നിബിഡ വനങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ട ഉയർന്ന മലമുകളിൽ, ഉത്തുംഗമായ പാറക്കെട്ടുകൾടെ മധ്യത്തിലായിരുന്നു അവരുടെ താവളം. താഴെ പതിനഞ്ചോളം ചെറുകൂടാരങ്ങളും പടർന്നു പന്തലിച്ച മരങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ കുടിലുകളും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പാറക്കെട്ടുകളുടെ വലിയ പിളർപ്പുകൾക്കുള്ളിൽ വിശാലമായ

“നീ എന്താടീ ഇപ്പോഴും മൂഡിനൊരു മാറ്റോം ഇല്ലാതെ?” പോലീസ് വാനിൽ നിന്ന് കണ്ടെടുത്ത ആയുധങ്ങളുമായി കാട്ടുവഴിയിലൂടെ സഖാക്കക്കളോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കവേ റിയ ഷബ്‌നത്തിനോട് ചോദിച്ചു. ഷബ്നം കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. “മരിക്കാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ജീവിക്കുന്നവരല്ലേ

തിരികെ ക്യാമ്പ് ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ രാകേഷ് പരിസരങ്ങൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പാതയുടെ ഇരുവശവും മതിൽ തീർത്ത ഘനശ്യാമവർണ്ണത്തിലുള്ള കാടിന്റെ മാസ്മരിക ഭംഗിയോ ചിത്ര ശലഭങ്ങളും തുമ്പികളും പാറി നടക്കുന്ന നീല വാനമോ അതിനപ്പുറം

സുഹൃത്തും എഴുത്തുകാരനുമായ ഫഹദ് സലാമിന് സമർപ്പിക്കുന്നു. പുഴയുടെ അപ്പുറത്ത് നീല നിറത്തിലുള്ള മലനിരകൾ ഉയർന്നുയർന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കവേ ക്യാപ്റ്റൻ രാകേഷ് മഹേശ്വർ ഒരു നിമിഷം താനൊരു പട്ടാളക്കാരനാണ് എന്ന് മറന്നുപോയി.

“കൃത്യമായി പറഞ്ഞല്ലോ! ഫോർട്ടി ഡബിൾ ഡി..” പിന്നെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ താഴേക്ക് നീണ്ടു. “എന്താ?” അവൾ ചോദിച്ചു. “മാഡത്തിന്റെ വയറു നോക്കുകയാരുന്നു…ചരക്ക് പെണ്ണുങ്ങടെ വയർ ഇതുപോലെയാ…” “ആണോ?” “ഹ്മ്മ് …നല്ല സൂപ്പർ

“പറയാം!” അവൾ ഉടനെ കതക് കുറ്റിയിട്ടു. എന്നിട്ട് അവന്റെ കട്ടിലിലേക്ക് മലർന്ന് കിടന്നു. “പറയാം! വാ!” അവൾ ആവേശത്തോടെ അവനെ കൈകാണിച്ചു വിളിച്ചു. അവനും അവളോടൊപ്പം കട്ടിലിലേക്ക് കയറി, അവളുടെ അടുത്ത്

അദ്ധ്യായം – രണ്ട് ഏതായാലും അടുത്ത ആഴ്ച്ചതന്നെ രവിശങ്കര്‍ ഇര്‍ഫാനെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. നിരാശയും വെറുപ്പും തളംകെട്ടിയ മുഖത്തോടെ, ജീവിതത്തോട് മുഴുവന്‍ യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ച ഒരു ടിപ്പിക്കല്‍ നിരാശകാമുകനെയാണ് അനിത പ്രതീക്ഷിച്ചത്.

“ഏട്ടാ…എന്‍റെ …” രവിയുടെ കൈകള്‍ അവളുടെ നഗ്നമുലകളില്‍ അമര്‍ന്നു നീങ്ങവേ അനിത അധരം കടിച്ച് അമര്‍ത്തി വികാരം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ വൃഥാ ശ്രമിച്ചു. രവിയുടെ കൈയ്യുടെ കരുത്ത് ഇടത് മുലയില്‍ അമര്‍ന്നിരിക്കവേ അയാളുടെ

“അമ്മെ!, ഇന്നത്തെയും കൂടി ഇത് അഞ്ചാമത്തെ തവണയാ ഞാനീ കാര്യം പറയുന്നേ!” അനിത മുടി ഡ്രൈ ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ അമ്മ പത്മജയോട് പറഞ്ഞു. “മോളെ…” അനിതയെ അനുനയിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി സ്വരത്തില്‍ പരമാവധി മൃദുത്വം

“കടലിന്‍റെ ബാക്ക് ഗ്രൗണ്ടില്‍ നിന്നെ നോക്കി നോക്കി മേല് മൊത്തം ചൂട് പിടിച്ച്, നനഞ്ഞ് ഒലിച്ച്…അന്നേരം തൊട്ട് കൊതിക്കുവാ…” എന്‍റെ വായില്‍ നിന്നും അധരം മോചിതമായപ്പോള്‍ മമ്മി പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ എന്തോ