങ്ങളല്ലിന്ന്. ചുണ്ടുകളും നാവും ചേർത്തുവരയ്ക്കുന്നത് തിടുക്കം നിറഞ്ഞ രതികവിതകൾ. ഇടനെഞ്ചിൽ പടരുന്ന ആ അഗ്നിയേറ്റുവാങ്ങാൻ മായ തയ്യാറാകുമ്പോഴേക്കും ആ വിരലുകൾ താഴേക്ക് നീളുകയായി. വിറയലോടെ അവൾ കാൽപ്പത്തികൾ വിടർത്തി, ഒരു ചിത്രശലഭത്തെ പോലെ. നനഞ്ഞ ഇതളുകൾക്കിടയിലൂടെ അവന്റെ ചെറുനാവ് ഒരു സാഹസികന്റെ ലാഘവത്തോടെ അകത്തേക്ക്!
മായ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു. അനുവാദത്തിന്റെ മേലങ്കിയണിഞ്ഞ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഇല്ല; പകരം പ്രണയത്തിന്റെ ഭ്രാന്തിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു കന്യകയുടെ നിവൃതി. ഒരു പുരുഷന് എപ്പോഴും പൂർണ്ണമാവാനാഗ്രഹിക്കുന്ന, എന്നാൽ അത് നേടാനാവാതെ അസ്വസ്ഥരാകുന്ന ഒരാത്മാവുണ്ട്. റോഹിത്തിനും ഒരുപക്ഷേ അങ്ങനെ തന്നെ.
പിന്നെ, ഒരു നിമിഷം മായയ്ക്ക് അവൻ ഒന്നു പിൻവലിയുന്നതായി തോന്നി. എന്തിനാണത്? ഒരു പുതിയ വേദന അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭയമായി വളർന്നു.
എന്നിട്ട്, പെട്ടെന്നായിരുന്നു അത് സംഭവിച്ചത്. ഇത്രയും നാൾ അപൂർണ്ണമായി അനുഭവിച്ചതിനപ്പുറത്തെ ഒരു ലോകം… നിലച്ച ശ്വാസം, ഇടനെഞ്ചിൽ തീ കോരിയിടുന്ന വേദന, ഒരു നേരിയ ഉച്ഛ്വാസം. ഉള്ളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നത് തടയാൻ ആത്മാവ് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും, ശരീരം കീഴടങ്ങിക്കൊടുത്തു.
ആദ്യ നിമിഷങ്ങൾ വേദനയായിരുന്നു. രക്തത്തിന്റെ നനുത്ത ചൂട് അവളെ പിടിച്ചുകുലുക്കി. എന്നിട്ടും, അവൾ ചുണ്ടുകടിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നു. ഇത് താനാഗ്രഹിച്ചതല്ലേ? ഏട്ടനെ സ്വന്തമാക്കാൻ, അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് എന്നന്നേക്കുമായി അവിടെ വേരോടാൻ തീരുമാനിച്ചതല്ലേ?
ഒരു വേദനാർത്ത നിലവിളിയോടെ മായ കണ്ണുകളടച്ചു. ഏട്ടന്റെ സ്വന്തമായി മാറുന്ന ഈ നിമിഷങ്ങൾക്കായി കാത്തിരുന്നതെത്ര കാലമാണ്. ശരീരത്തെ കീറിമുറിക്കുന്ന പുതിയൊരു വേദന, സ്നേഹത്തിന്റെ തീയില്, തനിക്കിഷ്ടമുള്ള കൈകളുടെ ആക്രമണത്തിൽ, അസ്തമിക്കുന്ന കന്യകാത്വത്തിന്റെ ആത്മസംഗീതം.
‘ഹൊ…’ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നിന്നുയരുന്ന, നിവൃതിയും വേദനയും ചേർന്ന ഒരു വേറിട്ട സംഗീതം.
പതിയെ, പതിയെ ആദ്യത്തെ തീവ്രത കുറഞ്ഞു. ഒരു പുതിയ അടുപ്പം മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും പൊതിഞ്ഞു. പാതിമയക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതിനു മുന്നേ, പലവട്ടം മായ ആ പേര് വിളിച്ചിരുന്നോ എന്നറിയില്ല:
“ഏട്ടാ…ഏട്ടാ…”
വേദന ഉരുകിയൊലിക്കുന്നത് പോലെ, അതിന് പകരം ഒരോരോ നാഡികളിലും തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു അനുഭൂതി. സ്നേഹത്തിന്റെ, ആർദ്രതയുടെ ഒഴുക്ക് – അതോടെ ഒരു പുതിയ താളം.
പതിയെ, റോഹിത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ കൂടുതൽ ശാന്തമായി, കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായി. മായയെയും തന്നെയും വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്ന, ജ്യോതി പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ കണ്ണികൾ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കുകയാണ് അവനിപ്പോൾ.
അവളുടെ മാറിടത്തിനടുത്തായി മുഖം പൂഴ്ത്തി, അവൻ അവിടെ ഒരു മൃദുചുംബനം നൽകി. എന്നിട്ട് കാതിൽ അടക്കം പറഞ്ഞു:
“I love you Maya…You are mine now, forever…”
ആത്മാവിന്റെ ഉടലാഴങ്ങളിൽ വേദനയുടെ അവസാന അലകളും അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് പോലെ. ശരീരം പൂർണ്ണമായും അടിയറവു വെച്ചു, ഇനി ഇത്ര തിടുക്കമില്ലാത്ത, നിയന്ത്രണമുള്ള, പ്രണയത്തിന്റെ ഈണങ്ങളിൽ മുങ്ങിപ്പോകാവുന്ന രാത്രിയുടെ ശേഷിപ്പുകൾ.
ഓരോ ചലനങ്ങളിലും മായയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം. താൻ സമ്മാനിച്ച വേദനയിൽ ഒരു ലജ്ജ, എന്നാൽ ആ വേദന നൽകാനായതിന്റെ അഭിമാനവും. അവളെ തന്റെ ഭാഗമാക്കാനായതിന്റെ ഗർവ്വും ആശ്വാസവും.
പതുക്കെ, റോഹിത്തിന്റെ നിശ്ചലതയിൽ, തന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും ചലനങ്ങൾക്കായി മായ കൊതിച്ചു. ശരീരത്തിനുള്ളിലെ വേദന അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു ശൂന്യത. അത് നികത്തണമെന്ന ആരാധന, അവനോട് കൂടുതലടുക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം. പതുക്കെ അവളുടെ കാൽക്കുഴകൾ അവന്റെ നടുവിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി, പിന്നെ ചെറുതായി മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഉന്തി മുട്ടി.
ആ സ്പർശനം ഒരു സ്ഫുലിംഗം പോലെ അവനിലെ അടങ്ങിയിരുന്ന വന്യതയെ ഉണർത്തി. മായയെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്നും പൊക്കിയെടുത്തു, പിന്നെ ചലനങ്ങൾ കുറച്ചുകൂടി തീവ്രമാക്കി. ഇടയ്ക്കൊക്കെ നീണ്ടു നിന്ന ചുംബനങ്ങൾ, കടിച്ചു പറിക്കാനുള്ള ആർത്തി നിറഞ്ഞ ചുണ്ടുകളുടെ പോരാട്ടങ്ങൾ.
ഇരുണ്ട മുറിയിൽ, ഇരുണ്ട കട്ടിലിൽ, രണ്ടു ശരീരങ്ങൾ ഒരു പുതിയ ഏകത്വത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി അലിഞ്ഞു ചേരുകയായിരുന്നു. ശ്വാസം നിലച്ചിരുന്നില്ല, എന്നാൽ ഇരുവർക്കും ഊർജ്ജം ഇരട്ടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. സ്വന്തമെന്ന തിരിച്ചറിവോ, സ്വയം വെട്ടിപ്പിടിക്കാനായതിന്റെ അഭിമാനമോ, അതോ ആ നിമിഷങ്ങളുടെ ഭൗതികസുഖമോ എന്താണ് ഈ ഊർജ്ജം നൽകുന്നതെന്ന് ഇരുവർക്കും വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു.
അവസാനം, നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന സമുദ്രം പോലെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ മറന്ന്, മായ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഉള്ളിൽ നിന്നും വരുന്ന ആഹ്ലാദത്തിന്റെ ആ നാദങ്ങള് അവളെ ഒരു ഉന്മാദത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിലെത്തിച്ചു.
ശേഷം, അല്പനേരത്തെ സ്തബ്ധത.
പിന്നെ, റോഹിത്തിന്റെ മെല്ലെയുള്ള ചലനങ്ങൾ, ഒപ്പം മായയുടെ പിടച്ചിലിന്റെ നിലയ്ക്കാത്ത അലകള് – ആ അവസാനത്തെ അഗ്നിശകലങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും കെടുത്തുമ്പോഴത്തെ പ്രണയത്തിന്റെ പൊടിപടലങ്ങൾ.
പതിയെ, റോഹിത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ കൂടുതൽ ശാന്തമായി, കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായി. മായയെയും തന്നെയും വലയം ചെയ്തിരിക്കുന്ന, ജ്യോതി പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ കണ്ണികൾ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കുകയാണ് അവനിപ്പോൾ.
അവളുടെ മാറിടത്തിനടുത്തായി മുഖം പൂഴ്ത്തി, അവൻ അവിടെ ഒരു മൃദുചുംബനം നൽകി. എന്നിട്ട് കാതിൽ അടക്കം പറഞ്ഞു:
“I love you Maya…You are mine now, forever…”
ആത്മാവിന്റെ ഉടലാഴങ്ങളിൽ വേദനയുടെ അവസാന അലകളും അലിഞ്ഞുപോകുന്നത് പോലെ. ശരീരം പൂർണ്ണമായും അടിയറവു വെച്ചു, ഇനി ഇത്ര തിടുക്കമില്ലാത്ത, നിയന്ത്രണമുള്ള, പ്രണയത്തിന്റെ ഈണങ്ങളിൽ മുങ്ങിപ്പോകാവുന്ന രാത്രിയുടെ ശേഷിപ്പുകൾ.
ഓരോ ചലനങ്ങളിലും മായയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം. താൻ സമ്മാനിച്ച വേദനയിൽ ഒരു ലജ്ജ, എന്നാൽ ആ വേദന നൽകാനായതിന്റെ അഭിമാനവും. അവളെ തന്റെ ഭാഗമാക്കാനായതിന്റെ ഗർവ്വും ആശ്വാസവും.
പതുക്കെ, റോഹിത്തിന്റെ നിശ്ചലതയിൽ, തന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും ചലനങ്ങൾക്കായി മായ കൊതിച്ചു. ശരീരത്തിനുള്ളിലെ വേദന അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു ശൂന്യത. അത് നികത്തണമെന്ന ആരാധന, അവനോട് കൂടുതലടുക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം. പതുക്കെ അവളുടെ കാൽക്കുഴകൾ അവന്റെ നടുവിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി, പിന്നെ ചെറുതായി മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഉന്തി മുട്ടി.
ആ സ്പർശനം ഒരു സ്ഫുലിംഗം പോലെ അവനിലെ അടങ്ങിയിരുന്ന വന്യതയെ ഉണർത്തി. മായയെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്നും പൊക്കിയെടുത്തു, പിന്നെ ചലനങ്ങൾ കുറച്ചുകൂടി തീവ്രമാക്കി. ഇടയ്ക്കൊക്കെ നീണ്ടു നിന്ന ചുംബനങ്ങൾ, കടിച്ചു പറിക്കാനുള്ള ആർത്തി നിറഞ്ഞ ചുണ്ടുകളുടെ പോരാട്ടങ്ങൾ.
ഇരുണ്ട മുറിയിൽ, ഇരുണ്ട കട്ടിലിൽ, രണ്ടു ശരീരങ്ങൾ ഒരു പുതിയ ഏകത്വത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി അലിഞ്ഞു ചേരുകയായിരുന്നു. ശ്വാസം നിലച്ചിരുന്നില്ല, എന്നാൽ ഇരുവർക്കും ഊർജ്ജം ഇരട്ടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. സ്വന്തമെന്ന തിരിച്ചറിവോ, സ്വയം വെട്ടിപ്പിടിക്കാനായതിന്റെ അഭിമാനമോ, അതോ ആ നിമിഷങ്ങളുടെ ഭൗതികസുഖമോ എന്താണ് ഈ ഊർജ്ജം നൽകുന്നതെന്ന് ഇരുവർക്കും വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു.
അവസാനം, നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന സമുദ്രം പോലെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ മറന്ന്, മായ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഉള്ളിൽ നിന്നും വരുന്ന ആഹ്ലാദത്തിന്റെ ആ നാദങ്ങള് അവളെ ഒരു ഉന്മാദത്തിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിലെത്തിച്ചു.
ശേഷം, അല്പനേരത്തെ സ്തബ്ധത.
പിന്നെ, റോഹിത്തിന്റെ മെല്ലെയുള്ള ചലനങ്ങൾ, ഒപ്പം മായയുടെ പിടച്ചിലിന്റെ നിലയ്ക്കാത്ത അലകള് – ആ അവസാനത്തെ അഗ്നിശകലങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും കെടുത്തുമ്പോഴത്തെ പ്രണയത്തിന്റെ പൊടിപടലങ്ങൾ.
ഒടുവിൽ, നിശ്ചലത. മുറിയുടെ ഇരുളിനോട് പൂർണ്ണമായും ഇഴുകിച്ചേർന്ന, ഒന്നായി മാറിയ രണ്ടു ഹൃദയങ്ങള്, ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ പുതഞ്ഞു, സുഖകരമായ ആ തളർച്ചയുടെ നനവുമായി.
എപ്പോഴോ, ഉറക്കം അവരെ തഴുകിത്തുടങ്ങി. ഈ പുതിയ പ്രഭാതത്തിന് മുന്നേ അത്രയധികം സംഭവങ്ങൾ കാത്തുകിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…
കട്ടിലിന്റെ ചൂടില്, ഉറക്കം തൊട്ടു തൊട്ടില്ലാത്ത പോലെ അവൾ അവനെ സ്വന്തത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. മായയെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലെ ആ മാറോട് ചേർത്ത് നിർത്തി റോഹിത്തും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, എവിടെയോ മനസ്സിലൊരു ഉൽക്കണ്ഠ, ഒരു സംഘർഷം…
“ഏട്ടാ…” – ആ മന്ത്രണം പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിൽ അടങ്ങാത്ത ഒരു തിരതള്ളൽ.
റോഹിത്ത് കണ്ണു തുറന്നു. മുറിയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇരുട്ടിൽ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു.
“Can we talk? Just for a bit? ” അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ പ്രതീക്ഷയും ആധിയും ഇഴപിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
“Sure.” റോഹിത്ത് അൽപം എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളെ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. പകരം, ചെറുതായി പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു, അങ്ങനെ മായ അവന്റെ നെഞ്ചിനോട് കൂടുതലടുത്തു.
“Thank you,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. പിന്നെ, ഇരുണ്ട മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അൽപനേരത്തെ മൗനം.
ഒടുവിൽ, മായ തന്നെ തുടക്കമിട്ടു. “ഇത്രയും ദിവസം ഞാൻ കാത്തിരുന്നത് ഇതിനു വേണ്ടിയായിരുന്നെന്ന് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു…” കുറച്ചു നാണം തോന്നിയെങ്കിലും, അതോടൊപ്പം അവൾക്ക് ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യബോധവും തോന്നി.
“ഇതിനു വേണ്ടിയല്ലെങ്കിലും…” – റോഹിത്തിന്റെ മറുപടി തുടങ്ങണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇടയിൽ വെച്ച് നിർത്തി.
എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അവനും അറിയില്ലായിരുന്നു. നടന്നത് ഇപ്പോൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടില്ലെന്നും, ഇത് വെറും മോഹഭംഗമോ തെറ്റായ വഴിയിലേക്കുള്ള വഴുതലോ ആണെന്നും പറഞ്ഞു മായയെ വേദനിപ്പിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
“…ഇതിനു വേണ്ടിയല്ലെങ്കിലും, സന്തോഷമുണ്ട്…” – അവസാനം പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവളുടെ മറുപടി വരാൻ താമസിച്ചു. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പടരുന്ന ആ വിരലുകൾ അൽപം മാത്രം മുറുകിയത് റോഹിത്ത് അറിഞ്ഞു. പിന്നെ, ആ മന്ത്രണം:
“I want more…tonight.”
പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സംശയവും, കുറച്ചു നാണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവസാനിച്ചത് ഒരു പ്രഖ്യാപനം പോലെയാണ് – ഇടർച്ചയില്ലാത്ത, ഉറപ്പുള്ള സ്വരം.
ഒടുവിൽ, നിശ്ചലത. മുറിയുടെ ഇരുളിനോട് പൂർണ്ണമായും ഇഴുകിച്ചേർന്ന, ഒന്നായി മാറിയ രണ്ടു ഹൃദയങ്ങള്, ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ പുതഞ്ഞു, സുഖകരമായ ആ തളർച്ചയുടെ നനവുമായി.
എപ്പോഴോ, ഉറക്കം അവരെ തഴുകിത്തുടങ്ങി. ഈ പുതിയ പ്രഭാതത്തിന് മുന്നേ അത്രയധികം സംഭവങ്ങൾ കാത്തുകിടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…
കട്ടിലിന്റെ ചൂടില്, ഉറക്കം തൊട്ടു തൊട്ടില്ലാത്ത പോലെ അവൾ അവനെ സ്വന്തത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. മായയെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോലെ ആ മാറോട് ചേർത്ത് നിർത്തി റോഹിത്തും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, എവിടെയോ മനസ്സിലൊരു ഉൽക്കണ്ഠ, ഒരു സംഘർഷം…
“ഏട്ടാ…” – ആ മന്ത്രണം പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിൽ അടങ്ങാത്ത ഒരു തിരതള്ളൽ.
റോഹിത്ത് കണ്ണു തുറന്നു. മുറിയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇരുട്ടിൽ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു.
“Can we talk? Just for a bit? ” അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ പ്രതീക്ഷയും ആധിയും ഇഴപിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
“Sure.” റോഹിത്ത് അൽപം എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളെ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. പകരം, ചെറുതായി പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു, അങ്ങനെ മായ അവന്റെ നെഞ്ചിനോട് കൂടുതലടുത്തു.
“Thank you,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. പിന്നെ, ഇരുണ്ട മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അൽപനേരത്തെ മൗനം.
ഒടുവിൽ, മായ തന്നെ തുടക്കമിട്ടു. “ഇത്രയും ദിവസം ഞാൻ കാത്തിരുന്നത് ഇതിനു വേണ്ടിയായിരുന്നെന്ന് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു…” കുറച്ചു നാണം തോന്നിയെങ്കിലും, അതോടൊപ്പം അവൾക്ക് ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യബോധവും തോന്നി.
“ഇതിനു വേണ്ടിയല്ലെങ്കിലും…” – റോഹിത്തിന്റെ മറുപടി തുടങ്ങണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇടയിൽ വെച്ച് നിർത്തി.
എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അവനും അറിയില്ലായിരുന്നു. നടന്നത് ഇപ്പോൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടില്ലെന്നും, ഇത് വെറും മോഹഭംഗമോ തെറ്റായ വഴിയിലേക്കുള്ള വഴുതലോ ആണെന്നും പറഞ്ഞു മായയെ വേദനിപ്പിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
“…ഇതിനു വേണ്ടിയല്ലെങ്കിലും, സന്തോഷമുണ്ട്…” – അവസാനം പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവളുടെ മറുപടി വരാൻ താമസിച്ചു. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പടരുന്ന ആ വിരലുകൾ അൽപം മാത്രം മുറുകിയത് റോഹിത്ത് അറിഞ്ഞു. പിന്നെ, ആ മന്ത്രണം:
“I want more…tonight.”
പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സംശയവും, കുറച്ചു നാണവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവസാനിച്ചത് ഒരു പ്രഖ്യാപനം പോലെയാണ് – ഇടർച്ചയില്ലാത്ത, ഉറപ്പുള്ള സ്വരം.
പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മായയ്ക്ക് അല്പം ഭാരം കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. ഒപ്പം സ്വന്തത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടി അഭിമാനവും – ജീവിതത്തിൽ, പലപ്പോഴും ഒരു നിസ്സഹായ ബാലികയാണെന്ന തോന്നലുണ്ടായിരുന്ന അവള് ഇപ്പോള് തന്റെ സ്വത്വത്തെ കൂടുതൽ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുകയാണ്.
“We shouldn’t,” റോഹിത്തിന്റെ മറുപടിയിൽ എതിർപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, നിഷേധിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു സംഘർഷം ആ ശബ്ദത്തിലും.
“Why?” അവൾ ചോദിച്ചു. “We love each other.”
“Maya… It’s complicated.”
“Why is it complicated?” ശബ്ദത്തിൽ പ്രകടമായ വാശി. അതോടൊപ്പം, മറ്റൊരു വികാരം ആ ശബ്ദങ്ങള്ക്കിടയിലെ വിറയലില് കേള്ക്കാമായിരുന്നു – ഇഷ്ടം നിഷേധിക്കപ്പെടാനുള്ള ഭയം.
റോഹിത്തിനും ഉത്തരം നൽകാനായില്ല. സമൂഹം, വീട്ടുകാർ, വല്ല്യമ്മ, കോളേജ്, ജീവിതം…കണ്ണടച്ചാൽ ഒരുപിടി പ്രശ്നങ്ങൾ. ഇതൊരു പാപമല്ലെന്ന് സ്വയം പറയാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്, എന്നാൽ ആധിയും കുറ്റബോധവുമാണ് മനസ്സിനെ ഭരിക്കുന്നത്.
“ഏട്ടാ പ്ലീസ്…” മായയുടെ അപേക്ഷയിൽ നേരിയ നിലവിളിയുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ, അവന്റെ കാതിലോതി – “I love you ഏട്ടാ…only you…forever…”
റോഹിത്തിന് സ്വന്തം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രക്ഷുബ്ധമാകുന്ന എന്തൊക്കെയോ അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. പിന്നെ, എല്ലാം തകർത്തുകൊണ്ട് മുന്നേറുന്ന ഒരു അലകടൽ പോലെ, ഉള്ളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെയോ തകർന്നു വീണു.
“അത് മാത്രമല്ലേ പ്രധാനം?” അവസാനമായി അവൻ ചോദിച്ചത് സ്വയം ഉറപ്പു വരുത്താനായിരുന്നു – സ്നേഹം മാത്രമല്ലേ എല്ലാം ന്യായീകരിക്കുന്നത് ?
ഉത്തരമൊന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചിട്ടും തേങ്ങലുകള് പുറത്തേക്കു വരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ മായയുടെ മാറിടം ഉയർന്നും താഴ്ന്നും കൊണ്ടിരുന്നു.
റോഹിത്തിന് തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടി വന്നു. പറയാൻ പോകുന്നതൊന്നും പൂർണ്ണമായും ശരിയാകില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ അവളേയും തന്നെയും ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ പാതയിൽ തള്ളിവിട്ടു…
കവിളുകൾക്ക് താഴെ വീഴുന്ന കണ്ണുനീരുകളിൽ വലിയ നാണമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. പരാജയം അംഗീകരിച്ചതിന്റെ ഒരലച്ച തന്നെയാണ് ഈ മൗനവും, ദുഃഖത്താൽ ഊറിപ്പോയതുപോലുള്ള ശ്വാസവും. എന്തിന് വിധി ഇങ്ങനെ വേർതിരിക്കണമെന്ന ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഈ നിരാശയുടെ തീരത്ത് കിടക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നില്, തന്റെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിൽ അവന്റെ വിരലുകൾ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ നടത്തിയ ആ പര്യവേഷണം അവളെ ഒരു പുതിയ വേവലാതിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടത്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് മായ ഉരുണ്ട് അവനെ നേരിട്ടു.
പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മായയ്ക്ക് അല്പം ഭാരം കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. ഒപ്പം സ്വന്തത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടി അഭിമാനവും – ജീവിതത്തിൽ, പലപ്പോഴും ഒരു നിസ്സഹായ ബാലികയാണെന്ന തോന്നലുണ്ടായിരുന്ന അവള് ഇപ്പോള് തന്റെ സ്വത്വത്തെ കൂടുതൽ കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുകയാണ്.
“We shouldn’t,” റോഹിത്തിന്റെ മറുപടിയിൽ എതിർപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, നിഷേധിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു സംഘർഷം ആ ശബ്ദത്തിലും.
“Why?” അവൾ ചോദിച്ചു. “We love each other.”
“Maya… It’s complicated.”
“Why is it complicated?” ശബ്ദത്തിൽ പ്രകടമായ വാശി. അതോടൊപ്പം, മറ്റൊരു വികാരം ആ ശബ്ദങ്ങള്ക്കിടയിലെ വിറയലില് കേള്ക്കാമായിരുന്നു – ഇഷ്ടം നിഷേധിക്കപ്പെടാനുള്ള ഭയം.
റോഹിത്തിനും ഉത്തരം നൽകാനായില്ല. സമൂഹം, വീട്ടുകാർ, വല്ല്യമ്മ, കോളേജ്, ജീവിതം…കണ്ണടച്ചാൽ ഒരുപിടി പ്രശ്നങ്ങൾ. ഇതൊരു പാപമല്ലെന്ന് സ്വയം പറയാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്, എന്നാൽ ആധിയും കുറ്റബോധവുമാണ് മനസ്സിനെ ഭരിക്കുന്നത്.
“ഏട്ടാ പ്ലീസ്…” മായയുടെ അപേക്ഷയിൽ നേരിയ നിലവിളിയുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ, അവന്റെ കാതിലോതി – “I love you ഏട്ടാ…only you…forever…”
റോഹിത്തിന് സ്വന്തം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രക്ഷുബ്ധമാകുന്ന എന്തൊക്കെയോ അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. പിന്നെ, എല്ലാം തകർത്തുകൊണ്ട് മുന്നേറുന്ന ഒരു അലകടൽ പോലെ, ഉള്ളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെയോ തകർന്നു വീണു.
“അത് മാത്രമല്ലേ പ്രധാനം?” അവസാനമായി അവൻ ചോദിച്ചത് സ്വയം ഉറപ്പു വരുത്താനായിരുന്നു – സ്നേഹം മാത്രമല്ലേ എല്ലാം ന്യായീകരിക്കുന്നത് ?
ഉത്തരമൊന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചിട്ടും തേങ്ങലുകള് പുറത്തേക്കു വരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന പോലെ മായയുടെ മാറിടം ഉയർന്നും താഴ്ന്നും കൊണ്ടിരുന്നു.
റോഹിത്തിന് തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടി വന്നു. പറയാൻ പോകുന്നതൊന്നും പൂർണ്ണമായും ശരിയാകില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ അവളേയും തന്നെയും ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ പാതയിൽ തള്ളിവിട്ടു…
കവിളുകൾക്ക് താഴെ വീഴുന്ന കണ്ണുനീരുകളിൽ വലിയ നാണമൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. പരാജയം അംഗീകരിച്ചതിന്റെ ഒരലച്ച തന്നെയാണ് ഈ മൗനവും, ദുഃഖത്താൽ ഊറിപ്പോയതുപോലുള്ള ശ്വാസവും. എന്തിന് വിധി ഇങ്ങനെ വേർതിരിക്കണമെന്ന ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഈ നിരാശയുടെ തീരത്ത് കിടക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നില്, തന്റെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിൽ അവന്റെ വിരലുകൾ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ നടത്തിയ ആ പര്യവേഷണം അവളെ ഒരു പുതിയ വേവലാതിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടത്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് മായ ഉരുണ്ട് അവനെ നേരിട്ടു.
“വേണ്ട ഏട്ടാ…” – അപ്പോഴും, അവളുടെ കണ്ണിൽ വേദനയുടെ കണ്ണുനീർ.
എന്നാൽ, റോഹിത്തിന്റെ മുഖത്തെ നിശ്ചയദാർഢ്യം അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചു. ചില നിമിഷങ്ങളിൽ അവൻ തന്നെ അല്ലാതായി മാറുന്നതുപോലെ അവൾക്കു തോന്നി – ജീവിതത്തിലെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ കാണിക്കുന്ന സ്വതസിദ്ധമായ ആധിപത്യം, അതോടൊപ്പം തീവ്രവും എന്നാൽ പൂര്ണ്ണമായും നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു അഭിനിവേശത്തിന്റെ ലാഞ്ചന.
കണ്ണുകൾക്ക് മുകളിൽ വന്നിരുന്ന മുടിയിഴകൾ തട്ടിയകറ്റി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കവേ, അവൻ അടുത്ത കൽപ്പന പുറപ്പെടുവിച്ചു:
“Remove everything from you…”
ശബ്ദം പാറമേൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന തിരമാലകൾ പോലെ അവളുടെ ചെവിയിൽ അലയടിച്ചു. പിന്നെ, ഇടറലോടെ – മായ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പുതപ്പിനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്, പതിയെ ശരീരം മറയ്ക്കാനുള്ള അവസാന വസ്ത്രവും ഊരി മാറ്റി.
ഇരുട്ടിൽ, കണ്ണുനീരിന്റെ തിളക്കം അവളുടെ ഇടം കവിളിൽ കണ്ട് റോഹിത്തിന്റെ ഹൃദയം ഒന്നു പിടഞ്ഞു. അവന്റെ ആ കൈകൾ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീണ്ടു. കവിളുകൾ തലോടിയ ശേഷം റോഹിത്തൻ് കണ്ണുനീർ തുടച്ചുനീക്കി, എന്നിട്ട് അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു:
“It’s okay. I won’t let you feel sad anymore.”
അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി, അടക്കിപ്പിടിച്ച ഒരു തേങ്ങലോടെയാണ് മായ മറുപടി നൽകിയത്:
“I know… I trust you…”
പിന്നെ, മൗനത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ, അവർ വീണ്ടും ചേർന്നു. ഇപ്പോൾ, ഇരുവരുടെയും മനസ്സിലുള്ളത് പാപബോധമോ സംഘർഷങ്ങളോ അല്ല. പ്രണയത്തിന്റെ ഊർജ്ജം, ഒന്നാകാനുള്ള അടക്കാനാവാത്ത വാഞ്ച – അവർ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ നിസ്സാരമായ, സ്വയം കെട്ടിയാടിയ അതിർവരമ്പുകൾ തകർന്നു പോകുന്ന – ഈ രാത്രിയിൽ, ഇത് അവരുടെ മാത്രം ലോകമാണ്.
മായ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയ ഒരു നവവധുவை പോലെയാണ് മുന്നിൽ കിടന്നത്. പുതപ്പിനെ മാറ്റിവെച്ച്, ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന നഗ്നമായ ശരീരം. തലമുടി പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കപ്പെട്ടതു കൊണ്ട് പുറകിലെ കോമള ചർമ്മം തെളിയുന്നു. പതിഞ്ഞ ചലനങ്ങളോടെ റോഹിത്തൻ് കൈകൾ അതിലൂടെ അലസമായി നടന്നു. ചൂടുള്ള സ്പർശനങ്ങളിൽ അവളുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
“Relax…” അവന്റെ ഉത്തരവ് കാറ്റിലലിഞ്ഞു ചെന്നെങ്കിലും, അതൊരു നിർദ്ദേശമെന്നതിലുപരി ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. ശരീരമിങ്ങനെ അവൻ കാണുന്നുവെന്നോർത്തുള്ള ലജ്ജയും, എന്തുകൊണ്ടോ ഉള്ളിലെവിടെയോ തുടിക്കുന്ന ഒരു ആഹ്ലാദവും…അത് മായയെ ഇരുട്ടിൽ വിറപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“വേണ്ട ഏട്ടാ…” – അപ്പോഴും, അവളുടെ കണ്ണിൽ വേദനയുടെ കണ്ണുനീർ.
എന്നാൽ, റോഹിത്തിന്റെ മുഖത്തെ നിശ്ചയദാർഢ്യം അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചു. ചില നിമിഷങ്ങളിൽ അവൻ തന്നെ അല്ലാതായി മാറുന്നതുപോലെ അവൾക്കു തോന്നി – ജീവിതത്തിലെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ കാണിക്കുന്ന സ്വതസിദ്ധമായ ആധിപത്യം, അതോടൊപ്പം തീവ്രവും എന്നാൽ പൂര്ണ്ണമായും നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു അഭിനിവേശത്തിന്റെ ലാഞ്ചന.
കണ്ണുകൾക്ക് മുകളിൽ വന്നിരുന്ന മുടിയിഴകൾ തട്ടിയകറ്റി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കവേ, അവൻ അടുത്ത കൽപ്പന പുറപ്പെടുവിച്ചു:
“Remove everything from you…”
ശബ്ദം പാറമേൽ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന തിരമാലകൾ പോലെ അവളുടെ ചെവിയിൽ അലയടിച്ചു. പിന്നെ, ഇടറലോടെ – മായ പതുക്കെ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. പുതപ്പിനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്, പതിയെ ശരീരം മറയ്ക്കാനുള്ള അവസാന വസ്ത്രവും ഊരി മാറ്റി.
ഇരുട്ടിൽ, കണ്ണുനീരിന്റെ തിളക്കം അവളുടെ ഇടം കവിളിൽ കണ്ട് റോഹിത്തിന്റെ ഹൃദയം ഒന്നു പിടഞ്ഞു. അവന്റെ ആ കൈകൾ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീണ്ടു. കവിളുകൾ തലോടിയ ശേഷം റോഹിത്തൻ് കണ്ണുനീർ തുടച്ചുനീക്കി, എന്നിട്ട് അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു:
“It’s okay. I won’t let you feel sad anymore.”
അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി, അടക്കിപ്പിടിച്ച ഒരു തേങ്ങലോടെയാണ് മായ മറുപടി നൽകിയത്:
“I know… I trust you…”
പിന്നെ, മൗനത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ, അവർ വീണ്ടും ചേർന്നു. ഇപ്പോൾ, ഇരുവരുടെയും മനസ്സിലുള്ളത് പാപബോധമോ സംഘർഷങ്ങളോ അല്ല. പ്രണയത്തിന്റെ ഊർജ്ജം, ഒന്നാകാനുള്ള അടക്കാനാവാത്ത വാഞ്ച – അവർ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ നിസ്സാരമായ, സ്വയം കെട്ടിയാടിയ അതിർവരമ്പുകൾ തകർന്നു പോകുന്ന – ഈ രാത്രിയിൽ, ഇത് അവരുടെ മാത്രം ലോകമാണ്.
മായ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയ ഒരു നവവധുவை പോലെയാണ് മുന്നിൽ കിടന്നത്. പുതപ്പിനെ മാറ്റിവെച്ച്, ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന നഗ്നമായ ശരീരം. തലമുടി പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കപ്പെട്ടതു കൊണ്ട് പുറകിലെ കോമള ചർമ്മം തെളിയുന്നു. പതിഞ്ഞ ചലനങ്ങളോടെ റോഹിത്തൻ് കൈകൾ അതിലൂടെ അലസമായി നടന്നു. ചൂടുള്ള സ്പർശനങ്ങളിൽ അവളുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
“Relax…” അവന്റെ ഉത്തരവ് കാറ്റിലലിഞ്ഞു ചെന്നെങ്കിലും, അതൊരു നിർദ്ദേശമെന്നതിലുപരി ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നു. ശരീരമിങ്ങനെ അവൻ കാണുന്നുവെന്നോർത്തുള്ള ലജ്ജയും, എന്തുകൊണ്ടോ ഉള്ളിലെവിടെയോ തുടിക്കുന്ന ഒരു ആഹ്ലാദവും…അത് മായയെ ഇരുട്ടിൽ വിറപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തുടയ്ക്ക് ഇടയിൽ കൈവിരലുകൾ പമ്മിക്കൊണ്ട്, അവയെ പതിയെയകറ്റി റോഹിത്ത് അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ശരീരം ഏട്ടന്റെ കണ്ണുകളിൽ എങ്ങനെ തെളിയുന്നുണ്ടാവുമെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ മായ പിടഞ്ഞു.
“Beautiful…so beautiful…” മന്ത്രിക്കാതെയായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കൂടുതൽ ഹൃദ്യമായി അത് ചെവികളിൽ പതിഞ്ഞു. പിന്നെ, ഇരുട്ടിനോട് ഇണങ്ങി, അവൻ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം, എന്താണ് സംഭവിക്കുമെന്ന ഭയത്താൽ, മായയുടെ ശ്വാസം നിന്നുപോയി.
എന്നാൽ, ഭയന്നതു പോലെയൊന്നുമല്ല സംഭവിച്ചത്. പകരം, ഒരു നനുത്ത സ്പർശനം മാത്രം.
പിന്നെ, അവന്റെ നാവ്…അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ചിത്രമെഴുതുമ്പോലെ മെല്ലെ നീങ്ങുന്നു.
അവൾ ഞെട്ടി വിറച്ചു, കൈപ്പത്തി കടിച്ചു. ചെറിയ വേദന, വെള്ളം പോലെ കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആഹ്ലാദവികാരത്തിന് ഒരു നിയന്ത്രണമിടാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു.
കൈവിരലുകൾ ഇളകി റോഹിത്ത് പിന്നിലേക്ക് പിൻവലിഞ്ഞു. പകരം, അവന്റെ ഊഷ്മളമായ ശ്വാസം മായ കേട്ടു. കൈമുട്ടുകളിൽ ഊന്നിയുള്ള ആ കിടപ്പ് കാരണം അൽപം പൊങ്ങി നിൽക്കുന്ന പൃഷ്ഠഭാഗങ്ങളിൽ…
പിന്നെ, മറ്റൊരു മന്ത്രണം:
“Lift it a bit more…”
ഒരു നാണത്താൽ മായയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു. എന്നിട്ടും, ഇഷ്ടമാകാതെ തന്നെ അവളുടെ നിതംബം പിരിഞ്ഞുയർന്നു.
ഇപ്പോൾ റോഹിത്തിന്റെ നാവിന് യാതൊരു വിലക്കുകളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ, പൂര്ണ്ണമായ ആസ്വാദനത്തോടെ, രഹസ്യങ്ങള് തേടി അത് അലയുകയായിരുന്നു. ഓരോ സ്പര്ശനത്തിലും തോന്നിയ വൈദ്യുതി മായയെയാകെ ഉലച്ചു.
കിടക്കയിൽ പിടയുമ്പോൾ, ഇടയ്ക്കൊക്കെ അറിയാതെ, അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്നും ചെറിയ ഞരക്കങ്ങള് പുറപ്പെട്ടു. അതൊന്നും റോഹിത്തിനെ തടഞ്ഞില്ല. സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന ആ ചുംബനങ്ങളും, കൂടെ ഒരു തീവ്രതയും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നപ്പോൾ, പിന്നീടങ്ങോട്ട് പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങുകയല്ലാതെ മായയ്ക്ക് വേറെ നിവൃത്തിയില്ലായിരുന്നു.
ആ നിമിഷങ്ങളുടെ ഭ്രാന്തിൽ ഉള്ളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾ മറന്ന് രണ്ടു ഹൃദയങ്ങളും പൂർണ്ണമായും അന്യോന്യം സ്വന്തമായി കീഴടക്കുന്നതിന്റെ ലഹരിയായിരുന്നു. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും, ഓരോ നെടുവീർപ്പിലും ഒഴുകുന്നത് പ്രണയത്തിന്റെ പൂർണ്ണത. പുറംലോകമില്ലാത്ത, നിയമങ്ങളില്ലാത്ത, സ്വന്തമെന്ന് അവകാശപ്പെടാനും സ്വയമർപ്പിക്കാനുമുള്ള ഒരു രഹസ്യ സ്വർഗ്ഗം.
പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിക്കിടന്നിട്ടും, മായയ്ക്ക് സ്വന്തം ശബ്ദത്തിന്റെ കരുത്ത് കണ്ടെത്താനായി. അത് ഒരു മന്ത്രണം പോലെയായിരുന്നു, ഇരുട്ടിൽ ഏട്ടന്റെ കാതുകളിൽ മാത്രം മുഴങ്ങുന്ന ഒരു പ്രതിജ്ഞ:
തുടയ്ക്ക് ഇടയിൽ കൈവിരലുകൾ പമ്മിക്കൊണ്ട്, അവയെ പതിയെയകറ്റി റോഹിത്ത് അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ശരീരം ഏട്ടന്റെ കണ്ണുകളിൽ എങ്ങനെ തെളിയുന്നുണ്ടാവുമെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ മായ പിടഞ്ഞു.
“Beautiful…so beautiful…” മന്ത്രിക്കാതെയായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കൂടുതൽ ഹൃദ്യമായി അത് ചെവികളിൽ പതിഞ്ഞു. പിന്നെ, ഇരുട്ടിനോട് ഇണങ്ങി, അവൻ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം, എന്താണ് സംഭവിക്കുമെന്ന ഭയത്താൽ, മായയുടെ ശ്വാസം നിന്നുപോയി.
എന്നാൽ, ഭയന്നതു പോലെയൊന്നുമല്ല സംഭവിച്ചത്. പകരം, ഒരു നനുത്ത സ്പർശനം മാത്രം.
പിന്നെ, അവന്റെ നാവ്…അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ചിത്രമെഴുതുമ്പോലെ മെല്ലെ നീങ്ങുന്നു.
അവൾ ഞെട്ടി വിറച്ചു, കൈപ്പത്തി കടിച്ചു. ചെറിയ വേദന, വെള്ളം പോലെ കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആഹ്ലാദവികാരത്തിന് ഒരു നിയന്ത്രണമിടാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു.
കൈവിരലുകൾ ഇളകി റോഹിത്ത് പിന്നിലേക്ക് പിൻവലിഞ്ഞു. പകരം, അവന്റെ ഊഷ്മളമായ ശ്വാസം മായ കേട്ടു. കൈമുട്ടുകളിൽ ഊന്നിയുള്ള ആ കിടപ്പ് കാരണം അൽപം പൊങ്ങി നിൽക്കുന്ന പൃഷ്ഠഭാഗങ്ങളിൽ…
പിന്നെ, മറ്റൊരു മന്ത്രണം:
“Lift it a bit more…”
ഒരു നാണത്താൽ മായയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു. എന്നിട്ടും, ഇഷ്ടമാകാതെ തന്നെ അവളുടെ നിതംബം പിരിഞ്ഞുയർന്നു.
ഇപ്പോൾ റോഹിത്തിന്റെ നാവിന് യാതൊരു വിലക്കുകളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ, പൂര്ണ്ണമായ ആസ്വാദനത്തോടെ, രഹസ്യങ്ങള് തേടി അത് അലയുകയായിരുന്നു. ഓരോ സ്പര്ശനത്തിലും തോന്നിയ വൈദ്യുതി മായയെയാകെ ഉലച്ചു.
കിടക്കയിൽ പിടയുമ്പോൾ, ഇടയ്ക്കൊക്കെ അറിയാതെ, അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്നും ചെറിയ ഞരക്കങ്ങള് പുറപ്പെട്ടു. അതൊന്നും റോഹിത്തിനെ തടഞ്ഞില്ല. സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന ആ ചുംബനങ്ങളും, കൂടെ ഒരു തീവ്രതയും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നപ്പോൾ, പിന്നീടങ്ങോട്ട് പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങുകയല്ലാതെ മായയ്ക്ക് വേറെ നിവൃത്തിയില്ലായിരുന്നു.
ആ നിമിഷങ്ങളുടെ ഭ്രാന്തിൽ ഉള്ളിലെ പോരാട്ടങ്ങൾ മറന്ന് രണ്ടു ഹൃദയങ്ങളും പൂർണ്ണമായും അന്യോന്യം സ്വന്തമായി കീഴടക്കുന്നതിന്റെ ലഹരിയായിരുന്നു. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും, ഓരോ നെടുവീർപ്പിലും ഒഴുകുന്നത് പ്രണയത്തിന്റെ പൂർണ്ണത. പുറംലോകമില്ലാത്ത, നിയമങ്ങളില്ലാത്ത, സ്വന്തമെന്ന് അവകാശപ്പെടാനും സ്വയമർപ്പിക്കാനുമുള്ള ഒരു രഹസ്യ സ്വർഗ്ഗം.
പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിക്കിടന്നിട്ടും, മായയ്ക്ക് സ്വന്തം ശബ്ദത്തിന്റെ കരുത്ത് കണ്ടെത്താനായി. അത് ഒരു മന്ത്രണം പോലെയായിരുന്നു, ഇരുട്ടിൽ ഏട്ടന്റെ കാതുകളിൽ മാത്രം മുഴങ്ങുന്ന ഒരു പ്രതിജ്ഞ:
“Rohith etta…I won’t let anyone take you from me…”
നേരിയ ചിരിയോടെ റോഹിത്തിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ പൃഷ്ഠഭാഗങ്ങളിൽ മുറുകി. മൃദുവായി, കുസൃതിയോടെ അവൻ ഞെരിക്കുകയും ചെയ്തു.
“I won’t let anyone have this…this is all mine…”
മായയുടെ മറുപടി ഒരു ചെറിയ ചിരി മാത്രമായിരുന്നു. സന്തോഷത്തിന്റെ, വിജയത്തിന്റെ, അല്പം ആകാംക്ഷയുടെയും സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ച ചിരി. പിന്നെ നെടുവീർപ്പോടെ അവൾക്കു തോന്നി, ശരീരം ഏട്ടന്റെ ചൂടും ഗന്ധവുമേറ്റു തീച്ചൂള പോലെയാവുകയാണ്…
എത്ര സമയമായി, മണിക്കൂറുകൾ പോലെ തോന്നുന്നു. എന്നിട്ടും, അകലാനോ ശ്വാസം കിട്ടാതെ കിതയ്ക്കാനോ തോന്നുന്നില്ല. ഉള്ളിൽ നിറയുന്നത് ആ നിമിഷങ്ങൾ അനന്തതയിലേക്ക് നീളാനുള്ള പ്രാർത്ഥന.
വീണ്ടും റോഹിത്തിന്റെ വാക്കുകൾ. കണ്ണുകൾ തുറക്കാതെ തന്നെ അവന്റെ മുഖഭാവം അവൾക്ക് മനസ്സിൽ തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു – സംതൃപ്തിയുടെ ഒരു ചെറുചിരി, അല്പം നിഗൂഢവും:
“We’ll keep it like this, always…just you and me…okay?”
മായയുടെ മറുപടി ഉടൻ വന്നു: “Okay ഏട്ടാ…” – കുറച്ചു നാണം, കുറച്ചു സന്തോഷം, എന്നാൽ അതിനെല്ലാം ഉപരിയായി തീരുമാനത്തിന്റെ ഉറപ്പ്.
പതുക്കെ റോഹിത്ത് അൽപം പിന്നോട്ട് മാറി. എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. മായയും എഴുന്നേറ്റ്, അവന്റെ അരികിലായി ചാരി ഇരുന്നു. അടുത്ത ഘട്ടമെന്താകുമെന്ന ഉൽക്കണ്ഠയും അല്പം പേടിയും അവളെ നിശ്ചലയാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ, ഇത്തവണ റോഹിത്തിനു തിടുക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം, സ്നേഹത്തോടെ അവൻ അവളുടെ മുഖത്തെ ചിതറിക്കിടന്ന മുടിയിഴകൾ തഴുകി നീക്കി. പിന്നെ, പതുക്കെ അവളെ മുന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുത്തി, അവളുടെ കവിളിൽ തുടുത്ത കണ്ണുകളിലേക്ക് റോഹിത്ത് നോക്കി.
ഒരുനിമിഷത്തെ മയക്കം ആ കണ്ണുകളിൽ. എന്നിട്ടു, “It’s late, you must be tired. Let’s sleep” (ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയി, നീ തളർന്നിരിക്കുമല്ലോ, നമുക്ക് ഉറങ്ങാം) . ഒരു നിർദ്ദേശമെന്നതിലുപരി, അതൊരു ശാസന പോലെയാണ് മായയുടെ കാതിൽ വീണത്.
ചുണ്ടുകടിച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ട്, നിറകണ്ണുകളോടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റ് കിടക്കയിൽ പുറം തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഏട്ടൻ സംതൃപ്തനാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ഇന്നത്തെ രാത്രിയിൽ ഇനി കൂടുതലൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട.
“Rohith etta…I won’t let anyone take you from me…”
നേരിയ ചിരിയോടെ റോഹിത്തിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ പൃഷ്ഠഭാഗങ്ങളിൽ മുറുകി. മൃദുവായി, കുസൃതിയോടെ അവൻ ഞെരിക്കുകയും ചെയ്തു.
“I won’t let anyone have this…this is all mine…”
മായയുടെ മറുപടി ഒരു ചെറിയ ചിരി മാത്രമായിരുന്നു. സന്തോഷത്തിന്റെ, വിജയത്തിന്റെ, അല്പം ആകാംക്ഷയുടെയും സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ച ചിരി. പിന്നെ നെടുവീർപ്പോടെ അവൾക്കു തോന്നി, ശരീരം ഏട്ടന്റെ ചൂടും ഗന്ധവുമേറ്റു തീച്ചൂള പോലെയാവുകയാണ്…
എത്ര സമയമായി, മണിക്കൂറുകൾ പോലെ തോന്നുന്നു. എന്നിട്ടും, അകലാനോ ശ്വാസം കിട്ടാതെ കിതയ്ക്കാനോ തോന്നുന്നില്ല. ഉള്ളിൽ നിറയുന്നത് ആ നിമിഷങ്ങൾ അനന്തതയിലേക്ക് നീളാനുള്ള പ്രാർത്ഥന.
വീണ്ടും റോഹിത്തിന്റെ വാക്കുകൾ. കണ്ണുകൾ തുറക്കാതെ തന്നെ അവന്റെ മുഖഭാവം അവൾക്ക് മനസ്സിൽ തെളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു – സംതൃപ്തിയുടെ ഒരു ചെറുചിരി, അല്പം നിഗൂഢവും:
“We’ll keep it like this, always…just you and me…okay?”
മായയുടെ മറുപടി ഉടൻ വന്നു: “Okay ഏട്ടാ…” – കുറച്ചു നാണം, കുറച്ചു സന്തോഷം, എന്നാൽ അതിനെല്ലാം ഉപരിയായി തീരുമാനത്തിന്റെ ഉറപ്പ്.
പതുക്കെ റോഹിത്ത് അൽപം പിന്നോട്ട് മാറി. എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. മായയും എഴുന്നേറ്റ്, അവന്റെ അരികിലായി ചാരി ഇരുന്നു. അടുത്ത ഘട്ടമെന്താകുമെന്ന ഉൽക്കണ്ഠയും അല്പം പേടിയും അവളെ നിശ്ചലയാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ, ഇത്തവണ റോഹിത്തിനു തിടുക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം, സ്നേഹത്തോടെ അവൻ അവളുടെ മുഖത്തെ ചിതറിക്കിടന്ന മുടിയിഴകൾ തഴുകി നീക്കി. പിന്നെ, പതുക്കെ അവളെ മുന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുത്തി, അവളുടെ കവിളിൽ തുടുത്ത കണ്ണുകളിലേക്ക് റോഹിത്ത് നോക്കി.
ഒരുനിമിഷത്തെ മയക്കം ആ കണ്ണുകളിൽ. എന്നിട്ടു, “It’s late, you must be tired. Let’s sleep” (ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയി, നീ തളർന്നിരിക്കുമല്ലോ, നമുക്ക് ഉറങ്ങാം) . ഒരു നിർദ്ദേശമെന്നതിലുപരി, അതൊരു ശാസന പോലെയാണ് മായയുടെ കാതിൽ വീണത്.
ചുണ്ടുകടിച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ട്, നിറകണ്ണുകളോടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റ് കിടക്കയിൽ പുറം തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഏട്ടൻ സംതൃപ്തനാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ഇന്നത്തെ രാത്രിയിൽ ഇനി കൂടുതലൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട.
എവിടെയോ അല്പം നിരാശ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഏറെ താമസിയാതെ, അവൾ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ചെറിയൊരു സ്വപ്നത്തിൽ, ഒരു ചൂടുള്ള കൈ തന്നെ ഉള്ളം കൈയ്യിലെടുത്ത് സംരക്ഷിക്കുന്നതായി അവൾക്കു തോന്നി.
കിതപ്പുകൾ അടങ്ങി, ശരീരത്തെ ചൂടുവിട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു പുതപ്പെടുത്ത് രണ്ടുപേരും കുറച്ചു നേരം കിടന്നു. പുറത്ത്, പാതിരാവിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ പതുക്കെ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴാൻ തുടങ്ങിയ ശബ്ദം.
പിന്നെ, പതുക്കെ റോഹിത്ത് എഴുന്നേറ്റു. ചുറ്റും നോക്കുന്ന പ്രതീതിയില്ലായിരുന്നു, എന്നിട്ടും ഒരു പുതപ്പ് എടുത്ത് മായയ്ക്ക് പുതച്ചുകൊടുത്തു. പിന്നെ, വാതിലിനരികിലെ പഴയ ഷർട്ടും ബനിയനും ഒരെടുപ്പിൽ അണിഞ്ഞു. പിന്നെ, ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് പാന്റ്സുമിട്ടു. അതെല്ലാം നോക്കി മായയും ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു.
ഏട്ടൻ വെറും ബനിയനിലുള്ള കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മിനുസമുള്ള നെഞ്ചിലേക്ക് അറിയാതെ വീണു.
“Don’t look like that…” റോഹിത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിൽ ഒരു ചെറിയ ശാസനയുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു നാണം അവളുടെ കവിളിൽ ചുവപ്പണിയിച്ചു.
പഴയ ട്രൗസറിനിട്ടു ഷർട്ടുമെടുത്തു മായ അണിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും ബെഡ്ഷീറ്റ് എടുത്ത് സ്വയം ചുറ്റിയ ശേഷമാണ് അവൾ റോഹിത്ത് നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് ചെന്നത്.
“Come…” അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് റോഹിത്ത് അവളെ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നയിച്ചു. നേരെ ബാൽക്കണിയിലേക്കാണ് അവൻ പോയത്. പാതിമയക്കത്തിലും കുറച്ചു വിവശയായുമുള്ള അവൾ അതൊന്നും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല.
അവർ എത്തുമ്പോൾ അവിടെ പഴയൊരു ബക്കറ്റിൽ കുറച്ചു വെള്ളം നിറച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് റോഹിത്ത് മുഖം കഴുകി, പിന്നെ മായയ്ക്കും വെള്ളം കോരി കൊടുത്തു.
“ബാൽക്കണിയിൽ അധികം വരാറില്ലേ?” കൈയിലെ ഈർപ്പം തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു. മഴയും തുടങ്ങിയെന്നത് കൊണ്ട് ഉത്തരത്തിനായി മായ കാത്തിരുന്നില്ല. സ്വന്തമായി കുനിഞ്ഞുനിന്ന് മുഖമൊന്നു കഴുകി തുടച്ചു.
നേർത്ത നിലാവും ചെറിയ മഴത്തുള്ളികളും തണുത്ത കാറ്റും ചേർന്ന് അവരെ പൊതിഞ്ഞു. എവിടെയോ ഒരു പൂവിന്റെ മണം. പിന്നെ കുറേ നേരത്തെ നിശബ്ദത.
ഒരു വശത്ത് ഇരുന്നു കാൽനീട്ടി മായ റേലിങ്ങിൽ ചാരി നിന്നു. അവളുടെ തൊട്ടടുത്തായി റോഹിത്ത് ചെന്നു നിന്നു.
“കുളിരുകൊള്ളുന്നുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു. സത്യത്തിൽ അവളുടെയുള്ളിൽ ചൂടേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
എവിടെയോ അല്പം നിരാശ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഏറെ താമസിയാതെ, അവൾ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ചെറിയൊരു സ്വപ്നത്തിൽ, ഒരു ചൂടുള്ള കൈ തന്നെ ഉള്ളം കൈയ്യിലെടുത്ത് സംരക്ഷിക്കുന്നതായി അവൾക്കു തോന്നി.
കിതപ്പുകൾ അടങ്ങി, ശരീരത്തെ ചൂടുവിട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു പുതപ്പെടുത്ത് രണ്ടുപേരും കുറച്ചു നേരം കിടന്നു. പുറത്ത്, പാതിരാവിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ പതുക്കെ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴാൻ തുടങ്ങിയ ശബ്ദം.
പിന്നെ, പതുക്കെ റോഹിത്ത് എഴുന്നേറ്റു. ചുറ്റും നോക്കുന്ന പ്രതീതിയില്ലായിരുന്നു, എന്നിട്ടും ഒരു പുതപ്പ് എടുത്ത് മായയ്ക്ക് പുതച്ചുകൊടുത്തു. പിന്നെ, വാതിലിനരികിലെ പഴയ ഷർട്ടും ബനിയനും ഒരെടുപ്പിൽ അണിഞ്ഞു. പിന്നെ, ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് പാന്റ്സുമിട്ടു. അതെല്ലാം നോക്കി മായയും ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു.
ഏട്ടൻ വെറും ബനിയനിലുള്ള കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മിനുസമുള്ള നെഞ്ചിലേക്ക് അറിയാതെ വീണു.
“Don’t look like that…” റോഹിത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പിൽ ഒരു ചെറിയ ശാസനയുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു നാണം അവളുടെ കവിളിൽ ചുവപ്പണിയിച്ചു.
പഴയ ട്രൗസറിനിട്ടു ഷർട്ടുമെടുത്തു മായ അണിഞ്ഞു. എന്നിട്ടും ബെഡ്ഷീറ്റ് എടുത്ത് സ്വയം ചുറ്റിയ ശേഷമാണ് അവൾ റോഹിത്ത് നിൽക്കുന്നിടത്തേക്ക് ചെന്നത്.
“Come…” അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് റോഹിത്ത് അവളെ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നയിച്ചു. നേരെ ബാൽക്കണിയിലേക്കാണ് അവൻ പോയത്. പാതിമയക്കത്തിലും കുറച്ചു വിവശയായുമുള്ള അവൾ അതൊന്നും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല.
അവർ എത്തുമ്പോൾ അവിടെ പഴയൊരു ബക്കറ്റിൽ കുറച്ചു വെള്ളം നിറച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് റോഹിത്ത് മുഖം കഴുകി, പിന്നെ മായയ്ക്കും വെള്ളം കോരി കൊടുത്തു.
“ബാൽക്കണിയിൽ അധികം വരാറില്ലേ?” കൈയിലെ ഈർപ്പം തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു. മഴയും തുടങ്ങിയെന്നത് കൊണ്ട് ഉത്തരത്തിനായി മായ കാത്തിരുന്നില്ല. സ്വന്തമായി കുനിഞ്ഞുനിന്ന് മുഖമൊന്നു കഴുകി തുടച്ചു.
നേർത്ത നിലാവും ചെറിയ മഴത്തുള്ളികളും തണുത്ത കാറ്റും ചേർന്ന് അവരെ പൊതിഞ്ഞു. എവിടെയോ ഒരു പൂവിന്റെ മണം. പിന്നെ കുറേ നേരത്തെ നിശബ്ദത.
ഒരു വശത്ത് ഇരുന്നു കാൽനീട്ടി മായ റേലിങ്ങിൽ ചാരി നിന്നു. അവളുടെ തൊട്ടടുത്തായി റോഹിത്ത് ചെന്നു നിന്നു.
“കുളിരുകൊള്ളുന്നുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു. സത്യത്തിൽ അവളുടെയുള്ളിൽ ചൂടേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
ശിരസ്സ് അനക്കി മായ ‘ഇല്ല’ എന്നർത്ഥത്തിൽ മറുപടി നൽകി. അടുത്ത നിമിഷം, ഏട്ടന്റെ കൈകൾ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചേർന്നു. “Fever check” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെറിയൊരു കള്ളച്ചിരി അവൾക്കു നേരെ നീട്ടി.
“Come and sit on my lap…” മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനു മുകളിൽ ഉയർന്നു കേൾക്കും വിധം പറഞ്ഞ ആदेशം.
ഒരു നിമിഷം അവൾ പതറി. പുറത്തുനിൽക്കുന്ന ഈ വേളയിൽ ഇങ്ങനെ?…
പിന്നെ, സംശയിച്ചു നിൽക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ കർക്കശഭാവം കൂടി. മായ മെല്ലെ അവനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. പാന്റ്സിൽ കയറി ഇരുന്ന് സുഖമായി അവന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്കമർന്നു. അപ്പോഴും പഴയ പുതപ്പ് ചുറ്റിയാണിരിപ്പ്.
“ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതിന് ഏട്ടന് സുഖമാണോ?” മഴ നനഞ്ഞ തലമുടി ഏട്ടന്റെ ചുമലിൽ ചാ靠യ ചാരിയിരുന്ന് മായ ചോദിച്ചു.
“Hmmm…” അവൻ എന്തോ മൂളി. പക്ഷേ, അവളുടെ ശരീരത്തെ തന്നോട് അമർത്തി പിടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആ ആലിംഗനം ആശ്വാസത്തിന്റെതായിരുന്നു.
ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ മായ കണ്ണുകളടച്ചു. ഏട്ടന്റെ സ്പർശനം, ശരീരത്തിന്റെ ചൂട്, പുറത്ത് ചാറിയിറങ്ങുന്ന മഴയുടെ തണുപ്പ് – ആ നേരത്തെ ആലോചനകളെല്ലാം മായയെ വിട്ടുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“Thank you…” അവളുടെ മന്ത്രണം പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിലായിരുന്നു. ഏത് നന്ദിയെന്ന് വ്യക്തമാക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ.
“For what?” റോഹിത്തിന്റെ ചോദ്യം നിഷ്കളങ്കമായിരുന്നില്ല.
മായ ഉത്തരം പറയാൻ ഒരുങ്ങിയില്ല. പകരം, സ്വന്തം കൈകൾകൊണ്ട് അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
ആ സ്പർശനം മാത്രം മതിയായിരുന്നു. സ്വന്തം ഇഷ്ടം വേണ്ടെന്നു വെച്ചൊരാളെ, അതിലേതോ മധുരവും വേദനയും കണ്ടെത്താൻ അവൾ ഇപ്പോൾ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ റോഹിത്തിനു തോന്നി.
ഇരുട്ടിൽ, മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ, വല്ല്യമ്മയറിയാതെ, അവർ രണ്ടുപേരും ഒരു കൊച്ചുലോകം പണിയുകയായിരുന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ്, മയക്കം തൂങ്ങിയ മായയെ വാരിയെടുത്ത് റോഹിത്ത് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. കിടക്കയിൽ കിടത്തിയശേഷം പുതപ്പ് ശരിയായി പുതച്ചുകൊടുത്തു. അവസാനമായി ഒരു ചെറുചുംബനം നെറ്റിയിൽ. മടി നின்றെങ്കിലും അവസാനം, സാവധാനത്തിൽ അവൻ അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങി.